Sögur af örvæntingarfullum austfirskum séntilmanni

2008-09-16T21:08:00.000Z

Farinn aftur á Rauðhausa.

2008-09-13T10:02:00.015Z

Um lífið í augnablikinu og fréttamennsku

Þar sem Rauðhausasíðan mín er á verkstæði sný ég aftur hingað tímabundið. Alltaf þótt vænt um "Knútinn" og bind margar fremur ljúfsárar minningar við hana. Gjarnan var skrifað hér eftir vinnu á þriðjudögum á Austurglugganum. Gjarnan með eina kippu af bjór í mallanum. En svo skrifaði ég auðvitað megnið af Nesk hér á meðan ég átti að vera skrifa doktorsritgerð. Þannig að. Veit ekki hvað skal segja. Ef til vill þegja?

...

Nokkrar fréttir af the Knút:

Vinnan: Var skorinn niður í júní. Í kjölfarið hættir yfirmaðurinn minn í mótmælaskyni. Ég fæ starf aftur en er þá eiginlega búinn að ákveða með sjálfum mér að hætta fréttamennsku (sem er ekki mennsk fyrir fimmaura. Meira um það neðra). Þá kemur upp ný staða: Afleysingastúlkan vill vera áfram og við ákveðum að skipta einu starfi á milli á okkar. Allir glaðir, right? Ekki alveg því Knúturinn fær nokkur kvíðaköst í framhaldinu. Fréttamennska borgar illa og ekki batnar það í hálfu starfi. Knúturinn skuldar íbúð og nýjar hljómflutningsgræjur. Hann er með ónýta tönn og þrjár tannskemmdir og til að bæta gráu oná svart eru gleraugun hans hægt og rólega að liðast í sundur.

Óttinn um að lifa í fátækt og vissan um að fréttamennska sé ekki þess verðug að missa hár (í bókstaflegri merkingu) yfir leiðir til þess að Knúturinn snýr aftur í fatlaða geirann en með nokkurs konar sidejob fram að jólum hjá Rúv sem dagskrárgerðarmaður.

Jebb. Þættir um Suðurríkjarokk verða á dagskrá Rásarinnar á sunnudögum í nóvember og desember.

...

Þá er ég að gera merkilega tilraun. Ríkisútvarpið borgar illa fyrir dagskrárgerð. Þrjátíu og fimm þúsund kall fyrir þátt og skiptir engu hvernig hann er unninn. Því hef ég ákveðið að kanna hvort fyrirtæki séu ekki tilbúin að styrkja gerð útvarpsþátta sem kalla á talsverðan kostnað og ef Guð , þ.e. Mammon, lofar get ég notað nokkrar vikur á næsta ári til að gera soldið spes útvarpsþætti. Veit ekki hvers vegna það ætti ekki að vera hægt en get ímyndað mér að einhverjir hugsi sig allavega tvisvar um áður en þeir styrkja gerð útvarpsþátta fyrir Ríkisútvarpið. Hvers vegna borgar ríkið þetta ekki bara, spyr peningamaðurinn. Réttilega.

Jamm. Maður spyr sig.

Maður spyr sig...

...

Það sem einkennir góðan fréttamann:

5. Hégómagirnd. Fréttamaður verður að fá kikk þegar hann sér sjálfan sig í sjónvarpinu, heyrir rödd sína í útvarpinu eða sér nafn sitt fyrir neðan grein í blaði. Þetta viðurkenna fréttamenn bara á þriðja glasi í öruggum félagsskap á næsta bar. En þetta er staðreynd: Þegar athygli fer af fréttamanni visnar hann upp og deyr. Það er engin tilviljun að þegar fréttamaður kemst á aldur og hættir deyr hann á innan við ári. Og furðulega fáir mæta í jarðarförina. Nema náttla að henni sé sjónvarpað.

Búi fréttamaður ekki yfir þessum eiginleika er mjög líklegt að hans karear í blaðamennsku endi í gerð fylgiblaða um vinnuvélar eða í almannatengslum.

4. Heimska. Fréttamenn verða að vera soldið vitlausir. Segir sig eiginlega soldið sjálft.

3. Siðblinda. Ég á enn eftir að kynnast þeim fréttamanni sem búinn er að vera í bransanum lengur en í fimm ár sem ekki er orðinn siðblindur. Þetta er ekki þeim sjálfum að kenna því eitt af því fyrsta sem maður lærir í fréttamennsku er að treysta aldrei á sjálfan sig og sína eigin dómgreind þegar kemur að fréttum. Það verður alltaf að vera einhver heimild.

Dæmi: Þú ert fréttamaður og þú horfir á flugslys. Þú sérð fólk brenna og öskra af kvölum og þegar viðbjóðurinn er um garð genginn ferðu ekki á skrifstofuna og skrifar um það sem þú sást. Þú leitar uppi mann í rannsóknarnefnd flugslysa, sem var víðsfjarri þegar flugslysið varð, og lætur hann lýsa því sem gerðist. Þú hefur jafnvel eftir honum að mjög líklega hafi "allir dáið samstundis."

Ef fréttamaður getur ekki sætt sig við þetta vinnulag missir hann smám saman vitið og endar á geðveikrahæli. Fyrst af öllu missir hann vitanlega vinnuna.

2. Alkóhólismi. Bestu fréttamennirnir eru alltaf alkar. Fréttamennskan gerir menn ekki að ölkum heldur gerir alkóhólisminn menn að góðum fréttamönnum. Ástæðan: Alkinn situr kvöld eftir kvöld og nótt eftir nótt á næsta bar og sértu eldri en tvævetur veistu að bestu sögurnar eru alltaf sagðar eftir klukkan þrjú á dimmum bar, einhvers staðar í miðbænum, með rigninguna grenjandi fyrir utan gluggann.

1. Forvitni. Þegar öllu er á botninn hvolft er það þetta sem skiptir öllu máli. Þú getur verið hégómagjarn og siðblindur vitleysingur á fimm vikna fylleríi en ef þig skortir forvitni verður þú aldrei góður fréttamaður. Þú verður bara hégómagjarn vitleysingur á fimm vikna fylleríi.

Forvitni fréttamannsins á sér engin mörk. Hann verður að vera forvitinn um allt. Allt! Honum verður að finnast ráðstefna um vísitölur jafn áhugaverð og morð því fyrir hverja morðfrétt þarf hann að gera um það bil sjötíu fréttir um vísitöluráðstefnur. Sértu ekki forvitinn endist þú aldrei lengur en sirka ellefu mánuði í fréttamennsku. Til dæmis frá desember 2007 til október 2008.

Ekki misskilja mig. Ég hef kynnst fullt af fréttamönnum sem ekki eru forvitnir. Og ef útí það er farið eru flestir fréttamenn sem ég hef kynnst ekkert sérstaklega forvitnir.

En.

Ég þekki heldur ekki marga góða fréttamenn.

2008-08-22T09:19:00.001Z

XYZ

2007-02-04T03:29:00.000Z

Nýja bloggið

Farinn hingað.

2007-02-01T16:22:00.000Z

Nýtt blogg

Nenni ekki að blogga hérna lengur. Endalaust vesen. Byrja aftur að blogga um eða eftir helgi á nýjum stað.

2007-01-31T08:45:00.000Z

Lexíur

Stundum er vinnan mín skemmtileg. Reyndar svo skemmtileg að ég gæti auðveldlega lengt vaktirnar mínar um tvo klukkutíma án þess að taka eftir því. Ein besta lexían sem ég hef lært af "strákunum mínum" er að sigur er huglægur, hann er bara í hausnum á manni. Þannig gladdist einn af vinum mínum ógurlega í hvert skipti sem skorað var í gær og þá skipti engu hver eða hverjir skoruðu.

"En Danir unnu, maður!" sagði ég við vin minn í leikslok.

Hann yppti öxlum og skoraði svo á mig í fótboltaspilið. Mér tókst að skora tvö hundruð fjörutíu og sjö mörk áður en hann skoraði sitt fyrsta en þetta eina mark færði honum meiri ánægju en þessi tvö hundruð og eitthvað færðu mér samanlagt. Þegar hann var búinn að dansa sigurdansinn gekk hann til mín og klappaði mér á bakið. Hann hughreysti mig. "Það gengur betur næst," heyrðist mér hann segja og svo gekk hann fagnandi inn í svefnherbergi!

Nú veit ég vel að ég staðan var tvö hundruð fjörutíu og sjö mörk gegn einu mér í vil en samt tapaði ég!

Ég endurtek því: Þetta er allt í hausnum á manni.

2007-01-30T23:13:00.000Z

Dánlód

Stal í fyrsta sinn hljómplötu á netinu. Nánar tiltekið nýju plötunni með Noruh Jones. Með bullandi sektarkennd yfir þessu. En fín plata engu að síður. Svona tvöfaldur latte-mússík.

2007-01-30T22:28:00.000Z

Enn um Dylan

Þættirnar hans Magnúsar um Bob Dylan hafa ýtt mér útí endurskoðun á nokkrum plötum sem hingað til hafa ekki verið hátt skrifaðar hjá mér. Ég hef t.d. aldrei verið neitt óskaplega hrifinn af Desire frá 1976 en eftir umfjöllun meistarans sl. sunnudag hef ég hlustað á hana í nokkur skipti. Ég keypti Desire á sínum tíma af því að ég las einhvers staðar að hún væri jafn góð og Blood on the tracks en varð svo fyrir miklum vonbrigðum því Desire er allt öðruvísi plata en Blood. Desire er glaðleg og skemmtileg en Blood er dramatísk uppgjörsplata. Því skal þó haldið til haga að Sara, ein besta ballaða Dylans, er á Desire.

...

Og hvað er ég að lesa, spyrjið þið þá. Ég er að lesa sjálfsævisögu Mark Twains sem ég fann í bókabúð Máls og menningar síðast þegar ég var í bænum. Ég var að leita að annarri ævisögu um hann þegar ég rakst á þessa en ég vissi ekki einu sinni að hann hefði skrifað sjálfsævisögu. Eins og menn geta ímyndað sér, hafi menn á annað borð gaman af að lesa Mark Twain, skrifar hann drepfyndna sögu um sjálfan sig. Ég er kominn á þann stað í bókinni þar sem blaðamennskuferill hans er að hefjast. Twain skrifaði til að byrja með mest í héraðsfréttablöð og maður kannast óneitanlega við margt í lýsingum hans á vinnu héraðsfréttamannsins.

Til dæmis krafa þorparanna (fyrst og fremst ríkisstarfsmanna, íþróttafólks og eldri borgara) um að blaðamenn mæti á hvern einasta atburð, sama hversu ómerkilegur hann er, og skrifi um hann. "It was an awful slavery for a lazy man...," segir Twain í sjálfsævisögunni um svona vinnu og lýsir því síðan hvernig hann varð smám saman uppiskroppa með orð til að segja frá svona samkomum.

2007-01-29T09:16:00.000Z

Eftirsjá

Mitt helsta áhugamál upp á síðkastið er rippun á plötusafninu mínu. Ég hef gripið í þetta reglulega síðan á föstudag og gengur svona ágætlega. Búinn að rippa um tvö hundruð diska og á, á að giska, tvö hundruð eftir. Ég hef verið virkur plötukaupandi í meira en tuttugu ár og hef örugglega keypt yfir þúsund plötur en ótal flutningar á sl. tíu árum hafa greinilega komið niður á safninu. Svo gaf Keli bróðir vinílplöturnar mínar á meðan ég var í Bretlandi. Það mun ég aldrei fyrirgefa honum.

Meðal þess sem Keli fór með í Kolaportið var árituð 12 tomma með Quireboys. Hvað haldið þið að þessi plata myndi kosta í dag? Þúsundir ef ekki milljónir skal ég segja ykkur.

...

Annars er ég búinn að vera hryllilega andlaus uppá síðkastið og get ekki einbeitt mér að neinu. Leiðindaatviki í vinnunni er sennilega þar um að kenna.

2007-01-28T20:49:00.000Z

Eitt og annað smálegt

Er að hlusta á Megas flytja sögu Bob Dylans á Rás 2. Þetta eru frábærir þættir sem enginn áhugamaður um tónlist má missa af. Svona á útvarp að vera.

...

Fór á kommablót í gær. Það var gaman enda sat ég til borðs með skemmtilegu fólki. Annállinn var hins vegar alltof langur. Ég skil ekki af hverju þeir semja ekki þétta og góða fjörutíu mínútna langa innansveitarkróníku í staðinn fyrir þessa nær tveggja klukkustunda löngu fyllerísrevíu.

...

Ég sat m.a. með þremur Alcóum. Þeir virtust þreyttari en aðrir og geispuðu mikið.

2007-01-25T23:46:00.000Z

Tíminn

Sit hér við nýju tölvuna mína og rippa safnið mitt inná hana. Núna er ég að rippa Love is hell með Ryan Adams. Hugsanlega var Ryan-æðið full yfirdrifið...

2007-01-25T14:39:00.000Z

Toto

Við bræður erum búnir að kaupa okkur miða á Toto í sumar. Ég veit að sem rokksnobbari á ég ekki að snerta þessa tónleika "with a ten feet pole" en ég ætla að láta mig hafa það. Á svona tveggja ára tímabili frá 1994 til 1996 hlustaði ég mikið á þessa lífseigustu stofnun amerísks iðnaðarrokks en ég mun aldrei, aldrei, aldrei viðurkenna það. Opinberlega hlustaði ég á Beck og TheThe á þessum tíma.

2007-01-25T11:52:00.000Z

Fórnarlambið

Það er orðið tabú á þessu fjandans Íslandi að vorkenna sjálfum sér. Fremji maður slíkan glæp er maður annað hvort að hegða sér eins og "fórnarlamb" eins og sérfræðingar í alkafræði segja eða eins og "píslarvottur" eins og hatursmenn alkóhólista segja. Nú og svo eru það þeir sem benda manni á allt liðið í Afríku sem sveltur. "Sjáðu þessi hungruðu börn og svo situr þú hérna og vorkennir þér, grúttimpraður," segir þetta lið og þykist vera voða sniðugt. Þykist hitta naglann á höfuðið! Aumingjar!

Svo það sé á hreinu þá aðhyllist ég ekki afstæðishyggju þegar kemur að aumingjaskap. Mér líður ekkert betur þó að það séu einhverjir til sem líður jafnvel enn verr. Ekki að ég segi neitt í þessum dúr við þetta lið. Ég segi bara "Ókei, ég skal drífa mig á fætur." Ég er svo mikill aumingi!

...

Tölvan mín kom biluð uppúr kassanum. Ég trylltist. Ég er að skrifa bók sjáiði til og svona lagað eyðileggur einbeitinguna. Þetta gerðist:

Jón: Djöfulsins kokksökkerar (átti við liðið hjá Tölvulistanum)!

Esther: Svona nú, Jón minn. Við skulum bara hringja í búðina. Það er örugglega ekkert mál að laga þetta. Ég skal meira að segja hringja fyrir þig, ókei?

Jón: Ókei. Enda myndi ég ekki bera ábyrgð á orðum mínum ef ég næði í þennan fokkins kokksökker!

Esther tekur upp símann og hringir: Hmmm...þeir svara ekki og ég sé á heimasíðunni þeirra að þeir lokuðu fyrir hálftíma.

Jón: Djöfulsins kokksökkerar! Hvernig stendur á því að ég kaupi alltaf bilaðar græjur! Er þetta eitthvað moðerfokkin djók?! Ég ætla að taka þennan kokksökker og slíta af honum nefið næst þegar ég sé hann! (þarna sparka ég í ryksugu og fæ rörið í hausinn. Þetta er ekki vont en samt leggst ég niður og emja. Eins og aumingi býst ég við).

Esther: Æi, greyið mitt!

Jón: Hvað er að gerast eiginlega?! Þessi dagur byrjaði svo vel!

Esther: Heyrðu, hringdu bara í þennan strák sem vinnur í búðinni og biddu hann um koma. Það er bara nýbúið að loka búðinni. Ég myndi allavega gera það. Þetta er ný tölva.

Jón: Ha?

Esther: Hringdu bara í strákinn. Nafnið hans hlýtur að vera á kvittuninni. Láttu hann bara heyra það! Ég væri allavega brjáluð útí hann ef ég væri þú.

Jón: Bíddu, ég fer ekkert að hringja í hann. Það er laugardagur.

Esther: Og hvað með það? Hann er örugglega ennþá í búðinni.

Jón: Heyrðu, ég læt það ekkert bitna á einhverjum afgreiðslumanni þó tölvan mín sé biluð. Er ekki allt í lagi hjá þér? Þetta er ekkert mál! Þetta er bara tölva!

2007-01-22T12:57:00.000Z

Úff...

Keypti tölvu á hundrað og tuttugu þúsund og skilaði henni í morgun. Gat ekki ræst hana. Keypti mér lampa í IKEA á þúsund kall. Klikkar aldrei. Bitur? Ójá.

...

Blogger er í tómu veseni þannig að það verður lítið bloggað á næstunni. Kannski maður flytji sig yfir á Moggabloggið...Sorrí Stefán...

2007-01-19T15:49:00.000Z

Drög að ferðahandbók fyrir Neskaupstað

Neskaupstaður er í mínum huga hringur eða rúntur og þess vegna skiptir ekki máli hvar ég byrja. Haldi maður sig við hringinn endar maður alltaf á sama stað. Það er eðli hringa eins og þið vitið. En við skulum ekki vera að flækja þetta. Við byrjum á byrjuninni sem í huga sumra er jafnframt endastöð.

Kirkjugarðurinn

Minnsti legsteinninn í kirkjugarðinum í Neskaupstað er legsteinninn hennar Siggu ömmu.

Þegar við fegðar setjum blóm á leiðið hennar á aðfangadag tökum við okkur góðan tíma því hafi snjóað getur tekið sinn tíma að finna það. Stundum, þegar menn heilsa upp á gamla kunningja í kirkjugarðinum, sparka þeir í legsteininn hennar ömmu haldandi að hann sé bara hvert annað grjót, grípa svo um tánna á sér og hvæsa, hoppandi um á öðrum fæti: “Djöfulsins, helvítis, andskotans…” Vegfarendur sem sjá þetta og heyra (og vita ekki enn hvað þessi minnsti legsteinn kirkjugarðsins í Neskaupstað er hættulegur) geta orðið skelkaðir og af þessum sökum eru margir Norðfirðingar, jafnvel á okkar upplýstu tímum, enn þann dag í dag hræddir við drauga.

Ég tel, og aðrir líka býst ég við, að legsteinninn endurspegli sjálfsmynd fjölskyldunnar. Steinninn hennar ömmu er ágætis dæmi um þetta. Við erum friðsamt fólk, við niðjar fólksins frá Krossi í Mjóafirði, og við flækjumst aldrei fyrir. Nema þá þegar einhver sparkar í okkur. Býst ég við. Við kunnum allavega að biðjast afsökunar.

Stærsti legsteinninn í kirkjugarðinum er legsteinn Ingvars Pálmasonar, framsóknarmanns og fyrrum alþingismanns og ráðherra. Ingvar er einn af fræknustu sonum Norðfjarðar og þess vegna er legsteinninn hans stór. Svo stór reyndar að hann varpar skugga á nágrannana. Ég hef einu sinni, þá verulega ölvaður af alveg hreint bærilegum landa sem frændi minn bruggaði, notað hann sem skjól fyrir austanrokinu til að kveikja mér í vindli. Ég biðst forláts á því auðvitað. Þá gengdi hann mikilvægu hlutverki í stjörnustríðsleikjunum í gamla daga. Ég biðst vitaskuld aftur forláts.

Aðrir legsteinar í kirkjugarðinum í Neskaupstað eru annað hvort stærri en legsteinninn hennar ömmu eða minni en legsteinninn hans Ingvars.

Nóg um það. Þegar ferðamaður heimsækir kirkjugarðinn í Neskaupstað er gott fyrir hann að taka með sér heimamann á sjötugsaldri. Með gott minni. Gamlar kjaftasögur, frá þeim tíma þegar Norðfirðingar voru ekki upplýstir, eru nefnilega mun betri en þær nýju. Og þegar ég segi “upplýstir” þá á ég við ljósastaura en ekki menntun. Ég vil að það sé á hreinu.

Vitinn

Örlítið utar við kirkjugarðinn er vitinn á Norðfirði. Fyrir Norðfirðinga fædda fyrir ’50 vísar vitinn sjófarandum leiðina inn Norðfjörð en fyrir Norðfirðinga fædda um og eftir ’70 (af X og @-kynslóðinni) er þetta nauðsynlegur áningastaður “rúntsins”. Þarna, á þessum endalokum veraldar (því austar kemst þú ekki akandi), snúum við Norðfirðingar við og ökum aftur inn í þorp. Við leggjum bílnum gjarnan í nokkrar mínútur við vitann og látum vélina ganga, slökkvum ljósin og horfum útá flóa. Vélin malar og vélarhljóð hafa löngum róað okkur Norðfirðinga. Og við látum okkur dreyma. Um alla skapaða hluti. Sumir láta sig dreyma um að fara en fyrir aðra er nákvæmlega þessi staður og þetta útsýni besta ástæða í heimi til að fara hvergi.

Ykkur að segja þá kyssti ég fyrstu kærustuna mína í fyrsta skipti við Norðfjarðarvita. Aðeins utar trúlofaðist ég henni. Það var nefnilega í tísku um miðbik síðasta áratugar aldarinnar sem leið að ungt fólk í Neskaupstað trúlofaði sig. Sex mánuðum síðar komst í tísku að skilja.

Fyrir innan vitann er tjaldstæði sem fyllist af ferðamönnum í júlí og ágúst. Þeim finnst skrýtið að sjá þessa miklu umferð niðrá vita. Bílarnir aka þangað niðureftir og aka svo til baka og koma síðan aftur eftir tíu mínutur eða korter og síðan endurtekur þetta sig aftur og aftur og aftur og aftur. Einu sinni spurði þýskur ferðamaður mig hvort þetta væri einhvers konar trúarathöfn eða “ritjúal”. Fíflið hélt sennilega að hann væri á meðal villimanna! Ég ansaði honum ekki. Sumt á maður ekki að útskýra.

Held að þetta sé þá bara komið.

2007-01-18T23:28:00.000Z

Svona lítur hún út!

2007-01-17T11:34:00.000Z

Þegar bloggarinn stíflaðist...með lappirnar á bólakafi í...Hér fást SS pylsur!

Í gær ritstíflaðist bloggarinn í fyrsta skipti síðan í júní á síðasta ári.

...

Ég sat fyrir framan skjáinn í þrjá klukkutíma og setti síðan saman þessa IKEA færslu sem þið lásuð í gær. Það er gamalt trix að skrifa um ritstífluna sína en ég ætla ekki að gera það. Allavega ekki í löngu máli. Vil bara segja þetta:

Ástæðan fyrir stíflunni er símtalið frá blaðamanninum - það fipaði mig og ég lenti á einu hrikalegasta hégómafylleríi sem ég hef lent á lengi. Ég gekk um bæinn, sperrtur og með galopin augu, og heilsaði fólki að fyrra bragði (sem ég geri aldrei) svo það myndi nú örugglega segja þegar það verður spurt af aðdáendum mínum frá útlöndum eftir nokkur ár að ég sé "alveg hrikalega alminilegur".

En ég kominn niðrá jörðina aftur. Tíu ára strákur með snjóbolta sá til þess. Krakkaandskoti!

...

Í kaupfélaginu á Egilsstöðum er kominn nammibar á stærð við Kínamúrinn (hlutfallslega séð) og svona heimsborgarahorn með mexikóskum og tælenskum mat. Búðirnar auglýsa ekki lengur "Hér fást pylsur!" heldur "Hér fást SS pylsur!" Mér líst ekki á blikuna. Esther langar til að flytja til Mjóafjarðar. Held barasta að ég sé að verða sömu skoðunar. Núna ætti ég að vinda mér í jarðaganga(gangna?)pistil en ég nenni því ekki.

...

Ég fer á kommablót í Neskaupstað undir lok mánaðarins. Hef aðeins farið tvisvar á þetta blót sem heimamönnum finnst jafnvel "skemmtilegra en Spaugstofan". Fyrst fór ég árið 1992 og síðan árið 2004. Fyrra skiptið var mun eftirminnilegra því það var þá sem ég var að gæla við kálfann á stelpunni sem ég var skotinn í (ég kallaði þetta lengi vel fótanudd). Seinna um kvöldið ákvað ég að fara "alla leið" en fór þá uppí klofið á Fjalari vini mínum sem sat við hliðina á henni. Hann var líka skotinn í henni. Ég mun aldrei gleyma því þegar hangikjötsbitinn hrökk uppúr honum og lenti á diski mannsins sem sat við hliðina á mér.

"Er ekki allt í lagi með þig?" spurði hann Fjalar.

Ég man ekki hverju Fjalar svaraði.

2007-01-16T16:26:00.000Z

IKEA og blaðamaður hringir

Fór í IKEA um helgina og mikið helvíti var hressandi að vera ekki bitri piparsveinninn svona einu sinni. Ég og Esther leiddumst í gegnum þetta hof skandínavískrar velferðar og mér þótti sérstaklega gaman að blikka piparsveininn sem stóð fyrir framan Billy-hillurnar. Blikkið þýddi: Ég kaupi ekki lengur Billy (Billy er fyrir fólk sem hefur engan áhuga á hillum heldur á því sem það setur á hilluna - bækur og þess háttar. Dæmigert viðhorf einstæðinga). Ég sá piparsveininn svitna af bræði. Ég bætti svo um betur og kyssti Esther á ennið. Piparsveinninn rauk í burtu og ég heyrði hann segja: "Helvítis smáborgarar. Þið hættið saman eftir viku."

Hahaha! Djöfull er gaman að lifa.

...

Blaðakona af Fréttablaðinu hringdi. "Ertu að skrifa bloggbók?" spurði hún. Ég fékk hnút í magann og afneitaði öllu. "Þetta er allt umbanum að kenna! Ég er bara bloggari!" Ég hef alltaf verið góður í að skammast mín.

En já. Hvað getur maður annað sagt en "úps"?

2007-01-11T14:23:00.000Z

Sjómaðurinn Kiddi segir Langa Kela og stubbunum til syndanna

Hér er haldið áfram að segja frá ævintýrum þungarokkshljómsveitar í smábæ austur á landi. Í þetta sinn hef ég logið svo miklu upp á mína gömlu félaga að ég var næstum því búinn að finna handa þeim ný nöfn. En málið er bara að Daddi er enginn Davíð, Einar Björn er enginn Þórður og Keli er aldeilis enginn Jói. Einhvern tímann svara þeir fyrir sig og leiðrétta sögu hljómsveitarinnar. Þannig er það alltaf.

- JKÁ

ES. Þeir sem reyna að finna boðskap, pólitík eða merkingu í sögunni verða hengdir.

Sögusvið:

Beituskúrinn sem hljómsveitin æfir í haustið 1989 er rétt utan við netagerðina þar sem menn fundu stungið lík af útlendingi fimmtán árum síðar. Skúrinn er klæddur bárujárni, þakið eldrautt og veggirnir gráir. Honum er haldið vel við og fólk sem heimsækir Norðfjörð árið 1989 segir að hann sé “rómantískur”. Í dag er hann “fallegur í ljótleika sínum” eins og borgarbúar segja gjarnan um fólk og fyrirbæri útá landi. Menningarsinnaðir þorpsbúar eru sammála.

Klukkan er hálf níu að kvöldi og skúrinn er eins hreinn og hann getur orðið. Gólfið er steypt og þar af leiðandi sleipt (vegna slors og bleytu) og það er erfitt fyrir meðlimi hljómsveitarinnar að beita sér alminilega. Ýmsar hreyfingar sem gítarleikarar þungarokkshljómsveita verða að kunna skil á (svo sem eins og að taka gítarsóló á hnjánum) þarf að æfa síðar. Sennilega ekki fyrr en í vor. Í skúrnum er hliðarherbergi þar sem karlarnir beita og ris þar sem þessir sömu karlar geyma allskyns drasl sem ég man ekki hvað heitir. Lyktin í skúrnum er hræðileg. Reynið bara að ímynda ykkur hana sjálf.

…

Eins og hjá öðrum félögum, eins og Rótarý eða Lions, erum við að tala um það sem okkur skiptir mestu:

“Hvað stendur W.A.S.P. eiginlega fyrir?”

Það er Keli bróðir sem spyr. Hann spilar á rauðan gítar sem búið að merkja í bak og fyrir með límmiðum. Þarna eru lógó uppáhaldshljómsveitanna: Guns and Roses, Aerosmith, Scorpions auk annarra sveita sem flestar eru gleymdar – allavega man ég ekki eftir þeim núna. Og þó. Ein þeirra hét Faster pussycat og árið 1989 sagðist hún ætla að verða stærri en Jesús.

“Ég veit það ekki,” segir Einar og dæsir. Hann spilar á gítar frá Fender og er eini meðlimur hljómsveitarinnar sem hefur raunverulega tónlistarhæfileika. Hann getur til dæmis spilað Eruption með Van Halen.

“We are satanic people,” ansar Daddi og kveikir sér í sígarettu. Hann reykir Lucky strikes. Aldrei þessu vant er hann í gallabuxum og í svörtum bol merktum Kiss en amma hans heimtaði að fá að þvo þröngu buxurnar með tígrisdýramynstrinu. Daddi er tiltölulega nýbyrjaður að safna hári: “Ég ætla að safna síðu hári að framan og svo ætla ég að klippa göt fyrir augun,” útskýrði hann fyrir tveimur vikum síðan. Hann er að grínast. Vonum við.

“Nei, W.A.S.P. stendur fyrir We are sexually perverted.”

Það er ég, trommarinn, sem segi þetta. Ég veit svona hluti af því að ég les mikið (Metal Hammer mánaðarlega og Kerrang vikulega).

“En stendur Kiss fyrir eitthvað?” Keli spyr. Hann er forvitinn í kvöld.

“Kids in Satan’s service,” segir Daddi ákveðið og er ánægður með sig.

“Rétt,” segi ég. Alvarlegur.

“Eigum við að halda áfram að æfa lagið?” segir Einar skapvonskulega (hann var alltaf soldið óþolinmóður og fannst sennilega að áhugi okkar á ævi og ástum rokkstirna væri á kostnað tónlistarinnar).

Ég tel niður: “One, two, three, four!”

Intróið spilum við á fullu blasti (við kunnum bara að spila á fullu blasti) og svo byrjar Einar að syngja:

“I got pictures of naked ladies
Lying on their beds…”

Textinn heldur áfram á þessum nótum þar til bandið stoppar og Einar öskrar í míkrófóninn:

“I fuck like a beast!”

Ég tek einfalt snerilbreik og svo kemur viðlagið:

“I come round, round I come, feel your love…”

Daddi og Keli syngja bakraddir og þeir syngja núna:

“I’m a manimal!”

Einar snýr sér við og veifar höndum til merkis um að ég eigi að stoppa. Ég stoppa lagið undireins.

“Hvað var þetta?” hvæsir hann. Venjan er sú að Einar byrjar að skamma Dadda og svo snýr hann sér að okkur bræðrum.

“Hvað meinarðu?” segir bassaleikarinn hissa. Og sennilega hræddur.

“Hvað varstu að syngja?” Þetta er yfirheyrsla.

Daddi segir eitthvað óskýrt en sekt hans er augljós. Hann spyr hvort það sé ekki kominn tími á pásu. Einar horfir á Kela og Keli ypptir öxlum: “Ég söng bara það sem Daddi söng." Einar hristir hausinn og segir "Djísús Kræst" og síðan: “Þið eigið að syngja: ”I’m an animal” en ekki “I’m a manimal”! Hvað í andskotanum þýðir eiginlega “manimal?”

Mér heyrist Keli segja að það þýði “spendýr” en hann lýkur ekki við setninguna því Einar kinkar kolli til mín og ég tel niður í lagið aftur.

Núna gengur það betur og reyndar svo vel að Daddi og Keli slaka á og æfa “saxið” þrátt fyrir erfið skilyrði. Þessi hreyfing á uppruna sinn hjá bresku rokkhljómsveitinni Status Quo en var svo fullkomnuð af Birminghambandinu Judas Priest fimm árum síðar. Hreyfingin vísar til þess að gítarinn sé vopn (líklega öxi) sem gítarleikarinn notar til að höggva óvini sína í spað. Óvinirnir geta verið foreldrar, eldri og íhaldsamari bræður og aðdáendur Stefáns Hilmarssonar. Aðrar hreyfingar sýna gítarinn sem getnaðarlim en aðalatriðið er auðvitað að hreyfingin sé ögrandi, hvað hún táknar nákvæmlega er aukaatriði.

Einar spilar gítarsólóið af innlifum og notar framtennurnar til að slá síðasta tóninn. Við lokum laginu eins og venjulega með ruslatunnuendi. Ég brýt kjuða og man um leið að Pjetur í Tónspil er farinn að geyma kjuðana á bakvið afgreiðsluborðið en ekki fram í búð eins og alltaf. Hann hefur hljómsveitina okkar (sem nýlega var böstuð fyrir innbrot í Shellskála bæjarins) grunaða um “þjófnaðarfaraldurinn” eins og hann kallar ástandið en eftir að við stofnuðum hljómsveitina fyrr um vorið hafa ekki bara kjuðar horfið heldur líka hljómsveitarnælur, bakmerki, gaddabelti og töff leðurbuxur með áfastri eldrauðri punghlíf. "Hefur þú nokkuð séð einhvern ganga í svona buxum?" spyr Pjetur eldri konur sem kaupa ný dönsk tímarit hjá honum. “Hvenær ætli ég geti farið að nota þær?” hefur Daddi verið að spyrja síðan í vor.

Hvað um það. Einar hrósar bandinu fyrir góða frammistöðu og allt í einu er Los Angeles ekkert svo langt í burtu. En gleðinni er lokið í bili.

…

“Þetta er nú meira ræflarokkið,” heyrist allt í einu sagt.

Maðurinn sem talar heitir Kiddi og hann er búinn að vera beita í hliðarherberginu. Hann er með afmyndað andlit en sagan segir að hann verið á balli á Seyðisfirði þegar honum datt í hug að gerast eldgleypir “til að ganga í augun á einhverri stelpu frá Bakkafirði” eins og heimildarmaður minn sagði mér núna um daginn og bætti svo við dapur á svip: “Það er enn í fersku minni hjá Seyðfirðingum þegar greyið hoppaði alelda og öskrandi útí sjó." Kiddi þessi var heiðraður á sjómannadaginn tíu árum síðar fyrir að hafa "stundað sjóinn af eljusemi og ósérhlífni" þá búinn að missa hægri handlegg upp að olnboga í vinnuslysi. Var að reyna að draga síldarnót um borð með handafli.

Kiddi er í ljósbláum gallabuxum, í blárri vinnuskyrtu, í hvítum stígvélum og með bláa derhúfu sem á stendur “Síldarvinnslan”. Með slorugum fingrum nær hann sér í sígarettu sem hann geymir á bak við eyrun. Kiddi kveikir í og horfir á okkur. Allt í einu verður hann undrandi og svo brjótast út læti - einskonar fagnaðarlæti býst ég við.

“Þið eruð allir rauðhærðir!”

Svo skellihlær hann: “Þið mynduð nægja í hárkarlabeitu fram á vor!”

Við roðnum.

“Hvað heitir svo bandið?” spyr Kiddi, flissandi.

Einar svarar feimnislega enda er nafnið glænýtt:

“Langi Keli og stubbarnir.”

Kiddi brestur í óstöðvandi hlátur og segir síðan, nær kafnaður: “Þið heitið bara næstum því sama nafni og Langi Seli og skuggarnir!”

Einar kinkar kolli og útskýrir: “Við hétum sko áður Sabotage.” Kiddi kinkar kolli brosandi og segir “aha”. Hann fær sér stóran smók og blæs reyknum í andlitið á Einari.

“Sabotage þýðir sko skemmdarverk,” útskýri ég og Kiddi lítur á mig og segir “aha”. Hann gengur að niðurfallinu fyrir framan trommusettið, hneppir frá buxunum og byrjar að míga. Hlandið er dökkgult og lyktar eins og kaffi. “Spilið þið ekkert með Grýlunum? Þið lítið nú soldið þannig út," segir hann með sígarettuna í munnvikinu.

“Nei,” segir Daddi. “Við spilum ekkert íslenskt nema Týndu kynslóðina með Bjartmari.” Kiddi segir “aha” og mér finnst eins og ég sjái hlandúðann leggjast yfir trommusettið, hægt og rólega. Eins og þoka. Ég færi mig í burtu en mér er sagt að ég sé óvenju pjattaður unglingur.

“Og hvað spilið þið þá?” spyr Kiddi. Hann grettir sig ógurlega. Reykurinn úr sígarettunni pirrar hann.

Einar fer yfir listann: “Við spilum lög með fullt af hljómsveitum sko. Kiss, Mötley Crue, AC/DC, Black Sabbath og lagið sem við vorum að spila er með W.A.S.P. sem stendur fyrir We are satanic people. ”

“Nei, We are sexually perverted,” leiðrétti ég.

“Ég hef aldrei heyrt um þessar hljómsveitir,” segir Kiddi og hlandbunan verður enn kraftmeiri og dekkri. “Og þið eruð allir síðhærðir nema þú,” stynur hann og horfir á mig. Ég fæ það á tilfinninguna að honum finnist hljómsveitin ekkert voðalega fyndin lengur.

En núna gerir Kiddi soldið skrýtið. Hann byrjar að rembast sem aldrei fyrr og notar svo bununa, sem er ótrúlega kraftmikil, til að skola slorið af fingrunum. Þetta gerir hann í um það bil fimm sekúndur eða þar til fingurnir eru tandurhreinir. Við göpum á hann en þorum ekki að segja neitt. Að þessu loknu girðir Kiddi sig og tekur sígarettuna úr munnvikinu. Hann horfir á okkur í drykklanga stund og segir svo:

“Vitiði hvað strákar. Ég hef verið að fylgjast með ykkur í allt kvöld og mér finnst þetta skrýtið. Maður kannast ekkert við þessi lög og svo lítið þið allir út eins og einhverjir hommar. Súellen syngja allavega um stelpur þó þeir líti vissulega út eins og hommar líka.” Svo gengur hann út og kveður okkur: “Bonsjúr madams”.

Við stöndum hljóðir í nokkrar sekúndur líkt og við séum að ákveða hvort við eigum að taka þetta nærri okkur. Daddi orðar hugsun okkar: “Djöfulsins kokksökker.” Hann kveikir sér í sígarettu. Við erum offisjallí orðin klíka.

Stefnan er tekin á Bandaríkjamarkað næsta sumar þannig að hljómsveitin hefur ekki tíma til að láta Kidda eyðileggja kvöldið. Og þar fyrir utan erum við ekkert með það á hreinu hvað hann á við. Við erum alltaf að syngja um stelpur og af hverju ættum við að vilja líkjast Súellen! Við höfum miklu, miklu, miklu háleitari markmið!

“Jón, teldu niður í AC/DC,” fyrirskipar Einar.

“Ókei,” segi ég og tel niður í Let me put my love into you. “One, two, three, four!” Þetta sama kvöld æfum við We’re not gonna take it með Twisted sister.

2007-01-08T13:30:00.000Z

Ofboðslega sjálfsmeðvitaður og hæðinn pistill um prentvillur, nýja sýn á lífið og karlarokk

Umbinn sendi mér kápuna af bókinni um helgina. Höfundur bókarinnar er Jón Knútur Ásbjörnsson.

Ég er Ásmundsson eins og þið vitið.

Nú. Ég hef unnið við útgáfu vikublaðs og ég veit að sumar villur eru þeirrar gerðar að það er ómögulegt að laga þær. Ef ég reyni að laga þessa villu mun umbinn gera aðra villu og kalla mig Ásgeirsson eða eitthvað svoleiðis. Svona villur hverfa nefnilega ekki - ekki frekar en sígarettustubburinn í klósettinu.

Ég hef því ákveðið að grípa til eina ráðsins sem dugar. Ég ætla að fá mér ættarnafn. Framvegis heiti ég Jón Knútur Ásmunds, já eða kannski frekar Jón Knútur Ásmundz. Akkúrat. Ásmundz er málið.

...

Bruni Guðlaugs Þórs hefur gefið mér alveg nýja sýn á lífið. Frásögn eiginkonu hans af slysinu í Blaðinu um helgina gerði pólitíkina eitthvað svo "mannlega" eins og svokallaðir "húmanískir" eða "sympatískir" fjölmiðlamenn segja gjarnan af því að þeir eru svo næmir á "hin margbreytilegu blæbrigði hversdagsins" og líka á það sem gerir "menn að mönnum".

Hvað um það. Við öskrum sennilega öll eins þegar við brennum og þá skiptir engu hvort við heitum Guðlaugur Þór eða Steingrímur J.

Ég ætla því að skila auðu í vor.

(Var þetta ósmekklegt grín? Er of stutt síðan þetta gerðist?)

...

Guði sé fokkin lof þá er kvenlega hommatímabilinu mínu lokið og Leonard Cohen er aftur kominn inní plötuskáp þar sem hann á heima. Í dag hlusta ég á realískt karlarokk þar sem karlar eru fyrirvinnur og konurnar eru heima (eða í illa launaðri vinnu sem skiptir engu máli fyrir efnahag heimilisins, í besta falli gott hobbí þar sem konan getur rætt um vaxmeðferðir, eldamennsku (helst bakstur þá) og Mr. Muscle hreinisefni við vinkonur sínar eins og þeim einum er lagið) að hugsa um hvað allt verði nú gaman þegar kallinn kemur heim.

Svona er dæmigerður karlarokktexti eftir Bon Jovi:

Tommy used to work on the docks
Unions been on strike
He's down on his luck...its tough, so tough

Gina works the diner all day
Working for her man, she brings home her pay
For love - for love

Sjáiði heiðarleikann, einlægnina og fórnfýsina! Það er sem ég sjái David Byrne (þann letihaug sem aldrei hefur fengið sigg nema þá kannski á heilann af því að hann hugsar svo mikið) semja eitthvað í líkingu við þetta, ha! Hann gæti aldrei samið lag um alvöru fólk! Um salt jarðar!

2007-01-04T15:56:00.000Z

Það var þá einhver dáinn

- minningarbrot um líkfundinn í Neskaupstað.

Klukkan er hálf ellefu að morgni og ég sit inní Brennu með lappir upp á borði og fletti í gegnum nýjasta tölublað Austurgluggans. Efst uppí horninu stendur 12. febrúar 2004. Á forsíðunni er mynd af manni í stórhríð og myndatextinn segir eitthvað á þá leið að “veturinn sé heldur betur búinn að stimpla sig inn” og ég velti því fyrir mér hvaðan maður sækir slíkt líkingamál en gleymi slíkum pælingum þegar síminn hringir. Þetta er í fjórða sinn sem síminn hringir á klukkutíma og ég hef látið símsvarann taka þessi símtöl. En maðurinn í símanum leggur alltaf á. Eftir fyrstu tilraunina andar hann að nokkrum sinnum í talhólfið og ég ímynda mér, svona til að skemmta sjálfum mér, að þetta sé einhver símaperri að hringja í skakkt númer.

Þessi maður sem þarf nauðsynlega að ná í mig er líka búinn að reyna að hringja í gemsann minn en það blikkar alltaf “Private number” á skjánum og ég er búinn að venja mig á að svara aldrei slíkum símtölum. Mér finnst leiðinlegt að tala í símann sem ritstjóri og ef ég þarf að gera það vil ég vita hver það er sem vill ná í mig. Þá nota ég gjarnan fyrstu þrjár hringingarnar til að undirbúa fasið sem ég býð viðkomandi uppá. Ætla ég að vera “hress” eins og er þegar ég tala við mömmu, ætla ég að vera “ábúðarfullur” eins og ég er þegar ég tala við kollega eða ætla ég að vera “strangur” eins og ég þarf að vera þegar ég tala við lesendur. Þegar fólk notar leyninúmer þá get ég ekki farið í þessa undirbúningsvinnu og veit þess vegna ekki hvernig ég á að vera fyrstu þrjátíu sekúndur símtalsins og missi undirtökin.

En hvað um það. Síminn heldur áfram að hringja og ég velti því fyrir mér hvort ég ætti kannski að svara. Ég er búinn að vera ritstjóri í rúmt ár og það er ekki líkt Bóthildi, eins og ég kalla reiða lesendur, að hringja svona oft. Í eitt andartak ímynda ég mér að náinn ættingi sé dáinn en það er áráttuhegðun sem ég er meðvitað að reyna að venja mig af. Ég hugsa: Kannski er þetta einhver svakaleg frétt sem einhver er að reyna að hringja inn en það getur varla verið. Ekki hér. Ekki á Austurlandi.

Síminn hættir að hringja og ég anda pínulítið léttar en finn að ég er smám saman að fyllast sektarkennd. Ég ætti auðvitað að svara í helvítis símann. Ég er jú ritstjórinn. En það kemur ekki til greina. Ekki uppúr þessu.

Ég er rifinn upp úr hugsunum mínum þegar Erla framkvæmdastjóri kemur inn á skrifstofuna. Henni fylgja læti sem ég læt fara í taugarnar á mér. Hún andar hratt eins og hún sé að koma úr fjallgöngu en ég veit að hún var ekki að koma úr fjallgöngu. Hún er í grænum snjógalla og vegna þess hve lítil og pattaraleg hún er minnir hún mig á einhvern ávöxt, peru sennilega, og mér dettur í hug að segja að hún sé “sumarleg”.

Erla er faktískt séð yfirmaður minn og faktískt séð gæti hún skammað mig fyrir að svara ekki en hún er í góðu skapi og kærir sig sennilega ekki um, ekki frekar en ég, að byrja aftur að vinna degi eftir útgáfudag. Við erum jú vikublað og faktískt séð ætti ég að vera heima hjá mér.

“Jæja, er blaðið gott?” spyr Erla brosandi. Ég minni sjálfan mig á að spyrja hana af hverju hún sé í góðu skapi þegar ég er búinn að svara þessari spurningu.

En áður en ég get svarað hringir síminn í fimmta sinn og núna er svarað áður en fyrsta hringingin klárast.

“Austurglugginn, Erla.”

(Þögn í fimm sekúndur)

“Það er til þín,” segir hún og spyr hvort ég hafi ekki verið hérna í morgun, að maðurinn í símanum hafi hringt “hundrað sinnum”. Ég tek á móti símanum brosandi og muldra eitthvað óskiljanlegt um að ég hafi verið “inní höfn”. Hef ekki tíma til að búa til skothelda afsökun.

“Jón Kn…,” segi ég og ætla að setja upp stranga fasið en maðurinn grípur strax fram í fyrir mér.

“Hvar í andskotanum hefur þú eiginlega verið!”

Ég þekki röddina en ég kem því ekki fyrir mér hver eigandi hennar sé.

“Ég var útí í höfn að taka út trillurnar. Taka myndir og svona.” Ég nota þessa lygi af því að reynslan hefur kennt mér að meðalkvartarinn, Bóthildur, sé sjálfbirgingslegur trillukarl sem finnst ekkert merkilegra en netatrossur og að mati þessarar manngerðar eru ný veiðarfæri efni í forsíður, sjónvarpsfréttir og leiðaraskrif. Ég er ósammála þessum manni í grundvallaratriðum en samt gríp ég til þessa ráðs. Sennilega einhvers konar nauðvörn. Ég hugsa: Djöfullinn! Maður á að segja “inní höfn” en ekki “útí höfn”.

“Jón, þetta er ég maður og ég veit að þú varst ekkert inní höfn. Ég þekki röddina. Þetta er vinur minn.

“Æi, þetta ert þú. Ég nennti ekki að svara,” segi ég en sé eftir því um leið – Erla situr enn við borðið sitt. En ég gleymi ekki bara Erlu heldur öllu í fortíð, nútíð og framtíð þegar vinur minn segir næstu setningu:

“Jón, það fannst lík hérna í morgun.”

Ég segi ekki neitt í símann en hugsa: Það var þá einhver dáinn.

2007-01-04T11:56:00.000Z

Um nauðsynlegt og samfélaglegt mikilvægi þess að endurmeta framlag The Police til popp(mannkyns?)sögunnar

Um daginn eignaðist ég heimildarmyndina um The Police, Everyone stares, eftir trommarann Stewart Copeland. Í myndinni er splæst saman myndbrotum sem Copeland tók upp á árunum 1978 til 1984 og úr verður sæt poppsaga: Sakleysingjar breytast í gráðugar og spilltar rokkstjörnur en finna svo aftur frið þegar hljómsveitin hættir eða kannski frekar: Hljómsveitin hættir svo rokkstjörnurnar geti aftur fundið frið. Myndin var sýnd á Sundancefestivalinu og rokksnobbarar heimsins, eins og ég, hafa því gefið henni samþykki sitt. Þið megið fíla hana.

Af hverju?

Jú.

Sko...

Hið fallega við sögu Police er sú ákvörðun þeirra að hætta á toppnum og maður sá þá því aldrei verða hallærislega. Hið dapurlega við sögu Police eru eftirmálin því samkvæmt hefðbundinni söguskoðun hefur tónlist hljómsveitarinnar elst illa. Beri menn hana saman við tónlist samtíðarmanna eins og Paul Wellers og Clash er augljóst, segja hipsterarnir, að við vorum blekkt. Sting!? Þessi djöfull! Hleypið Mark Chapman út! Það þarf að myrða fleiri poppara! Segja hipsterarnir.

Ástæðan er vafalítið sú að fljótlega eftir að Sting hóf sólóferil breyttist hlustendahópur hans. Aðdáendur Police (allavega fyrstu þrjú árin) voru ungir pönkarar og nýbylgjunördar sem lásu New musical express og Melody maker en aðdáendur Sting (allavega eftir að hann söng með Bryan fokkin Adams og Rod fokkin Stewart) voru fyrst og fremst fjörutíu og eitthvað ára gamlir lesendur GQ, Financial times og framsóknarblaðsins Austra (djók). Fyrri hópurinn, þrátt fyrir að vera fullkomlega laus við nokkur raunveruleg völd sem skipta einhverju máli, skrifar poppsöguna í popptímarit sem menn eins og ég lesa.

Ergo: Sting, og allt sem hann hefur nokkurn tímann gert, er komið á sorphauga sögunnar og er þar í félagsskap hljómsveita eins og Uriah Heep, Styx, Boston og Bless.

En.

Police þarfnast endurskoðunnar og sú endurskoðun fór fram í íbúð 403, Kaupvangi 41, 700 Egilsstöðum, í gærkvöldi. Ég hlustaði og hlustaði og hlustaði og gapti stundum af undrun yfir kraftinum sem þetta tríó gat framleidd, sérstaklega á plötunni Regatta de blanc frá '79. Þá er læfplatan (sérstaklega fyrri helmingurinn) frá '95 groddalegt reggírokk af bestu gerð.

Síðan mundi ég líka hvað ég fílaði Stewart Copeland mikið á sínum tíma. Sem trommari hef ég aldrei nennt að æfa mig en ég gerði undantekningu haustið 1995 og eyddi nokkrum vikum í að pikka upp þessar amfetamínkeyrðu "flamstrokur" sem var svona signature brella Copelands. Ég náði þeim aldrei en eins og Copeland hafði ég tilhneigingu til að herða öll lög. Ég þurfti að vísu aldrei að æfa það. Er bara æstur að eðlisfari.

2007-01-03T15:36:00.000Z

Jólablöð

Ég renndi yfir jólaútgáfur héraðsfréttablaðanna eystra í kaffitímanum áðan og get ekki sagt að ég hafi verið neitt sérstaklega impóneraður. Mikið af auglýsingum og leiðinlegu aðsendu lesefni. En aðsent efni þarf síður en svo að vera leiðinlegt og þess vegna eru leiðindi þessara blaða alfarið ritstjórunum að kenna.

Jólaútgáfur Austurgluggans og Eystrahorns eru fyrst og fremst fyrir auglýsendur. Þær ættu þar af leiðandi að vera ókeypis.

2007-01-03T12:25:00.000Z

Sálumessa fyrir náunga á fertugsaldri

Þar sem ég stend fyrir framan spegilinn og ber næfurþunnt blátt rakgel á kinnarnar verð ég allt í einu var við að á einum pínulitlum og mjög afmörkuðum stað rétt neðan við kinnbeinið hægra megin er rakgelið örlítið blárra en það á að vera.

Ég þríf gelið í burtu með votum þvottapoka og færi mig nær speglinum. Ég horfi á sjálfan mig í dágóða stund til að staðfesta grun minn. Þarna, svona tveimur sentimetrum fyrir neðan hrukkuþyrpinguna undir augunum sem ég tók fyrst eftir í fyrrasumar, er ein einmana hrukka. Hún er á að giska átta millimetra löng en nokkuð djúp, svo djúp að það þarf talsvert magn af rakgeli til að sparsla uppí hana. Ég ræski mig og heyri sjálfan mig segja:

"Kræst."

Það tekur enginn eftir henni, hugsa ég og reyni að hughreysta sjálfan mig en ég veit mætavel að sýnileiki hennar skiptir ekki máli. Í mínum huga er þessi hrukka eins og fyrsta rispan á nýjum bíl - hún verður ósýnileg öllum nema eigandanum. Og varla þarf að taka fram að rispum fækkar aldrei.

Ég geng fram í stofu og sé að sígarettupakkinn sem ég keypti fyrir jól situr enn á bókahillunni. Ég hafði gleymt honum þar áður en ég fór niður á Norðfjörð til að dvelja hjá foreldrum mínum "því þeir eru ekkert að yngjast" (en þannig réttlætti ég fyrir sjálfum mér og vinnuveitanda mínum að taka frí yfir jólin. Mig grunar að þetta þýði eitthvað).

Ég stend á miðju stofugólfinu og horfi á sígarettupakkann. Mig langar í sígarettu en án nokkurrar fyrirhafnar man ég eftir orðum sextugs listmálara sem ég tók einu sinni viðtal við. Við sátum á bar við Laugarveginn og rétt áður en hann kveikti í fyrstu sígarettunni spurði ég hann hvort hann ætlaði ekki að fara hætta þessu "reykingarstússi" (hóstinn var svo ógeðslegur skiljiði).

"Nei," sagði hann. "Sígarettan er formalín æskunnar."

Fái ég mér ekki sígarettu fresta ég ellinni en um leið viðurkenni ég tilvist hennar. Ég hugsa þetta núna. Sex árum síðar.

Ég heyri sjálfan mig kyngja.

2006-12-28T22:38:00.000Z

HSel og andi jólanna

Vildi bara minna á að góðvinur minn Helgi Seljan er byrjaður að blogga. Eftir að hafa lesið nokkrar línur komst ég að því að ég sakna hans úr blaðamennskunni. Flestir blaðamenn telja sig nefnilega vera nokkuð fyndna en Helgi er einn af þeim fáu sem er það í raun og veru. Vona að hann verði endingargóður bloggari. Ekkert er verra en prímfrat...

...

Keli bró gaf mér anþólógíu með Bryan fucking Adams í jólagjöf. Ég ætlaði hreinlega ekki að trúa þessu og sagði við bróður minn, hamstola af bræði, að það væri greinilegt að hann "þekkti mig ekki neitt" og síðan rauk ég út og skellti á eftir mér þannig að skrautglösin sem mamma og pabbi keyptu í tilefni af því að ég yrði heima um jólin duttu úr hillunni fyrir ofan eldavélina og brotnuðu í mask á gólfinu. Vanþakklátur? You bet.

En hann bætti þetta síðan upp í dag (sem nota bene er afmælisdagurinn hans) og gaf mér nýju plötuna með J.J. Cale og Eric Clapton. Ég fyrirgaf honum samstundis. Svona kann ég nefnilega að meta.

...

Esther gaf mér "The Rock Snob's Dictionary: An Essential Lexicon of Rockological Knowledge". Ef það að hafa óaðfinnanlegan tónlistarsmekk er til vitnis um rokksnobb þá er ég rokksnobbari. Segir þessi bók allavega.

Annars var Esther ótrúlega kúl og gaf mér tvær mússíkbækur plús Orðabók andskotans. Ekkert að flækja hlutina þessi elska eða eins og hún sagði: "Ég ákvað að gefa þér eitthvað sem þú vissir ekki að þig langaði í."

En ég er hins vegar of snobbaður til að gera slíkt.

Vitandi að hún er með áhuga á ljósmyndun gaf ég henni American surfaces eftir bandaríska ljósmyndarann (og Andy Warhol-axlanuddarann) Stephen Shore sem er ofboðslega artí fartí ljósmyndari og fílaður í botn af fámenni klíku listfræðinga í Greenwich Village. Myndirnar hans eru - komst ég að á jóladag - groddalegur viðbjóður (aka ofboðslega listræn list) og minntu mig á myndirnar sem við Helgi og Björgvin Valur tókum fyrir "Stað vikunnar" í Austurgluggann. Ég fletti bókinni á jóladagskvöld og er enn að hugsa um hana. Það hlýtur að þýða að eitthvað sé varið í myndirnar. Ég fílósófera eitthvað um þessa bók seinna. Kannski. Og þó. Sennilega ekki.

Vona bara að Esther fíli hana.

2006-12-24T17:03:00.000Z

Jólin, jólin, jólin...

Góða fólk: Gleðileg jól!

2006-12-21T13:16:00.000Z

Topplistinn

Jæja, það er kominn tími á hinn árlega topplista sem ég kynni svo með hljóðrænum hætti í Útvarpi Neskaupstaðar einhvern tímann milli jóla og nýárs (var kominn dagsetning á þáttinn, Valdi? Og klikkar hún nokkuð?)

Aldrei þessu vant keypti ég slatta af nýjum plötum á árinu og það er vegna þess að ég keypti fleiri plötur í BT en í Tónspil. Ég flutti jú, eins lesendur vita, til Egilsstaða í sumar en ég dauðskammast mín samt fyrir þetta og hef nú þegar lofað Pjetri að snúa aftur "heim" á næsta ári. Meira hvað kaupmenn hafa mikil völd í litlum þorpum.

En jájá. Vindum okkur í þetta:

5. Sam's Town með Killers.

Ég veit að ég á eftir að sjá eftir þessari ákvörðun. Platan er sálmur um "alvöru" líf "alvöru" fólks í Bandaríkjunum og er hugsuð sem mótsvar við American idiot plötu Green day. Einhvers staðar las ég að söngvari Killers, Brandon Flowers, telji sig vera, allavega í augnablikinu, talsmann Guðs. Það heldur Bush líka. En allt í lagi þá. Þetta er bara rokk og ról og mér líkar það. Tónlistin á Sam's town er bæði stórfengleg og heimskuleg í senn. Svona eins og Bandaríkin.

4. Morph the cat með Donald Fagen.

Fyrir tuttugu og fjórum árum, tveimur árum eftir að Steely Dan hættu, gerði Donald Fagen plötuna Nightfly. Sú plata er svo safarík og sexí að maður trúir því varla að gyðingur hafi gert hana. Gyðingar eiga að gera kaldhæðnar og taugaveiklaðar plötur! Ég taldi í mörg ár að með Nightfly hefði Fagen toppað sig og endurkoma Steely Dan fyrir sex árum og tveimur plötum síðan hefur ekki gert neitt nema festa þessa skoðun mína í sessi.

En í vor kom þessi plata út. Og maður minn...

3. A blessing and a curse með Drive by truckers.

Fyrir svona tíu árum kom Suðurríkjarokkbandið Drive by truckers frá Alabama fram á sjónarsviðið. Þessir strákar (og ein stelpa) hlustuðu á The Replacements, Husker Du og REM í gaggó og höfðu þar með annars konar afstöðu til Suðurríkjarokks, sem samkvæmt skilgreiningu á að vera þungt kántrírokk (Gram Parsons með dassi af Led Zeppelin), en t.d. Kid Rock. Þessi áhrif frá bandarísku neðanjarðarrokki gera Suðurríkjarokk Drive by truckers öðruvísi, svona Carter-ískt ef rokkið hans Kid Rock er Bush-ískt.

Árið 2004 gáfu þeir út plötuna The dirty south sem mér finnst vera ein allra besta rokkplata seinni ára. Platan er metnaðarfull tilraun til að taka saman goðsagnirnar um Suðrið og mala þær mélinu smærra. Afstaða þeirra er einhvern veginn svona: Í Alabama er alltaf sól og blíða en maður venst hitanum aldrei og við erum vissulega úr sveitinni en samt höfum við aldrei mokað skít.

Aldrei vottar fyrir neinni minnimáttarkennd eða hroka. Þau elska Dixielandið og syngja um það í hverju lagi en þau gætu aldrei samið lag eins og Sweet home Alabama. Drive by truckers eru í andófi gegn stöðluðum hugmyndum um Suðurríkin. Suðrið er margbrotið, þversagnakennt og flókið segir textahöfundurinn Patterson Hood en hann las líka Edward Said í háskóla.

Drive by truckers gáfu út nýja plötu á árinu. Hún er öll smærri í sniðum en The dirty south. Lögin eru styttri og hógværari, meira að segja nokkur lög um ástina, og allt yfirbragð hennar er hlýlegra. Ég vona að þetta sé bara vísbending um það sem koma skal. Kannski eru þeir hinir nýju REM?

(A blessing and a curse fæst í Tónspil og hvergi annars staðar á landinu)

2. The trials of Van Occupanther með Midlake.

Þessir strákar koma frá Texas og ég las um þá í Classic rock einhvern tímann í sumar. Í blaðinu sagði að þetta væri svona gamaldags rokk í anda Fleetwood Mac og Crosby, Stills, Nash og Young. Þetta var nóg til að kveikja áhuga minn en þegar ég renndi plötunni í gegn í fyrsta skipti minnti hún mig einna helst á Paul McCartney í kringum 1972 - '73. Fyrir þann sem skrifar hér er það ekki endilega gott. En svo gerist eitthvað við frekari hlustun. Hún er eitthvað svo dularfull þessi plata, jafnvel sinister. Hún er einfaldlega mögnuð.

1. Modern times með Bob Dylan.

Menn segja að þetta sé besta plata Dylans síðan hann gaf út Blood on the tracks. Ég geng stundum lengra og segi að hún sé einfaldlega besta platan hans frá upphafi. En það er barnalegt að segja svoleiðis hluti og ekki vil ég vera barnalegur. Modern times á að bera saman við Time out of mind og Love and theft enda eru þessar þrjár plötur hugsaðar af Dylan sem einskonar trílógía. Ég kann ekkert að lýsa því af hverju mér finnst þessi plata svona góð. Vitna bara í Dylan sjálfan í nýlegu viðtali:

"Ég er hættur að reyna skilja lífið. Það þýðir ekkert. Maður kemst aldrei að neinni niðurstöðu."

Með öðrum orðum: Dylan er hættur að predika. Núna segir hann bara sögur og þegar sögumaðurinn er tæplega sjötugur og heitir Bob Dylan þá er von á góðu. Hann eftirlætur hins vegar hlustandanum að draga ályktanir. Þannig gera listamenn.

En svona er listinn í ár. Þið tjúnið auðvitað á Útvarp Neskaupstað þegar þátturinn fer í loftið.

Bíð með að segja óska ykkur gleðilegra jóla.

2006-12-20T12:00:00.000Z

Um pólitíska rétthugsun

Pólitísk rétthugsun og gagnrýni á pólitíska rétthugsun var einu sinni verulega frjó og skemmtileg umræða. Menn bentu réttilega á að það mátti á tímabili varla segja nokkuð um nokkurn mann eða konu án þess að maður yrði að lokum bendlaður við nasisma, fasisma eða sexisma.

Í bókinni Human stain eftir Philip Roth eru afleiðingar pólitískrar rétthugsunar í sinni ýktustu mynd sýndar:

"Do they exist or are they spooks?" er háskólakennarinn Coleman Silk látinn segja um nemendur sem hafa ekki látið sjá sig í tíma í nokkrar vikur. Í ljós kemur að nemendurnir eru svertingjar og Silk er látinn taka pokann sinn. Hann mátti ekki nota orðið spooks því það er gamalt amerískt orð yfir svertingja. En Silk var auðvitað bara að spyrja, svona í gríni, hvort þessir nemendur væru nokkuð draugar fyrst þeir sæust ekki í tíma.

Þessi umræða er hins vegar ekki lengur frjó heldur er hún skjól fyrir vondar skoðanir. Það er orðið skammaryrði að vera pólitískt rétthugsandi - meira skammaryrði en að vera útlendingahatari.

Dæmi: Þegar menn gagnrýna augljóslega vondar skoðanir Jóns Magnússonar lögmanns í innflytjendamálum eða augljóslega rangar skoðanir einhverra guðsmanna í málefnum samkynhneigðra eru gagnrýnendurnir ásakaðir um pólitíska rétthugsun og þeir lenda í því að þurfa að verjast slíkum ásökunum. Hreinsa sig af þeim! Hvers konar rugl er þetta?

...

Sko. Ef ég mætti ráða því hvort Ísland fylltist af Jónum Magnússonum og Gunnurum í Krossinum eða múslimum og hommum myndi ég hiklaust velja seinni hópinn. Það segir nefnilega voðalega lítið um þig ef þú ert múslimi eða hommi. Ég er engu nær. Það segir hins vegar talsvert mikið um þig ef þú ert Jón Magnússon eða Gunnar í Krossinum. Er ég PC? Jájá. Að minnsta kosti það allavega.

Er hljómsveitin Toto pönk 21. aldarinnar?

Popp er gegnsýrt af pólitískri rétthugsun og umræða um PC í poppi er þörf rétt eins og hún var þörf í þjóðfélagsumræðunni fyrir um tíu árum síðan. Í breskum blöðum eins og Q, Mojo og Uncut er manni sögð hin pólitískt rétthugsandi saga um hvernig Nirvana breytti gangi rokksins og bjargaði okkur frá karlrembusvínum á borð við David Coverdale. Eina blaðið sem ekki er vaðandi í forarpytti pólitískrar rétthugsunar er Classic rock en í síðasta tölublaði gáfu þeir nýjustu sólóplötu Paul Stanley (söngvara Kiss) fimm stjörnur og hrópuðu "meistaraverk!" Í Uncut fékk hún (surprise, surprise!) eina stjörnu.

Ég hef ekki heyrt nýjustu plötu Paul Stanley en ég segi samt húrra fyrir Classic rock! Að þora að halda slíku fram á tímum þar sem pólitískt rétthugsandi poppskríbentar eins og Dr. Gunni eru normið finnst mér aðdáunarvert.

Að þessu sögðu tilkynni ég hér með að ég ætla að fara á tónleikana með Toto á næsta ári í Höllinni (kannski á Nasa - hef ekki hugmynd). Því jafnvel þótt Toto hafi vissulega gert verulega leiðinleg lög (og reyndar gert mun fleiri leiðinleg en skemmtileg lög) bjuggu þeir til a.m.k tvær stórkostlegar iðnaðarrokkplötur, nefnilega Toto I og Toto IV, og Jeff Porcaro, blessuð sé minning hans, var einn mesti grúvbolti rokksins í tuttugu ár. Mun meiri grúvbolti en trommarinn í Smiths. Tékkið bara á Gaucho með Steely Dan og sannfærist.

Ég ætla að sitja á fremsta bekk og syngja með af innlifun, með tárin í augunum: "Meet you all the way, Roseanna jeee..."

2006-12-18T13:39:00.000Z

Bang your head

Blackie Lawless, söngvari hármetalbandsins WASP. Framlag hans til vestrænnar menningar verður seint ofmetið.

Jólabókin handa Kela bró í ár er Bang your head - The Rise and fall of heavy metal eftir poppskríbentinn David Konow. Ég náði í hana útá pósthús í morgun og er búinn að lesa síðustu tvo kaflana þar sem greint er frá niðurtúr hármetalsins í upphafi tíunda áratugarins. Mér sýnist þessi bók vera enn dæmið um að síðustu kaflarnir í rokkbókmenntum eru alltaf skemmtilegastir. Tilvera Ratt á tímum gruggrokks finnst mér hreinlega hilarious...

Menn dagsetja gjarnan endalok þungarokksins og segja að það hafi geispað golunni þann 24. september 1991 þegar Nirvana gaf út Nevermind. Út fór hárspreyið, inn kom táfýla.

Sebastian Bach, söngvari Skid Row, segir í Bang your head að tilkoma gruggrokksins hafi verið nokkurs konar "hefnd busanna". Eða eins og hann segir (fært í stílinn af mér): "Strákarnir sem ég lamdi í gaggó voru allt í einu orðnir milljónamæringar, ríðandi grúbbíunum mínum á meðan ég hafði ekki einu sinni efni á að fara í klamydíutékk."

Þó maðurinn sé auðvitað hálfviti er þetta skemmtilega bitur og raunsönn athugun hjá honum (þetta með klamydíutékkið kemur frá mér en einu sinni átti ég kunningja sem sagði stoltur frá því að hann væri kominn með "klammara". Langaði bara að koma þessu að einhvern veginn).

Ég man hvar ég var þegar ég heyrði Smells like teen spirit fyrst. Ég var auðvitað í Tónspil og hreifst strax af stórkostlegri innkomu Dave Grohl (þetta einfalda samspil bassatrommu og snerils skilgreinir hlutverk trommarans í rokkhljómsveit. Hann á að gera SVO lítið en um leið SVO mikið) þar sem hann markar upphaf flottasta og kraftmesta gítarriffs allra tíma sem lýkur þegar Kurt byrjar: "Load up your guns..." og byrjar svo aftur með herópi X-kynslóðarinnar: "With the lights out...entertain us...I feel stupid and contagious..." og allt það.

Svo ég gerist skáldlegur: Með einu gítarriffi gerði Kurt Cobain út af við heila tónlistarstefnu. Sumir vona að það hafi tryggt honum eilífa vist þarna efra. Ég er stundum meðal þeirra sem vona það. Ég var nefnilega nörd og ég mun alltaf vera nörd í hjarta mínu þó Þórey Péturs segi annað. Jafnvel þó ég gangi í skóm frá Campers og eigi kærustu um tvítugt.

Stundum finnst mér samt ósanngjarnt hvað mikið hefur verið gert úr framlagi Nevermind. Platan gerbreytti sennilega tónlistarsmekk (lífi?) einhverra en fyrir raunveruleg nörd voru Pixies, REM og Stone Roses löngu búnar að því.

2006-12-15T12:15:00.000Z

Þegar Pinochet flutti heim til mömmu og pabba

Þegar Pinochet dó um daginn varð mér hugsað til franska skiptinemans sem bjó hjá foreldrum mínum veturinn 1985/86. Hann hét Uge og eftirnafn hans var borið fram "Búdúvan". Við kölluðum hann Huga.

Hugi var fasisti eins og Pinochet og ég er ekkert að segja þetta til að kasta rýrð á hann. Ég kunni vel við Huga, enda hafði hann alltaf tíma til að spila fótbolta við mig, og hann kunni vel við mig. Ég held meira að segja að hann hafi kunnað best við mig af okkur bræðrum (verst kunni hann við Halldór).

En Hugi var sumsé fasisti og hann skammaðist sín ekkert fyrir það. Ég hef nefnilega kynnst fullt af fasistum í gegnum tíðina en fæstir viðurkenna að þeir séu fasistar. Þessir fasistar segja hluti eins og: "Þú veist alveg að ég hef ekkert á móti útlendingum en staðreyndin er sú að þeir eru að taka vinnu frá okkur og þeir hafa aðra siði en við sem geta verið stórhættulegir o.s.frv, o.s.frv, o.s.frv." Hugi hefði aldrei sagt neitt í líkingu við þetta. Hann hefði bara sagt: "Ég hef ekkert á móti útlendingum svo lengi sem þeir halda sig heima hjá sér og hananú!" Og þetta hefði hann sagt jafnvel þó hann væri Frakki á Íslandi. En það er önnur saga.

Þegar Hugi kom til okkar um mitt haust 1985 ákvað mamma að halda "franskan dag". Dagurinn var hugsaður sem nokkurs konar kynning fyrir famílíuna á franskri menningu og á því umhverfi sem Hugi spratt úr. Sennilega átti dagurinn að auka skilning okkar á Huga þannig að ef okkur þætti einhvern tímann eitthvað skrýtið í fari hans gætum við þó alténd rifjað upp franska daginn og þá e.t.v. sagt: "Aha! Þess vegna lætur hann svona!" Og ekki veitti af get ég sagt núna. En það er líka önnur saga.

Dagurinn byrjaði á frönskum morgunverði. Nýbakað brauð og einhver skinka frá heimahéraði Huga (sem ég man ekki nafnið á) var borið á borð fyrir mann og þvílíkt lostæti maður minn! Um leið og morgunverði lauk byrjaði Hugi að vinna að hádegismat. Hann tengdist eggjum lauslega og hver skammtur var á stærð við eitt egg. Á hverjum skammti var síðan lítill franskur fáni. Og hvað get ég sagt? Maturinn var hreinlega dýrðlegur þó maður yrði auðvitað ekki saddur af honum. Þess vegna verða franskar konur ekki feitar sjáiði til.

En meira eldaði Hugi ekki og mamma sauð hangikjöt eða eitthvað fyrir kvöldið. Í millitíðinni sýndi Hugi skyggnumyndir í stofunni.

Myndirnar voru flestar af fjölskyldu Huga en hann átti mörg systkini. Þetta voru ósköp venjulegar fjölskyldumyndir - systkinin í garðinum, systkinin á skíðum, systkinin í fótbolta o.s.frv. - þar til kom að myndum úr grímupartíi sem Hugi hafði haldið í tilefni af tvítugsafmæli sínu einhvern tímann fyrr á árinu. Þarna voru Ástríkur og Steinríkur, Lukku Láki, einn og einn hermaður og svo jafnvel einn eða tveir trúðar. En svo birtist Hugi. Hann var í hvítum jakkafötum með allskyns skraut og heiðursmerki og rýting hangandi við mittið. Rýtingurinn var langur og mjór. Hugi var með herforingjahatt. Skórnir voru nýpússaðir.

Keli bróðir, sem var nýbyrjaður að hlusta á popptónlist, leit á mig og sagði að Hugi væri augljóslega bassaleikarinn í Spandau Ballet. Hugi heyrði til hans og hló. "Non," sagði hann, benti á myndina af sjálfum sér upp á vegg og endurtók: "Pinochet, Pinochet, Pinochet..."

Keli vissi alveg hver Pinochet var. Hann hafði margoft heyrt pabba og Dóra bróður hans tala um Pinochet uppí eldhúsi og þá var yfirleitt aldrei talað um annað en "helvítis glæpamanninn hann Pinochet" og að það væri "réttast að skjóta þennan helvítis Pinochet ekki seinna en í dag" og margt, margt fleira í þessum dúr. Á meðan sat pabbi í hægindastólnum í stofunni og nuddaði á sér hökuna. Hugsi.

Hugi sýndi síðan ótal myndir af mömmu sinni og sjálfum sér. Þau virtust afar náin. En svo margar voru myndirnar að fjarvera pabba hans var orðin meira en lítið athyglisverð. Var pabbi hans kannski dáinn, hugsaði ég en sagði ekki neitt enda var ég frekar feiminn við þennan hávaxna, dökkhærða mann sem minnti mig á Araba. Pabbi var augljóslega að hugsa það sama og spurði:

"Áttu ekki til mynd af pabba þínum?"

"Hann vill ekki láta taka myndir af sér," ansaði Hugi á lélegri ensku en á sama augnabliki sýndi hann mynd af forsíðu fransks dagblaðs. Neðan við risastóra fyrirsögn, sem enginn í fjölskyldunni skildi, var mynd af óeirðalögreglumanni með skjöld og hjálm og stóra kylfu. Kylfuna notaði lögreglumaðurinn til að berja síðhærðan strák - skjöldin notaði hann til berja síðhærða stelpu. Efst uppí horni dagblaðsins stóð ártalið 1968.

Fjölskyldan horfði á nýjasta fjölskyldumeðliminn spurnaraugum. Af hverju er hann að sýna okkur þessa mynd? Eftir nokkur augnablik sagði Hugi:

"Mon papa!"

2006-12-12T12:56:00.000Z

Myndmennt í Nesskóla

Einu sinni, þegar ég var svona tíu ára, fékk ég allsérstakt verkefni í myndmenntartíma. Kennarinn var rauðsokka og nýskilin (eins og flestir byltingarsinnar á fertugsaldri árið 1985 voru ímynda ég mér stundum) og hún bað okkur um að teikna land. "Þetta á að vera draumalandið ykkar," útskýrði kennarinn.

Ég dró því upp Sovétríkin á bökunarpappír og hafði landabréfabók undir þannig að útlínurnar voru nokkuð nákvæmar. Það fór að minnsta kosti ekki á milli mála hvaða land ég var að teikna ólíkt vini mínum sem teiknaði mynd af Dauðastjörnunni úr Star Wars. Það var bara hnöttur og gat verið hvaða hnöttur sem var. Eins og ég sagði honum.

Án þess að ég muni út af hverju ákvað ég að lita Sovétríkin græn og ég var fullkomlega í eigin heimi, raulandi lagstúf af Dublinersplötunni hans pabba, þegar kennslukonan sagði við mig þannig að ég hrökk við:

"Sovétríkin eru falleg og það er alltaf jafn gaman að teikna þau."

"Ta...takk," stamaði ég.

"Þetta er vel valið hjá þér, Jón minn."

Rödd hennar var flöt og mörgum árum síðar hitti ég konu á geðdeild sem hafði nákvæmlega eins rödd. Fyrst hélt ég að sjúklingurinn væri myndlistarkennarinn en það meikaði auðvitað engan sens. "Af hverju talar hún svona skringilega?" spurði ég hjúkrunarfræðinginn á vaktinni. "Lithium," var svarið.

"Hvað ert þú að teikna?" spurði hún vin minn.

"Dauðastjörnuna," sagði hann brosandi. Hann lyfti myndinni upp og sýndi kennaranum draumalandið sitt.

"Myndin þín er flottari, Jón minn," sagði hún og virtist í raun og veru ánægð með myndina mína þó það væri auðvitað ómögulegt að segja til um það.

"En það er einn galli á henni, Jón minn."

Ég sagði ekki neitt.

"Sovétríkin eru ekki græn. Þau eru rauð."

2006-12-07T13:59:00.000Z

Dæmi um fyrstu kynni

Ég var nýbyrjaður að vinna á geðdeild, var ruglaður í hausnum og einmana. Soldið Murakamískur. Eitt sinn, eftir fyrstu vaktina mína minnir mig, var ég beðinn um að taka næturvakt. "Þú vinnur með Sverri," sagði Hilmar en verkefni hans var að koma mér inní nýju vinnuna. "Hann er snillingur og hlustar mikið á tónlist. Þú fílar hann." Hann var að reyna hughreysta mig en það mistókst því þegar ég er kynntur fyrir fólki sem ég "á að fíla" verð ég yfirleitt fyrir vonbrigðum. Það eru ýmsar ástæður fyrir því.

…

Ég sat inná vaktherbergi með lappir uppá borði og las bók þegar Sverrir kom inn. Ég tók þær umsvifalaust af borðinu en þegar ég er nýbyrjaður í einhverri vinnu finnst mér allir vera yfirmenn, jafnvel þó þeir hafi bara unnið degi lengur en ég.

"Slakaðu á og haltu áfram að lesa," sagði Sverrir og settist fyrir framan tölvuna sem starfsmenn máttu nota þegar lítið var að gera. Sverrir byrjaði að tefla. Hann sagði ekki orð.

Ég gjóaði augunum að honum og virti hann fyrir mér um leið og ég þóttist vera lesa. Hann minnti mig á Donnie Darko - grannur og dökkur yfirlitum. Einhver hefði eflaust sagt hann dularfullan en þótt útlit hans væri eftirtektarvert fyllti það mig engri sérstakri forvitni. Kannski af því að ég hafði eytt deginum á geðdeild. Fötin hans voru svolítið gamaldags og nokkrum vikum síðar, þegar við vorum búnir að vinna nokkrar vaktir saman og meðal annars hjúkrað dauðvona manni, sagði hann mér að hann keypti fötin sín alltaf í herrafataverslun Guðsteins.

"Andskotinn!" sagði Sverrir eftir skák sem stóð í tuttugu mínútur eða svo. Hann slökkti á tölvunni. "Þú afsakar," sagði hann "en ég lofaði bróður mínum að taka eina skák við hann."

"Hvernig fór?" spurði ég.

"Hann vann."

"Er þetta yngri bróðir þinn?"

"Nei, eldri."

"Þá líður þér varla illa."

"Neinei. Stundum finnst mér samt eins og ég sé að taka hann en alltaf tekst mér að klúðra stöðunni sama hversu góð hún er. Það er eins og hann viti að ég klikki á ögurstundu og hafi alltaf fulla stjórn á skákinni." Rödd hans var mjúk. Sumir myndu lýsa henni sem útvarpsvænni.

Ég kinkaði kolli. Ég vissi hvað hann átti við.

Teflir þú?" spurði Sverrir.

"Nei," sagði ég og ákvað að segja honum skáksöguna mína. Hann virtist vera týpan sem gæti fundist hún skemmtileg. "Ég hætti að tefla þegar ég tapaði fyrir stelpu á skólamóti í þriðja bekk. Ég man að foreldrarnir fögnuðu þegar hún mátaði mig. "Já, hún lætur þessa drengi sko ekkert vaða yfir sig," sögðu þeir. Ég hef reynt að tefla síðan og mér gengur yfirleitt vel í svona fjögur, fimm skipti en þá ofmetnast ég og stelpan vinnur mig."

"Stelpan?"

"Já, eða svona tvífari hennar. Gæti verið karlkyns."

"Ég skil. Hvað ertu að lesa?"

"Murakami."

"Hvaða bók?"

"Sputnik sweetheart."

"Hvernig finnst þér hún?"

"Hún er ágæt. Mér finnst hún samt ekki nógu fyndin. Hann er ekki nógu kaldhæðinn höfundur. Fólk frá Japan hlýtur að vera leiðinlega einlægt."

Sverrir hugsaði í nokkur augnablik. Hann vildi móta þessa flóknu hugsun fyrst áður en hann opnaði munninn. "Sko," sagði hann svo. "Þú þarft að lesa nokkrar bækur til að sjá að Murakami er víst kaldhæðinn en það á ekki að skipta neinu máli. Það þarf ekki allt að vera kaldhæðið. Sögumaðurinn í Sputnik sweetheart er ástfanginn af stelpunni og síðan hverfur hún bara. Það er ekkert kaldhæðið við það. Það er eiginlega bara dapurlegt."

"Já, það er örugglega rétt," sagði ég.

"Kaldhæðni er annars vegar velferðarhúmor og hins vegar valdleysishúmor," hélt Sverrir áfram. "Við erum kaldhæðin þegar við vitum að við getum ekki tapað og við erum kaldhæðin þegar við vitum að það er eina leiðin til að segja eitthvað sem skiptir máli. Murakami er einhvers staðar þarna á milli."

Við hlógum þó þetta væri svosem ekkert drepfyndið. Ég kynnti mig.

2006-12-06T15:16:00.000Z

Hjólreiðar og þunglyndi

Einu sinni átti ég spjall við konu niðrá fjörðum. Þetta var um það leyti sem ég var blaðamaður og fólk fann sig knúið til að segja mér ýmislegt sem mig varðaði ekkert um. Oft kom þetta sér vel því maður gat leyft sér að spyrja fólk útí nánast hvað sem er.

Þar sem við stóðum fyrir utan kaupfélagið strunsaði fram hjá okkur maður sem gekk augljóslega ekki heill til skógar. Hann var um sextugt, með illa hirt yfirvaraskegg og með skurð á skallanum líkt og að framkvæmd hefði verið lóbótómía á honum fyrir fjörutíu árum eða svo. Ég þekkti aðeins til mannsins og vissi að hann var ein af skrítnu skrúfunum í plássinu en þó án þess að geta raunverulega talist þorpsfífl. Hann vantaði nefnilega glaðlyndið sem gjarnan einkennir fas þorpsfíflsins. En fyrst tilefnið gafst spurði ég konuna aðeins útí manninn.

"Við vitum svo sem ekki nákvæmlega hvað kom fyrir hann," sagði hún með svo ýktum sorgarsvip að ég hélt fyrst að hún væri að gera að gamni sínu. En hún var auðvitað bara að setja upp viðeigandi svip sem fólk setur upp í smáþorpum þegar það talar um ólukkufólkið við ókunnuga menn eins og mig. Gleymi fólk að setja hann upp er nefnilega hætt við að það gæti virst kaldlynt.

Hún hélt áfram: "Við vitum þó að hann var alveg í lagi fram að fermingu. Þá, bara eins og hendi væri veifað, varð hann þunglyndur."

"Ja hérna," sagði ég. "Vita menn ekki hvað gerðist?"

"Menn halda að hann hafi dottið af hjóli."

"Dottið af hjóli?"

"Já."

"Reiðhjóli þá?"

"Já."

"Datt hann af reiðhjóli og varð þunglyndur í kjölfarið?"

"Já."

"Ókei," sagði ég og kvaddi konuna. Ég ræsti Pólóinn minn og andaði pínulítið léttar.

2006-12-05T14:26:00.000Z

Smábæjarkvíði í anda kvikmyndanna

Hér er dimmt og kalt og ófært. Maðurinn sem seldi mér hamborgarann áðan hafði ekki rakað sig í tíu daga og ekki baðað sig í viku. Sennilega drakk hann þrjá fjórðu úr Jim Beam flöskunni sinni í gær því andremman var óvenju súr. Afganginn drakk hann í morgun. Ég veit að hann er skotinn í frænku sinni og ég veit að hann þolir ekki Pólverja. Hann er líka tortrygginn útí fólk með stúdentspróf. Ég er með háskólapróf. Ég borða hamborgarann minn skjálfhentur og þori ekki að kvarta þó það sé hárbrúskur í frönsku kartöflunum mínum.

Ég stend upp frá hálfkláruðum hamborgaranum og geng út. Hann kallar: "Drengur, þú gleymdir að borga!" Ég hrekk í kút og hleyp í burtu. Ég hugsa: Kvenfélögin niðrá fjörðum hafa ályktað gegn hommum í gegnum tíðina. Það er bara tímaspursmál hvenær kellingarnar banka uppá hjá mér með logandi kyndla og ryðgaðar heykvíslar! Af hverju bögga þær mig!? Ég er enginn hommi! Ég á kærustu!

2006-12-04T12:22:00.000Z

Frestun

Ég held að tölvukaupum veðri frestað fram yfir áramót. Helvítis reikningar sem ég vissi ekki af eru komnir í vanskil og þar sem ég er góður strákur þá o.s.frv.

...

Þetta er leiðinlegt fyrir ykkur því ég ætlaði, eins og áður sagði, að lonsa útvarpsþættinum mínum fyrir jól. Í honum ætla ég að fjalla um mússík en með þeirri nýbreytni að lagavali ræður þema þáttarins. Fyrsta þemað átti að vera fyrirbærið "nánd" og í þættinum ætlaði ég m.a. að segja frá því að annar bræðranna í söngdúóinu The Flibbets frá Suður Afríku er með samvaxnar tær og hinn er með flösuexem á bringunni og á milli rasskinnanna (sá þá í sturtu í Vesturbæjarlauginni) og þarf því að öllum líkindum að kaupa talsvert magn af sterakremi árlega. Beri hann ekki kremin á útbrotin reglulega er hætt við að þau byrji að lykta eins og mygluostur að því gefnu að útgufun og losun umfram vökva sé eðlileg hjá manninum. Á milli frásagna ætlaði ég að spila lög af nýju plötunni með Midlake sem er verulega drungaleg - almost gothic.

En. Þetta kemur allt saman hægt og rólega.

2006-12-03T23:25:00.000Z

Polly

Sit hér í Risinu í Neskaupstað með Keilueyjarstrákunum. Þeir sitja þessa stundina sveittir við að mixa lágstemmda alt-kántrí slagarann sem ég sagði ykkur einhvern tímann frá. Ég skipti mér ekki af þeirri vinnu. Þeir kunna þetta.

Slagarinn heitir Polly og verður kominn á síðuna okkar í kvöld. Enjoy...

...

Við erum líka byrjaðir að blogga. Við bloggum á ensku þannig að ef þið ætlið að kommenta vinsamlegast gerið það á útlensku líka.

...

Ferðin til Rvk gekk áfallalaust fyrir sig. Ég fékk ekki eitt einasta hræðslukast.

2006-11-30T13:08:00.000Z

Rvk

Einu sinni öfundaði ég krakkana í bekknum mínum sem voru með spangir og teina. Mér fannst stálið svosem ekki fallegt en tíðar ferðir tannbarnanna suður til Rvk vöktu öfund mína. Mér fannst nefnilega svo gaman í borginni í denn. Hitta Loga frænda minn, kíkja í bíó og í plötubúðina á Laugarveginum sem átti alltaf eitthvað með Saxon og AC/DC. Núna þoli ég ekki Rvk. Verð svo paranojaður þar. Og svo kaupi ég mússíkina mína í Tónspil.

Hvað um það. Fer til Rvk í fyrramálið. Er með verk í maganum.

...

Svo gerðist þetta í morgun:

Ég sat á kaffistofu ME og drakk kaffi með Jóni Inga félagsfræðikennara. Jón var í miðjum klíðum að útskýra fyrir mér af hverju hnúfubakur er loðinn í munninum þegar við heyrðum kallað:

Guðbjörg!

Jón hætti að tala og við litum báðir á konu sem stóð í dyragættinni. Hún horfði á mig. "Æi fyrirgefðu," sagði hún. "Ég hélt að þú værir Guðbjörg."

2006-11-28T15:34:00.000Z

Ripp

Í dag lærði ég að "rippa" geisladisk. Mér leið mér vel. Fannst eins og þetta væri skref fram á við. Fyrir jól ætla ég að kaupa mér nýja tölvu og þið megið alveg koma með tillögur hér í kerfinu hvernig tölvu ég ætti að fá mér. Hún segir PC en hann segir Mac. Mig langar bara í tölvu svo ég geti lonsað útvarpsþættinum mínum fyrir áramót þar sem ég ætla að segja lygasögur af tónlistarmönnum sem ég held upp á.

...

Ég rippaði nýja diskinn með Belle and Sebastian, The Life pursuit. Mér finnst hann töluvert mikið betri en Dear catastrophe waitress sem félagar mínir í Coney Island Babies eru reyndar mjög hrifnir af. Nýja platan þeirra er melódískari og ég vil hafa poppið mitt melódískt. Þannig að.

Ég átti fríhelgi þegar B og S spiluðu á Borgarfirði í sumar en samt mætti ég ekki. Veit ekki af hverju.

2006-11-27T15:20:00.000Z

Flækjur

Af ýmsum ástæðum hef ég ekki notið þess á aðfangadagskvöld að vera yngsti sonur foreldra minna. Undanfarin ár höfum við Keli alltaf fengið jafn margar gjafir sem er ekki rétt því ég er yngri en hann og á sem yngsta systkinið að fá fleiri gjafir en hann. Þannig eru reglurnar. En í fyrra tók steininn úr þegar ég fékk ekki bara færri gjafir en Keli heldur fékk ég líka færri gjafir en pabbi minn!

Ég hef því ákveðið að ljúga því að foreldrum mínum að ég sé kominn með berkla og muni að öllum líkindum ekki lifa út janúar. Þetta gæti þýtt verulega aukningu á pökkum handa mér þó ráðabruggið sé augljóslega ekki fullkomlega hættulaust. Mamma er nefnilega svo fjandi praktísk að hún gæti túlkað þetta þannig að það taki því þá ekki að gefa mér neinar gjafir. Hún gæti jafnvel látið þau boð ganga til ættarinnar að ég sé dauðvona og því sé best að allar gjafir handa mér verði stílaðar á Kela.

En. Ég vona það besta.

...

Siggi afabróðir gaf okkur bræðrum páskaegg til margra ára. Halldór er fæddur um vor 1971 og fékk sitt fyrsta páskaegg frá Sigga þ.a.l. árið 1972, Keli fékk sitt fyrsta árið 1973 og ég fékk mitt fyrsta árið 1976. Árið 1987 ákvað Siggi að hætta að gefa okkur páskaegg. Sagði að við værum orðnir of gamlir fyrir þetta. Hefði ég ekki í raun átt að fá fjögur páskaegg til viðbótar?

...

Ég fór í partí í einhverri blokk, einhvers staðar á Egilsstöðum hjá einhverjum kennurum um helgina. Eins og venjulega fór ég beint í plötuskápinn og tók að mér hlutverk plötusnúðar. Það bað mig enginn um það en þar sem ég hef góðan og fágaðan smekk taldi ég mig vera í fullum rétti og í raun mat ég það svo að fólkið ætti að líta á það sem heiður að ég tæki að mér að þeyta skífum fyrir það. Í plötusafninu voru fáar perlur en ég spottaði þær á augabragði - hef vit á þessu sjáiði til. Fyrsta perlan sem ég setti á fóninn var Street life - safnplatan með Roxy Music og Bryan Ferry. Ég hef alltaf litið upp til Ferry og hann var fyrirmynd mín í fatavali til margra ára. Hann er sophisticated eins og ég.

En vitiði hvað? Þegar platan var búinn bauð ég náttla fram aðstoð við að finna aðra perlu í þessum mykjuhaug (eins og ég benti gesgjafanum á) en þá sagði gestgjafinn, þannig að allir heyrðu, "nei takk, við viljum hlusta á Whitesnake." Whitesnake?!

2006-11-24T13:01:00.000Z

Gordie - minning frá Leicester

- Sennilega gerist þetta einhvern tímann í febrúar, skömmu eftir að ég kynntist sambýlisfólkinu á Chaucerstræti þeim Antonis og Claudíu. Antonis var nýbúinn að stíga í vænginn við Evu og ég vissi ekki enn hvernig það allt saman fór.

Það liðu nokkrir dagar þar til ég hitti Antonis aftur. Claudía fór til Skotlands að heimsækja vin sinn og jafnvel þó hún hefði boðið mér að gista á Chaucerstræti ákvað ég að eyða nokkrum dögum í herberginu mínu við Regent road. Ég átti jú heima þar og ég vissi að Ross hafði verið að spyrjast fyrir um mig. Á einhvern hátt fannst mér ég vera skuldbundinn Ross og mér fannst líklegt að þriðjungur magaverksins sem hafði verið að pirra mig undanfarið væri vegna þessarar vanrækslu við drykkjufélaga/vin minn. En hann var ekki heima. Kínversk stelpa sem kallaði sig “Angelu” sagði mér að hann væri í London í heimsókn hjá kærustunni. Hann hafði farið fyrr um morguninn.

“Það var áfengislykt af honum,” sagði “Angela” með vanþóknunarsvip (sem virtist vera svipurinn sem fólk notaði almennt þegar það talaði um Ross) og var augljóslega að vona að ég tæki undir með henni. Ég lét það ekki eftir henni. Ég yppti öxlum og sagði eins kæruleysislega og mér var unnt: “Það er alltaf lykt af Ross.”

Í stofunni sat Gordie og horfði á sjónvarpsfréttir BBC. Hann var í hreinum hvítum hlýrabol eins og alltaf og í brúnum hermannabuxum með hliðarvösum. Þær voru ekki krumpaðar. Hann var berfættur en ég sá að sokkarnir hans láu á strauborðinu auk blárrar skyrtu en sú staðreynd að Gordie var sá eini á jarðhæðinni sem straujaði fötin sín var uppspretta ýmissa vangaveltna hjá mér og Ross. “Hvar er Írinn í þessum Íra?” spurði hann raunverulega hneykslaður þegar okkur vantaði umræðuefni yfir fyrsta bjórnum. Hann beið aldrei eftir svari heldur var þetta upphaf á stuttri einræðu sem hann hélt nokkrum sinnum sem endaði iðulega á spurningunni hvort Gordie væri týpan sem myndi einhvern tímann snappa og skjóta okkur öll í svefni. “Ég veit það ekki,” ansaði ég yfirleitt.

Þegar Gordie fékk að horfa á fréttirnar einn þá reifst hann við fréttaþulina eins og þeir stæðu í stofunni og væru að reyna telja honum trú um hvernig veruleikinn í Mið-Austurlöndum hefði verið í dag. Og Gordon var bara hreint ekki sammála hvernig þessir kommúnistar hjá BBC skilgreindu veruleikann! Hann benti á globbur í málflutningi þeirra, dró ályktanir útfrá einhverjum hallærislegum bröndurum sem fréttamenn segja gjarnan (“Myndi hann nota svona orð um íhaldsflokkinn ef þetta væru svertingjar!”). En það verður að segja Gordie til hróss að hann hrósaði fréttamönnunum líka ef honum fannst þeir eiga það skilið. “Svona gera fagmenn!” sagði hann þá. Einu fréttirnar sem hann treysti komu af einhverjum sjálfstæðum vefsíðum sem voru víst "ábyrgar".

Það virtist líka skipta hann máli að maður vissi hvenær honum leist vel á einhverja konu í auglýsinahléunum á Channel 4. Þá hrópaði hann upp yfir sig eitthvað eins og: “Check this out! What a nice piece of work!” Þetta fór í taugarnar á finnskum femínista sem gisti stundum á hæðinni okkar en flestir tóku hreinlega ekki eftir þessu. Flestir tóku reyndar ekki eftir Gordie yfirleitt. Hann var fremur fyrirferðarlítill þó hann væri húsfulltrúi okkar (starfið fékk hann án kosningabaráttu í upphafi annar og stóð sig afskaplega vel var mér sagt) og ég minnist þess ekki í fljótu bragði að hann hafi nokkurn tímann skandalíserað eins og henti flesta íbúa hússins að minnsta kosti einu sinni. Hann tók sjálfan sig full alvarlega fannst mér en hann hafði jú stór plön sem ég segi ykkur frá eftir augnablik.

Gordie vissi að hann hafði ekki þessar standard vinstrisinnuðu stúdentaskoðanir og horfði þess vegna yfirleitt ekki á fréttir með öðrum nema þá hugsanlega mér enda taldi hann að ég hefði engar skoðanir á heimsmálunum. Hefði ég einhverjar skoðanir sem honum fannst rangar gæti hann auðveldlega kennt mér nýjar. Það reyndi aldrei á þetta því ég var sammála öllu sem hann sagði. Það var fyrirhafnarminnst. Ég leyfði honum bara að láta dæluna ganga og oft kom jafnvel eitthvað skemmtilegt útúr því t.d. þegar hann sýndi mér á sjálfum sér hvernig yfirbuga ætti "mótmælanda" (sem var nákvæmlega orðið sem hann notaði) á innan við fimm sekúndum.

Eins og Ross benti á var Gordie fjarri því að vera dæmigerður Íri eins og maður ímyndar sér þá. Ef hann sat framí stofu með vískíflösku drakk hann sjaldan mikið, í mesta lagi tvö glös, og gekk síðan frá flöskunni inní herberginu sínu sem hann hafði alltaf læst. Hann bauð ekki öllum með sér, t.d. ekki Ross, en yfirleitt bauð hann mér og Kínverjunum (leit á það sem nokkurs konar landkynningardjobb). Ég held að hann hafi talið sjálfum sér trú um að við værum á einhvern ófyrirsjáanlegan hátt líkir eða öllu heldur skyldir. Sem við vorum kannski.

Þó Gordie væri að læra lögfræði var tilgangurinn með náminu ekki sá að verða praktíserandi lögfræðingur. Hann ætlaði að ná sér í gráðu svo hann kæmist fljótt í yfirmannastöðu í írska hernum. Allir dagar voru hugsaðir sem einhvers konar undirbúningur fyrir dvölina í hernum. Hann vaknaði klukkan sex á morgnana, klæddi sig íþróttagallann, skokkaði í klukkutíma, kom svo heim og bjó sér til einhvern orkugraut sem hann skolaði niður með einhverjum prótíndrykk. Svo hvarf hann í skólann. Þegar hann kom heim rauk hann inní herbergi og skömmu síðar heyrði maður taktfastar stunur og talningar. Hundrað armbeygjum og fimm hundruð kviðæfingum síðar birtist hann inn í eldhúsi, þá nýrakaður, nýsnoðaður, nýsturtaður og í nýpressuðum fötum. Hann eldaði sér síðan yfirleitt eitthvað með kartöflum. Þannig var hann kannski írskur.

Ég hugsa að Gordie hafi upplifað sig svolítið einan á báti þegar Ville Salonen fór heim um áramótin enda var fyrrum hermaðurinn hann Ville sá eini sem gat rætt um hernað af einhverju viti við Gordie. Þeir urðu svona dúó á tímabili, eins og ég og Ross, og ræddu þá yfirleitt stríðsrekstur á mjög praktískum nótum eins og t.d. hvernig væri best að kasta handsprengju og hvort byssustingir væru börn síns tíma.

Hvað um það. Ég missti fljótlega sambandið við Gordie. Ég fékk tölvupóst frá honum nokkrum vikum eftir að ég kom heim. Hann komst ekki í herinn en flaug hins vegar inní lögregluna í Birmingham. Ég var ennþá atvinnulaus og svaraði honum ekki. Ég ætlaði að svara honum þegar ég kæmist í vinnu sem ég var sáttur við. Ég hef ekki enn svarað honum. Ég svaraði honum heldur aldrei.

Ég ætlaði að bjóða honum með mér á pöbbinn þegar hann hrópaði upp yfir sig: “She’s hot!” og benti á skjáinn. Hann var ekkert frekar að tala við mig. Ég leit á skjáinn. Á honum var Billy Piper, nýjasta sjónvarps- eða poppstjarna Breta, að tala um naglalakk. Ég vildi ekki trufla hann og fór einn niðrí í bæ.

2006-11-22T12:05:00.000Z

Um lágstemmdan alt-kántrí fíling ala Lambchop á Nixon tímabilinu

Keilueyjarbörnin komu saman á sunnudag og mánudag og tóku upp grunn að nýju lagi. Lagið er svosem ekki nýtt í ströngum skilningi þar sem það var samið í fyrra eða hittiðfyrra. Það heitir Polly - tileinkað Polly Jean Harvey - og var ansi nettur poppsmellur með stóru gítarsólói ala The Edge. Einhvern veginn fannst okkur lagið ekki virka þegar við komum aftur saman í haust en þar sem okkur þykir vænt um Polly ákváðum við að gefa því einn séns í viðbót. Eftir margar tilraunir þar sem allt var prófað (pönk, rómantísk nýbylgja, plain popp o.fl.) fundum við því loksins farveg í lágstemmdum alt-kántrí fíling ala Lambchop á Nixon tímabilinu. Í mínum huga er lagið orðið að sándtrakki fyrir stillt síðsumarskvöld þegar vinir og vinkonur drekka rauðvín útá sólpalli, keðjureykja og segja skemmtisögur sem enginn fótur er fyrir. Ég vona að við gerum einhvern tímann heila plötu með svona lögum, svona okkar útgáfu af Harvest moon.

...

Bústónlist er tónlist sem nýtur sín best þegar hlustandinn er í áfengisvímu. Hún þarf ekki að vera mikil - bara nógu mikil svo um mann fari þessi létti fiðringur sem eitt eða tvö rauðvínsglös kalla fram. Sé andrúmsloftið þæglegt kemst maður í leiðslu og þá fæðast stundum skemmtilegar hugmyndir.

Mínar uppáhaldsbúsplötur eru eftirfarandi:

Gaucho/Steely Dan (Reyndar eru flestar plötur SD góðar búsplötur, sérstaklega tvær nýjustu og Aja, plús sólóplötur Fagens, Morph the cat og The Nightfly).

Gula safnplatan/Leonard Cohen

Mambo sinuendo/Ry Cooder og Manuel Galban

Harvest og Harvest moon/Neil Young

Closing time og Swordfishtrombones/Tom Waits

Kind of blue/Miles Davis

2006-11-21T09:08:00.000Z

Um þá sem þurfa ekki að roðna

"In an important sense there is only one complete unblushing male in America: a young married, white, urban, northern, heterosexual Protestant father of collage education, fully employed, of good complexion, weight and height, and a recent record in sports." (Stigma, bls. 128)

Svo skrifaði Erving Goffman árið 1963. Yngri félagsfræðingar hafa bent á að þessi athugun Goffmans sé komin til ára sinna enda skrifuð á tímum þar sem það þótti eðlilegasti hlutur í heimi að vera með félagaskírteini KKK í rassvasanum. Athugunin á almennt við í einsleitum samfélögum eða öllu heldur í samfélögum sem við teljum vera einsleit - það er munur á. En með örlitlum breytingum og flutningi til annars lands verður þessi athugun réttmæt að nýju.

Þessi athugun á t.d. ágætlega við hér á Íslandi, jafnvel hér á Austurlandi. Ef við rýnum í auglýsingaherferðir Fjarðabyggðar og Fljótsdalshéraðs fyrr á þessu ári sést með skýrum hætti hvernig við sjáum fyrir okkur hinn dæmigerða Austfirðing:

Hann er sterkbyggður karlmaður um fertugt. Hann vinnur hjá einkafyrirtæki. Hann á fallega og brjóstmikla konu. Hann á tvö börn. Hann borðar ekkert helvítis pasta. Hann borðar kjöt - fituríkt kjöt. Hann óttast ekki hjartasjúkdóma. Hann þolir ekki sálfræðinga. Hann kýs rétt. Hann er enginn hommi. Hann á byssu. Og akkúrat núna heitir hann Bjössi.

Bjössi hefur enga ástæðu til að óttast næsta þorrablót. Vilji svo ólíklega til að hann verði hafður að skotspæni þorpsgrínarans verður djókið góðlátlegt og meinlaust. Hann þarf ekki að roðna. Eftir þorrablótið getur Bjössi hringt í pabba sinn og sagt honum að hann hafi verið "tekinn fyrir" á þorrablótinu. Feðgarnir fagna. Loksins er strákurinn orðinn maður með mönnum.

Svona er þetta jafnvel þó hinn dæmigerði nýi Austfirðingur sé með brún augu, svart hár og aki um á gömlum Subaru.

2006-11-19T18:16:00.000Z

Bræðralag

Leyfði Kela að heyra nýja CIB lagið. Sátum heima í stofu.

Ég: Jæja, hvernig finnst þér svo, ha? (ánægður með sjálfan mig).

Keli: Tja...

Ég: Hvað þýðir "tja"?

Keli: Þetta er svona lala...

Ég: Hvað þýðir lala? Getur þú reynt að vera skýrari?

Keli: Sko...

Ég: Já.

Keli: Í fyrsta lagi finnst mér lagið leiðinlegt, í öðru lagi er sándið ljótt og í þriðja lagi væri auðveldlega hægt að flytja það betur.

(Þögn)

Ég: Hvað þykist þú vita um tónlist, ha! Og drullastu svo úr skónum! Ég á ekkert að þurfa skríða á eftir þér með gólftusku!

2006-11-17T22:37:00.000Z

CIB on line...

Ég var búinn að gleyma því að þetta kom upp fyrir löngu...

2006-11-17T13:54:00.000Z

Fréttir utan af landi

Ég var að ganga út Lagarás þegar ég sá mann í sirka þrjú hundruð metra fjarlægð. Ég hafði hitt fleira fólk á göngunni en þessi vakti athygli mína. Sennilega var það fatnaðurinn því fólkið sem ég hafði hingað til mætt var klædd "eftir veðri" eins og sagt er þ.e. í úlpu með húfu og vettlinga.

Þessi maður var hins vegar í síðum leðurfrakka, í þröngum gallabuxum og ég get svarið að hann var í leðurstígvélum (einhver hefði sagt að þessi maður ætti skilið að fá kvef). Um leðurstígvélin get ég auðvitað ekkert fullyrt því ég var, eins og áður sagði, í þrjú hundruð metra fjarlægð.

Vinstri handleggur mannsins var útréttur og hann hélt á einhverju sem líktist fugli, stórum fugli. Ef til vill einhvers konar örn. Haförn kannski. Ég veit það náttúrulega ekki. Ég þekki ekki muninn á þessum kvikindum.

Fljótlega sá ég að þetta gat ekki verið neinn annar en Siggi Ingólfs. Vitaskuld klæðist hann ekki snjógalla, hugsaði ég. Hann er enginn lúði. Hann er skáld og fréttaritari á Austurlandi fyrir sjónvarpstöð í borginni. Og hann mundaði myndavél, ekki haförn.

"Sæll Siggi!" hrópaði ég um leið og ég taldi mig vera kominn í kallfæri. Við þekkjumst ágætlega.

"Blessaður!" hrópaði hann til baka.

"Hvað er verið að sýsla?"

"Það eru þessar árlegu snjómyndir," sagði fréttaritarinn mæðulega.

"Já, það hefur heldur betur snjóað," sagði ég svona til að að segja eitthvað. Ég vildi ekki vera fyrri til að gera lítið úr snjómyndatökunni.

"Jújú," sagði Siggi. "En það snjóaði líka svona í fyrra. Og í hittiðfyrra. Og í hittiðhittiðfyrra. Og árið þar á undan líka." Hann hló máttleysilega en ekki af því að honum fannst þetta skemmtilegt eða fyndið. Hann var bara uppgefinn sem er næstum því það sama og uppgjöf.

"Kannski þú ættir þá að nota sömu myndirnar og þú notaðir í fyrra. Ég myndi gera það,” sagði ég en fattaði strax að brandarinn missti marks. Ég stundaði nefnilega svona vinnubrögð á mínum eigin blaðamannaferli, átti sumsé dæmigerðar myndir fyrir hverja árstíð. Aðferðin er ekki fullkomlega hættulaus og mikilvægi þess að þekkja fólkið á myndunum persónulega verður ekki ítrekað nógu mikið. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvað það er klaufalegt að birta gleðilega stemmningmynd af dánu fólki á forsíðu héraðsfréttablaðs! Tala nú ekki um ef um börn eða ungmenni er að ræða.

"Þú segir nokkuð," sagði hann svona hálfbrosandi og gekk frá myndavélinni í tösku. Við kvöddumst. Hann gekk inn götuna og ég út. Ég veit ekki af hverju en eftir fáein skref stoppaði ég og leit til baka. Ég virti manninn fyrir mér. Með myndavélina niðurpakkaða í tösku leit hann út eins og fiðluleikari. Það fór honum vel, hugsaði ég.

2006-11-15T15:06:00.000Z

Ryan

Er að hlusta á nýju plötuna með Willie Nelson og fíla hana ágætlega. Ég er enginn aðdáandi gamla mannsins en keypti plötuna af því að sjálfur Ryan Adams pródúserar hana og þetta er eina Ryan-tengda platan sem í boði er í ár.

Minn maður lætur plötuna hljóma eins og sína eigin sem fer eflaust í taugarnar á þeim sem fíla Nelson frekar en Ryan. Fyrir mig er þetta hins vegar akkúrat eins og ég vil hafa það. Held meira að segja platan hefði orðið mun meira en ágæt hefði Ryan séð um sönginn. Fíla ekki alminilega nefmælt kántrívælið í Nelson.

...

Mun blogga sjaldan á næstunni. Er bissí.

2006-11-10T10:10:00.000Z

Kúpan

Coney Island Babies komu saman í gær and my ears are bleeding. Hef ekki trommað jafn fast síðan á æfingum Kúpunnar sællar minningar en ég á afar góðar minningar um það band.

Kúpan var svokölluð súpergrúbba eins og Blind faith, Trúbrot og Supernova. Í henni voru tveir meðlimir LKOS (ég og Keli) og tveir meðlimir garage/pönk bandsins Amma var Hitler, þeir Fjalar og Snorri.

Kúpan var nokkuð lífseigt band og lifði með hléum frá september 1990 fram í desember 1992. Við gengum í gegnum afar blóðug gítarleikaraskipti þar sem við létum náfrænda okkar Snorra Hall víkja fyrir nýbylgju/Steve Vai fanatíkernum Sigga Óla og það tók mig mörg ár að sjá spaugilegu hliðina á þessu. Hér verður að koma fram að Snorri náði fram afar skemmtilegri hefnd í útvarpsþætti hjá Radíói VerkóAust:

Spyrill (ég): Jæja, Snorri. Nú varst þú einu sinni í Kúpunni. Af hverju hættir þú (alltaf betra að hætta en að vera rekinn fannst mér í gamla daga).

Snorri: Þú veist alveg að ég hætti ekkert. Hljómsveitin hætti bara í nokkrar vikur og byrjaði síðan aftur án mín.

Spyrill: Auglýsingahlé!

Allavega: Fjölskyldugrúbbur eru ekki góð hugmynd. Spyrjið bara Brian Wilson.

En Kúpan var semsagt merkilegt band. Hún spilaði nefnilega gruggtónlist áður en sú tónlistartegund barst til Íslands. Við vissum auðvitað ekki sjálfir að við værum að spila grugg en hvað getur það kallast þegar menn blanda saman Hendrix, Pixies, Cream, Bad news, Black sabbath, Jane's addiction og Bítlunum?

Ég segi því eins félagi minn Hilmar Th (og B. Wilson): I guess I just wasn't made for these times...

Góða helgi.

(Og ég er hættur að hugsa um Glúm.)

2006-11-09T13:50:00.000Z

Eitt í viðbót...

Í hádegisgöngunni áttaði ég mig á því að Glúmur hefur ótrúlegt költ pótensjal - meira en söngvarinn Richard Scobie og þótti hann nú verulegt efni á sínum tíma. Haldi Glúmur rétt á spilunum þarf hann allavega ekki að óttast hungurdauða verði hann ekki prófessjónal pólitíkus. Ég myndi í það minnsta kaupa plötuna The Glamorous Glum sings ballads of the 20's.

Og jafnvel þótt platan yrði ekki hitt á Íslandi held ég að það sé nú öllum ljóst að drengurinn yrði big in Japan, jafnvel huge...

2006-11-09T10:34:00.000Z

Ég styð Glúm!

Myndatexti: Hér sjáum við Glúm slaka á heima hjá sér eftir velheppnað kokteilpartí í kínverska sendiráðinu í Brussel. Þar hitti hann m.a. hina íðilfögru Xia Ling (dóttur sendiherrans) og fékk hjá henni símanúmerið. Hann hinkrar í þrjá daga áður en hann hringir enda veit hann að það borgar sig að láta dömurnar bíða. Margborgar sig.

Ég hef fengið bágt fyrir að segja að Glúmur Baldvinsson sé ekki bara efnilegt þingmannsefni heldur líka einn mesti töffari landsins. Gagnrýnin hefur komið úr ýmsum áttum en þó helst frá femínistum og kommúnistum.

Ég ætla ekki að gerast sérstakur talsmaður Glúms á Austurlandi. Þess gerist heldur ekki þörf. Mér skilst nefnilega að hann hafi vakið talsverða lukku hjá kvenþjóðinni á Reyðarfirði um tíma í hittiðfyrra auk þess sem karlmennirnir vildu líkjast honum í útliti og framkomu.

Ég vil bara segja eitt og einungis eitt. Síðan skal ég þegja um Glúm.

Sko, ég gef mér náttúrulega að myndirnar á Glúmur.is endurspegli nokkuð akkúrat karakterinn þó augljósalega verði að taka þær með fyrirvara. Maðurinn er nefnilega fyndinn líka - enn einn mannkosturinn.

Glúmur minnir mig á þessa töffara/sjarmöra sem voru uppá sitt besta í kringum 1930 eða svona rétt fyrir hrunið á Wall Street. Þetta voru menn sem drukku martini á hverju kvöldi og kölluðu konur réttilega "dömur". Ég hélt að menn eins og Glúmur væru útdauðir.

Ég sakna þessara tíma (sem er skrýtið því ég fékk aldrei að upplifa þá. Fíflið hann Woody Allen var komið til sögunnar árið 1975) þegar menn fengu að vera alvöru karlmenn og þurftu ekki að afsaka eigið sexyness. Glúmur afsakar ekki neitt! Hann pissar sko ekki sitjandi! Glúmur er töffari!

Þess vegna segi ég: Kjósum Glúm! Kjósum karlmennsku!

2006-11-08T18:19:00.000Z

Gígalóinn

Sumum finnst þessi hallærislegur. Mér finnst það ekki. Hvað er að því að fá einu sinni einn gígaló inn á þing? Hvað er að því að fá einu sinni einhvern sem sefur hjá einhleypu (og þeim giftu líka)þingkonunum, einhvern sem rústar hótelherbergjum o.s.frv. Ég sá hann í Silfri Egils um daginn og mér fannst verulega frískandi að hlusta einu sinni á töffara tala um pólitík. Ég styð manninn. Í alvöru.

2006-11-08T15:39:00.000Z

Unaðsplötur

Jæja, kominn tími á eitt mússíkblogg. Búinn að taka sjálfan mig alltof alvarlega uppá síðkastið.

Ég ætla að nota þennan vettvang til að vekja athygli á fimm plötum sem vekja hjá mér sérstaka unaðskennd sem sennilega er afbrigði af aulahrolli. Þegar ég hlusta á þessar plötur ímynda ég mér nefnilega að ég standi á risastóru sviði fyrir framan milljónir manna með gítar og dömurnar dýrka mig. Ég skammast mín fyrir þetta. Nattúrlich.

Af hverju gerir þú það, spyrjið þið.

Jú, ég held að á einhvern hátt sýni þetta að í mér býr hjarðmennskutilhneiging sem gengur þvert gegn þeirri "einn á móti öllum - blaðamannasjálfsmynd" sem hér hefur verið búin til. En best að þegja. Hér kemur listinn:

1. Definitely maybe - Oasis

Rock and roll star er mest grand upphafslag allra tíma.

2. The Bends - Radiohead

Ég gleymi seint þegar ég sá þá í Danmörku sumarið 1995. Þeir hituðu upp fyrir Neil Young og spörkuðu í punginn á gamla manninum af svo miklu afli að hann lá kylliflatur eftir.

3. Steeltown - Big country

Bóner útí gegn.

4. The Joshua tree - U2

Æi, maður þarf svosem ekkert að útskýra þetta. Hefði getað verið hvaða post-1983 plata sem er. Það kunna fáir betur að búa til dýrðarsöngva. Sennilega enginn.

5. Born to run - Bruce Springsteen

Svo kraftmikil og einlæg mússík að það jaðrar við heimsku að fíla hana.

(Bónus: Sam’s town – Killers

Verður ekki lengi á listanum en í augnablikinu nota ég hana í dagdraumatilgangi).

2006-11-08T10:37:00.000Z

Í Bónus

Kunningi minn á sjötugsaldri, ættaður úr Jökuldalnum og alveg hreint afbragðs hagyrðingur (full klúr á köflum segja sumir), er alveg sammála Frjálslynda flokknum um að það beri að henda austur-evrópskum hópnauðgurum úr landi svo þeir geti hópnauðgað annars staðar.

"Veistu það, Jón minn," sagði hann við mig í gær í biðröðinni í Bónus, "að mér hefur verið hópnauðgað margoft og ég get fullyrt að það er lang, lang, lang, lang, lang best að lenda í íslenskum hópnauðgurum. Þeir eru nefnilega með minni typpi en hópnauðgarar af öðrum þjóðernum."

Hann er svo blátt áfram þessi kunningi minn að maður verður hreinlega stundum soldið vandræðalegur.

2006-11-07T14:18:00.000Z

Brjánsjóvið

Það er nýbúið að segja mér frá "rökræðu" um Brjánsjóvið (Queensjóvið) í Neskaupstað inná Austurland punktur is. Rökræðunni sýnist mér vera lokið sem er synd því ég hefði svo gjarnan vilja leggja orð í belg jafnvel þó ég hafi ekki séð sýninguna.

Í stuttu máli er rökræðan svona:

X segir: Mér fannst sjóvið ömurlegt.

Y segir: Þú ert ósanngjarn. Veistu hvað þetta var mikil vinna?

Gáfulegt, ha?

...

Ég hef sjálfur tekið þátt í svona umræðu við Brjánfélaga (við vini mína Smára Geirs og Bjarna Agga) þegar Helgi Seljan skrifaði krítík um Englandsveislu Brján í Austurgluggann í hittiðfyrra. Helgi var lítið hrifinn og sagði mér að loknu sjóvi að hann myndi skrifa grein sem að öllum líkindum yrði túlkuð sem "neikvæð" gagnrýni á sýninguna. Svo skilaði hann inn grein sem var að mestu lofrulla um sjóvið fyrir utan eitt eða tvö atriði þar sem hann gagnrýndi einhvern söngvara fyrir að syngja, tja...ekki illa en allavega ekki nógu vel, og svo fannst Helga að það hefði mátt hafa Iron Maiden og Clash á lagalistanum.

Hefði Helgi verið orðinn jafn góður fjölmiðlamaður og hann er í dag (og ég betri ritstjóri) hefði hann hraunað yfir sýninguna með mun eftirminnilegri hætti eins og hún átti skilið. Það fannst nefnilega öllum þetta drepleiðinleg sýning. Og tali maður við strákana í Brján í dag þá roðna þeir eins og smástrákar þegar minnst er á ensku sýninguna.

Allavega. Ég fékk að heyra að það ætti ekki að gagnrýna Brjánveislurnar "efnislega". Fyrst og fremst bæri manni "að vekja athygli á þessu frábæra framtaki". Þegar þið sjáið þetta svona á prenti þá skiljið þið hvað þetta er mikil vitleysa. Þetta er svona eins og að segja: "Æi, angans kallarnir mínir. Þetta var óttalega ömurlegt hjá ykkur en þið eruð svo góðir strákar að þetta var bara flott. Bravó fyrir ykkur!"

Þetta gæti ég hreinlega ekki sagt við vini mína og félaga í Brján. Ég ber alltof mikla virðingu fyrir þeim.

Það þarf nefnilega ekkert að klappa þeim endalaust á bakið! Þeir eru orðnir stórir strákar sem kunna til verka og það vita allir. Það þýðir bara ekki að sjóvin geti ekki verið alveg hundleiðinleg!

Enda hvernig væri það nú líka ef sýningarnar væru alltaf fullkomnar? Hvernig gera menn þá betur næst? Ha?

2006-11-07T10:43:00.000Z

Bréf til Öllu Birgis

Kæra vinkona,

Örlög mín eru þau að ég mun ávallt teljast efnilegur í öllu sem ég tek mér fyrir hendur í lífinu. Yfirleitt ekkert minna en efnilegur en alveg örugglega aldrei meira.

Ég þótti t.a.m. efnilegur í líkamsræktinni í gamla daga, ég þótti efnilegur beitningamaður, efnilegur trommari, efnilegur netagerðarmaður (og þó…), efnilegur bankagjaldkeri, efnilegur kennari, efnilegur blaðamaður, efnilegur ritstjóri og einu sinni þótti ég efnilegur tengdasonur. En einhver illskiljanlegur breyskleiki hefur alltaf látið á sér kræla þegar á reynir og á ögurstundu klúðra ég málunum.

Ummæli þín hér neðra sýna hvernig þessi hörmungarsaga endurtekur sig:

Fyrir hádegi á föstudag þótti ég efnilegt þingmannsefni og var býsna montinn skal ég segja þér. En um kaffileyti sama dags var ég orðinn dæmigerður hræsnari sem skammar fólk fyrir að hafa ekki skoðanir án þess að þora að viðra mínar eigin. Og ég skal sko segja þér að ég skammaðist mín! Ég hef nefnilega alltaf þótt efnilegur í því líka. Jafnvel góður sagði amma gamla við mig einu sinni.

Ég á því ekkert erindi inn á þing eins og þú segir. Til þess er ég of hvatvís og skoðanir mínar of hreyfanlegar. Þú yrðir vonsvikin fyrr frekar en síðar.

…

Kæra vinkona,

Ég fór ekki öfugum megin fram úr rúminu í morgun og mig langar þess vegna að útskýra betur hvað ég ætlaði að segja á föstudaginn. Því þrátt fyrir heimskuna og hrokann leynist í skrifunum skoðun sem yfirveguðum penna hefði örugglega tekist að koma frá sér óbrenglaðri. Ég er nefnilega jafnaðarmaður eins og þú veist og ég hef hingað til kosið að kjósa Samfylkinguna en ekki VG.

…

Samfylkingin hefur alla burði í að verða stór flokkur en ég er hins vegar farinn að óttast (og skoðanakannanir sýna að sá ótti er eðlilegur) að Samfylkingin muni skíta í buxurnar í vor. Ég óttast að hún muni ekki einu sinni ná þessum þrjátíu prósentum sem hún náði þó síðast. Og þetta fer verulega í taugarnar á mér! Af hverju kemst flokkurinn ekki á flug!?

Maður hefur stundum velt vöngum yfir hugsanlegum skýringum og sú sem maður hefur staldrað hvað lengst við er að flokkurinn sé svo ungur, að það taki tíma fyrir hann að finna sig. Þú þekkir þennan málflutning og hann virkaði í það minnsta á mig. Ég kaus t.d. Samfylkinguna síðast af því að ég vildi gefa henni annan séns (ég kaus flokkinn ekki bara af því að ég vann fyrir hann. Það hefði enginn komist að því hefði ég kosið VG).

En heldurðu að þetta þyki ekki heldur hjákátleg afsökun fari svo að flokkurinn nái sér ekki á strik fyrir kosningarnar í vor? Á maður að kjósa hann í fjórða sinn árið 2011 í þeirri von að hann verði fullorðinn árið 2012? Hversu löng er eiginlega hönkin sem þessi “vandræðaunglingur” á uppí bakið á manni?

…

Mín kæra Alla,

Við vitum alveg hvað er að er það ekki? Flokkurinn talar bara einhverra hluta vegna ekki nógu skýrt jafnvel þó hann hafi fullt af fínum og flottum skoðunum. Menn geta sagt, eins og formaðurinn segir, að stór flokkur verði að “rúma margar skoðanir” en við vitum alveg að venjulegur kjósandi kaupir ekki slíka frasa. Hann vill eðlilega vita hvað hann fær fyrir atkvæðið sitt.

Ég vil að Samfylkingin, flokkurinn minn, tali skýrt í stóru málunum (ætlar hún t.a.m. að semja til hægri eftir næstu kosningar fái hún tækifæri til þess?) en ég vil að hún geri það líka í “litlu” málunum (er hún t.a.m. sammála mörgum Austfirðingum um að gera róttækar breytingar á heilbrigðisþjónustu á Austurlandi?). Ég vil ekki að hún sé með “hreyfanlegar” skoðanir eins og ég!

Samfylkingin á að vera svo sneysafull af sjálfstrausti og svo trú sinni stefnu að maður gefist hreinlega upp og viðurkenni að Samfylkingin sé barasta málið fyrir jafnaðarmann eins og mig og alla hina líka. Ég myndi kjósa slíkan flokk jafnvel þó ég væri honum ekki sammála í einu og öllu.

Þetta vildi ég sennilega segja á föstudaginn. Hvar ég, prívat og persónulega, vil hafa sjúkrahúsið er svo bara önnur saga og efni í annan pistil (sem ég nenni ekki að skrifa uppúr þessu. Sjá mína skoðun í kommentunum einhvers staðar fyrir neðan).

Með saknaðarkveðju,

Jón.

2006-11-03T14:48:00.000Z

Hvar vilja menn hafa sjúkrahúsið?

Fyrst maður er byrjaður að tjá sig um samfélagsmálin er best að halda því áfram. Lofa því að vera orðinn góður eftir helgi.

Um þetta snýst málið:

Eitt helsta þrætueplið á Austurlandi er sjúkrahúsið í Neskaupstað. Á það að vera þar áfram eða ber okkur að flytja það í Egilsstaði svo það sinni betur öllum Austfirðingum (segja þeir sem vilja flytja það)? Þetta er aldrei sagt svona en þetta er það sem fólk vill tala um þegar það vekur máls á þessu í eldhúskrókum Austurlands. Og flestir Austfirðingar hafa skoðun á þessu.

...

Jónína Rós Guðmundsdóttir heitir kona sem vill þriðja sætið á lista Samfylkingarinnar í Norðausturkjördæmi. Um daginn var hún í viðtali hjá Austurglugganum þar sem haft var eftir henni að "á meðan sjúkrahúsið er í Neskaupstað þyrfti að bæta samgöngur til Norðfjarðar" (sá fyrirvari verður að vera á þessu kvóti að mér var sagt frá þessu. Ég nennti ekki lesa viðtalið við hana).

Norðfirðingurinn Elma vakti athygli á þessu orðalagi í þarsíðasta Austurglugga þ.e. hvort Jónína væri með þessu að segja að framtíðarstaðsetning sjúkrahússins væri þá ekki Neskaupstaður. Auðvitað er Elma erkitýpískur viðkvæmur Norðfirðingur en þetta var afar eðlileg ályktun sem hún dró. Það liggur í orðunum að Jónína sjái sjúkrahúsið einhvers staðar annars staðar í framtíðinni.

Jónína bregst við þessu í blaðinu sem kom út í gær og segir orðrétt:

"Ég er viss um að við Elma værum fínar í sama liðinu að berjast fyrir því að Fjórðungssjúkrahús á Austurlandi verði sem öflugast og geti sinnt Austfirðingum sem allra best. Ég tel hæpið að Fjórðungssjúkrahús á Austurlandi verði annars staðar en á Austurlandi, Elma.

Og svo gætum við líka barist saman fyrir því að fá fín jarðgöng milli Eskifjarðar og Norðfjarðar, þú ert kannski til í að vera með mér í að berjast fyrir jarðgöngum milli Vopnafjarðar og Héraðs líka?

Austurland verður ekki öflugur fjórðungur meðan við erum í bullandi hrepparíg í stað þess að líta á hina mörgu kosti sem því fylgir að hafa Mið-Austurland fjölbreytt með miklum gæðum til sjávar og sveita og blablabla..." Framhaldið skiptir ekki máli, hún fer bara útí merkingarlaust þvaður sem ekki er hægt að vera ósammála. Getið lesið það sjálf.

...

Elma hefur eflaust verið með einhvern skæting (las ekki greinina hennar heldur) sem skýra ef til vill að einhverju leyti þessi morgunfúlu viðbrögð en ég vil samt segja tvennt:

Í fyrsta lagi: Hvað þýðir að vilja hafa Fjórðungssjúkrahúsið á Austurlandi á Austurlandi? Á þetta að vera eitthvað fokkins djók? Ef svo er þá ætti að henda rjómaköku í fésið á henni eins og gert er við misheppnaða trúða.

Í öðru lagi: Af hverju svarar konan eins og Elma sé eina manneskjan á Austurlandi sem vill hafa þessa hluti á hreinu? Af hverju þarf hún að snúa útúr og vera með einhverja frasa eins og að við "verðum að standa saman" og “að sjúkrahúsið sinni öllum sem best”?

Auðvitað verðum við að standa saman! Hver mótmælir því? Að vera á móti því "að standa saman" eða "að sjúkrahúsið sinni öllum sem best” er eins og að vera á móti astma eða líkþornum.

Kannski átti þetta líka að vera eitthvað djók en djókið verður hálf misheppnað þegar samfylkingarmaður á í hlut enda eru svona merkingarlaus og loðin svör regla fremur en undantekning í þeim flokki.

Það sem skiptir máli er að þetta er raunverulegt umræðuefni á Austurlandi og skýr svör óskast. Hvar vilja menn hafa sjúkrahúsið?

2006-11-03T09:25:00.000Z

Bólugrafni unglingurinn fyrir austan

SSA (Samband sveitarfélaga á Austurlandi) ályktaði um fjölmiðla á síðasta þingi. Þið vitið, áskorun til fjölmiðla um að segja fleiri jákvæðar fréttir af Austurlandi. Ég þoli ekki þessa samsetningu en ég treysti því að lesandinn skilji við hvað er átt. Ef ekki þá er jákvæð frétt það sem kallast í daglegu tali "ekki-frétt".

...

Þegar maður býr á Austurlandi verður maður óneitanlega meira var við alla ljótu hlutina sem liðið fyrir sunnan er að segja um okkur. Af hverju eru þeir svona grimmir og vondir, spyr maður sjálfan sig og aðra Austfirðinga.

...

Gefum okkur að einhver fjölmiðlafræðingur myndi nú ráðast í það verkefni að meta hvort umfjöllun um Austurland væri óeðlilega neikvæð. Hann myndi hanna sérstakan jákvæðni/neikvæðni-kvarða og bera síðan allar fréttir um Austurland síðastliðin fimm ár saman við hann.

(Þetta er alveg raunhæft verkefni þó hugmyndin sé ekki bara asnaleg heldur líka yfirmáta andlaus. Við fjölmiðlafræðingar köllum þetta innihaldsgreiningu.)

Ég þori að fullyrða að fjölmiðlafræðingurinn fengi alltaf sömu niðurstöðuna: Það er enginn að ofsækja okkur. Og hafi móðir fjölmiðlafræðingsins staðið sig vel í uppeldinu kæmist hann líka að þeirri niðurstöðu að kvarðinn sem hann eyddi sex mánuðum í að búa til er gagnslaus, tilgangslaus en fyrst og fremst hlægilegur. Allavega fyndinn.

Af hverju? Jú, af því að spurningin er röng. Við eigum ekki að spyrja af hverju þeir eru svona vondir við okkur eða hversu mikið. Þeir mega nefnilega alveg vera vondir við okkur. Þeir mega meira að segja vera alveg rosalega vondir við okkur. Það eru engin lög sem banna það.

Rétt spurning er: Af hverju erum við svona viðkvæm?

...

Nú. Eru sveitarstjórnarmenn á Austurlandi sem sagt bara að ljúga þegar þeir saka fjölmiðla um að ofsækja sig? Neineinei! Auðvitað ekki! Ég þekki suma þeirra ágætlega og veit að þetta er ágætt fólk sem lýgur ekki. En rétt eins og óöruggi unglingurinn þolir ekki að fá bólu á nefið, tala nú ekki um ef einhver bendir honum á að hann sé með bólu á nefinu, þolum við ekki að við okkur sé sagt eitt styggðaryrði. Jafnvel þó stærstu framkvæmdir Íslandssögunnar fari fram á lóðinni okkar.

...

Menn geta sagt, með réttu, að þessar framkvæmdir hafi farið illa með náttúru Austurlands en stundum hugsa ég að þær hafi farið mun verr með austfirsku "þjóðarsálina". Að minnsta kosti hefur umræðan um þessar framkvæmdir sýnt okkur að sjálfsmynd okkar er svo mölbrotin að henni verður ekki tjaslað saman með einu álveri.

Ennþá virðist nefnilega þessi spurning lúra undir yfirborði hins austfirska sálarteturs:

"Getur einhver sagt mér hvað ég er að gera hérna?"

...

Í fjölmiðlaályktun SSA endurspeglast vanmáttarkennd Austfirðinga sem hefur fengið að grassera of mikið, of lengi. Okkur hefur verið sagt, ekki síst af okkar eigin fulltrúum, að við séum aumingjar með hor í nös sem ekki geti bjargað sér nema með einu stykki álveri.

Fjölmiðlaályktun SSA er afsprengi þessarar vanmeta- og minnimáttarkenndar. SSA vill að fjölmiðlar staðfesti endanlega að ákvörðunin um álver og virkjun á Austurlandi hafi verið rétt. Þetta kallar óhjákvæmilega fram mikilvægustu spurninguna:

Trúa fulltrúar okkar því ekki sjálfir?

2006-11-01T10:22:00.000Z

Ridiculing the ridiculer...

Enski spaugarinn vinur minn hefur áhuga á hvalveiðum okkar Íslendinga. Ég er á móti þessum veiðum en lét samt hafa mig útí það að verja þær gagnvart hinum enska. Og hann var ekki einu sinni í sókn!

Jón Knútur Says: Well, I mean, people are doing worse things in this world. Killing people for instance...

The English Joker Says: Yes, I know. But that is not the reason why you are doing this, is it?

Jón Knútur Says: No, and I know this is stupid, you know, because of tourism and all that.

The English Joker Says: Why do you say that? Because of the Björk and Múm-thing I thought maybe it was a fashion-conscious decision for Cool Islandia. You know, cause whaling is very last century or even 19th century. I thought it was very retro chic...

Jón Knútur Says: Really? Well, maybe Mr. Loftsson is just being retro. I don't know.

Jón Knútur Says: Are you joking?

Ég þoli ekki þegar ég er hafður að háði og spotti eins og þarna. Ég! Spaugarinn sjálfur!

2006-10-31T14:56:00.000Z

Fighting the machines...

- nokkur orð í aðdraganda kosninga.

Einu sinni var ég að vinna fyrir Samfylkinguna í húsi sem nefnt var þá "Top shop húsið" niður við Lækjargötu. Pásurnar tók ég í bakgarðinum sem er eitt best geymda leyndarmál Reykjavíkurborgar. Hann virðist vera týndur eða að minnsta kosti án hlutverks sem er synd því þarna er skemmtilegur skúlptur eftir Magnús Tómasson og góðir bekkir til að tæma úr einum kaffibolla eða svo.

...

Þarna var líka hægt að horfa inní bakherbergi kosningamiðstöðvar Sjálfstæðisflokksins í McDonaldshúsinu (ég nota þetta orð viljandi til að móðga Reykvíkinga sem lesa þessa síðu). Róbótarnir sem unnu fyrir Sjálfstæðisflokkinn voru ljóshærðir í bláum drögtum/jakkafötum. Þeir sleiktu frímerki og blésu í blöðrur af taktfastri eljusemi. Þeir minntu mig á meðlimi Kraftwerk.

Eitt sinn, þegar ég var að virða þá fyrir mér í gegnum gluggann, tók ég eftir spegilmynd minni. Ég var illa rakaður í Hawaii-skyrtu, eins og Brian Wilson á niðurtúrnum í upphafi áttunda áratugarins. Kontrastarnir voru augljósir og ég hugsaði að sennilega myndi Samfylkingin ekki fá þessi fjörutíu prósent sem nýjasta skoðanakönnun Fréttablaðsins spáði.

Ég settist niður við skúlptúrinn hans Magnúsar, andvarpaði og fékk mér sopa af kaffinu sem var nýbúið að ná notalegu hitastigi en hrökk í kút þegar einhver æpti:

"Góðan daginn! Eru menn ekki að vinna!?" Þetta var Stefán Jón Hafstein, fjölmiðlamaður, sem mig minnir að hafi verið í framboði.

"Ha, já..." sagði ég en svelgdist svo illilega á kaffinu að ég byrjaði að hósta eins og aumingi með hor í nös. Mér tókst að stynja uppúr mér: "Ég þurfti bara að komast út til að hugsa..."

"Hugsa!" æpti Stefán Jón og hló valdsmannslegum hrossahlátri en hann hafði víst aldrei heyrt aðra eins firru er mér sagt. Svo hvarf hann inní Top Shop húsið. Hlæjandi.

Ég sannfærðist endanlega um að stríðið við Sjálfstæðisflokkinn væri tapað. Ég hafði misst lystina á kaffinu og tæmdi úr bollanum á bekk sem róbótar Sjálfstæðisflokksins notuðu í þessum örpásum sem þeir tóku tvisvar á dag. Ég fylgdist stundum með þeim í þessum pásum. Þeir töluðu aldrei saman. Kláruðu bara úr bollunum sínum í tíu jafnstórum sopum. Líkt og þeir væru að medikera sig fyrir næstu átök. Eða öllu heldur að smyrja sig.

Hvað um það. Hryðjuverk eru viðbrögð örvæntingarinnar eins og þið vitið.

Ég fetaði í humátt á eftir Stefáni. Niðurlútur.

...

Ég settist við skrifborðið mitt, kveikti á tölvunni minni og andvarpaði í sífellu.

"Hvað er að þér, Jón minn?" spurði Flosi Eiríks, minn helsti samstarfsmaður. Hann sat á móti mér.

Ég sagði honum frá því sem gerst hafði fyrir utan hús þ.e. frá þeim hluta sem sneri að róbótum Sjálfstæðisflokksins því ég var bara rétt í þessu að muna eftir senunni með Stefáni.

"Hafðu ekki áhyggjur af þessu, Jón minn, " sagði hann hughreystandi. "Við erum bara meira hjúman. Annars skulum við fara drífa okkur í pásu. Klukkan er langt gengin í fjögur."

Við gengum af taktfastri eljusemi uppá Ölstöfu og hittum þar fyrir Helga Hjörvar sem hafði mætt um þrjúleytið. Þó hann biði einn eftir okkur lét hann sér ekki leiðast og fór með gamanmál fyrir barþernuna.

2006-10-30T15:43:00.000Z

Surfin’ USA

- sjálfsævisögulegur skáldskapur um ferðalag og ef til vill ást.

Íslendingurinn ég og Englendingurinn Sas ókum frá Memphis til Kaliforníu á sex dögum. Við byrjuðum í Tennessee og svo héldum við í vestur og ókum þvert yfir Arkansas, Oklahoma, pönnuskaft Texas, Nýju Mexíkó og Arizona. Í Arizona tókum við beygju til hægri til Nevada. Eitt fylki á dag og ég man óskaplega lítið eftir þessum fyrsta hluta ferðalagsins. Bara svipmyndir og ég veit ekki hvort þessar myndir sem ég hef í höfðinu eru úr ferðalaginu eða úr kvikmyndum. Eins og ferðalagið sjálft eru minningarnar sundurtættar og sundurlausar. Ef það er eitthvað samhengi í þessum texta er það alfarið eftirhyggju bloggarans að þakka. Ef ekki þá er þessi texti bara nákvæm lýsing á ferðalaginu.

Og byrjum þá bara einhvers staðar...

Í Las Vegas voru um fjörutíu og átta gráður í lok júní í fyrra og í svona hita finnst manni maður vera fórnarlamb einhvers samsæris. Þetta skrifaði ég t.d. í dagbókina mína við sundlaugarbakka á Sahara hótelinu/spilavítinu sem er frægt fyrir að hýsa Presley, Monroe og Kennedy á sjötta áratugnum. Núna býður það bara ódýrasta dílinn.

Skriftin er illlæsileg:

“Þetta er úthugsað hjá þeim sko. Maður gengur eftir “The Strip”, sem er svona Egilsbraut/Hafnarbraut þeirra í Las Vegas, og venjulegur túristi meikar að vera úti í svona um það bil tvær til þrjár mínútur og þá kemur hann sér inní næsta loftkælda spilavíti. Þar tekur á móti honum spilakassaorkestra sem ærir allt venjulegt fólk en hljómar eins og Mozart í eyru spilafíkilsins. Við förum síðan öll á hausinn einhvern veginn, einhvern tímann.”

(Síðustu setninguna get ég með engu móti útskýrt. Hitinn kannski?)

Á minnisblaðinu er tómatsósublettur. Hann sullaðist af pylsu sem risavaxinn svertingi seldi mér í hótellobbíinu. “One hot dog for the ladies man,” sagði hann ruddalegur og horfði síðan á kærustuna mína sem var í bláu bíkíni. Ég tók skjálfhentur við pylsunni og skjálftinn fór ekki fyrr en ég hafði drukkið tvo ískalda bjóra við sundlaugina. Þá skildi ég af hverju hann var fúll. Ég gleymdi að gefa honum þjórfé en útá það gengur þessi bær. Daginn eftir fór ég í klippingu og borgaði fjörutíu dollara fyrir hana. Sjálf klippingin kostaði fimmtán dollara. Hárgreiðslukonan, sem var af grískum ættum, kvaddi mig innilega og kyssti mig í bak og fyrir.

Ég fór í vont skap og drakk mig fullan á hótelbarnum á klukkutíma og fór svo upp á herbergi. “Þeir eru svo kammó hérna í Vegas,” sagði ég við Sas og hoppaði uppí vatnsrúmið. “Ó, hvað þetta er smekklegt lak,” sagði ég svo en það var tígrismynstrað og eins og flauel viðkomu. Fremur hóruhúsalegt ímynda ég mér. Ég lyktaði af bjór. Ímynda ég mér.

“Mér leiðist þessi endalausa kaldhæðni í þér,” sagði Sas. Við höfðum verið saman í bíl í fimm daga streit.

...

Las Vegas er, og þetta hef ég sagt við alla sem hafa spurt mig um borgina, helvíti á jörðu. Borgin er byggð á gjaldþrotum heimskra, hvítra karlmanna og meira að segja íbúarnir sjálfir, sem samkvæmt skilgreiningu ætti að þykja vænt um bæinn sinn, segja að fyrr eða síðar hirði Las Vegas af þér það sem hún gaf þér og meira til. Svona söng meira að segja kántrísöngvarinn Gram Parsons um eftirlætis bæinn sinn:

This old town is filled with sin,
It'll swallow you in
If you've got some money to burn.
Take it home right away...

Hann óverdósaði á Joshua Tree mótelinu skammt frá Vegas árið 1973. Lokahnykkurinn á góðu fylleríi skilst mér.

...

Ég var feginn þegar ég ók yfir borgarmörkin en vonbriðgðin létu ekki á sér standa því við tók endalaus akstur í eyðimörk. Ég man ekkert eftir þessum akstri. Ég man bara að stundum var eyðimörkin gul eins og eyðimerkur eiga að vera en stundum var hún rauð. Gæti hafa verið hitinn að rugla í mér.

Eftir fjögurra tíma akstur ókum við framhjá litlu skilti sem á stóð: “California-Welcome”.

“Við erum að aka yfir landamærin til Kaliforníu og þau eru merkt með litlu tréskilti! Þetta er eins og í vestra!” sagði Sas en líkingar sóttar í kvikmyndir voru oft notaðaðar til að lýsa stöðum og fólki sem urðu á vegi okkar. Við ókum í klukkutíma án þess að mæta bíl. “Þetta gæti ekki einu sinni gerst á Melrakkasléttu,” sagði ég áhyggjufullur.

En skýringin kom stuttu síðar því allt í einu horfðum við niður í dal sem var bæði óvinsamlegur og fjandsamlegur. Þetta var leiðin til Kaliforníu í gegnum Death Valley - Dauðadal. “Heitasti staður á jarðríki” stóð í Lonely Planet þó mig gruni að það sé bara túristakjaftæði. Mér fannst allavega Vegas verri. Allavega ekki skárri.

Við sáum enga bíla og þögnin var algjör. Ég leit á hitamælinn á mælaborðinu en það þurfti auðvitað engan hitamæli til að segja mér að það var heitt eins og í helvíti. Mér varð hugsað til kistulagningar ömmu minnar ellefu árum fyrr. Ég mundi að í kapellunni var notalega svalt en auðvitað langaði mig ekki aftur í tímann þó ég hafi hugsað það.

Við ókum inní eyðimörkina aftur og tókum stefnuna lengra norður og komum inní Kaliforníu hjá Yosemite-þjóðgarðinum. Þar var snjór enn í fjöllum. Í millitíðinni var ég böstaður fyrir of hraðan akstur.

...

Eins klisjukennt og það hljómar skilur maður betur raunsæisbókmenntir Steinbecks þegar maður kemur til Kaliforníu. Þetta er eflaust vilji til ákveðinnar minningar en mér fannst eins og allt yrði betra þegar ég kom til “gullna fylkisins”. Allt í einu sá ég alminilega grænan gróður, allt í einu sá ég ávexti hangandi á trjám, allt í einu varð kaffið sterkara, allt í einu var bragð af matnum, allt í einu varð fólkið vinsamlegra og fallegra.

Og allt í einu lifnaði yfir okkur Sas en mórallinn í bílnum fór hratt versnandi eftir böstið. Helvítis svínið sagði mér að “fokkast” út úr bílnum og las yfir mér í korter á meðan hann strauk kylfuna eins og hann væri að íhuga hvort eitt gott högg á nefið myndi kenna mér að virða lög og reglur Bandaríkjanna. Kannski ætlaði að hann gera eitthvað annað með kylfunni. Kannski ekki.

En hvað um það. Þegar hann skilaði mér aftur til kærustunnar var hann allavega búinn að gelda mig og í nokkra klukkutíma gat ég einungis hugsað um grein sem ég las í héraðsfréttablaði á einhverri vegasjoppu í Texas um mann sem var settur í grjótið fyrir kjúklingastuld. Frasinn “Three strikes and you are out” bergmálaði í höfðinu á mér. Skyldi ég vera kominn á einhverja skrá hjá þessum helvítis fasistum?

Ég lét Sas heyra það og sagði henni það margoft að hún væri vonlaus aðstoðarbílstjóri.

...

En Kalifornía kom til bjargar eins og góður Beach Boys standard...

Því miður man ég ekki hvað bærinn hét sem við dvöldum í. En þetta var svona lítill, friðsæll bær þar sem allir eru hraustir, brúnir, stæltir, lífrænir og liberal. Ég ímyndaði mér að í þessum bæ myndu allir prófa alla skapaða hluti að minnsta kosti einu sinni. Hippinn, sem í mér blundar, naut sín vel þarna og ég drakk bjór og las greatest hits með Nabokov megnið af deginum. Seinni partinn dró Sas mig í langa göngutúra og á kvöldin borðuðum við lífræna grænmetisborgara. Hægt og bítandi urðu ferðalangarnir vinir aftur.

Síðasta kvöldið sátum við á bar og drukkum lífrænan bjór með félagslega meðvituðum bandarískum hjónum sem kynntust á tónleikum með Paul Simon í L.A. árið 1986. Einhvern veginn þróuðust samræðurnar þannig að ég fann mig knúinn til að útskýra fyrir þeim hvernig veiðar á hval væru hluti af íslenskum menningararfi. Neo-hippahjónin kinkuðu kolli skilningsrík. Ekki af því að þau voru sammála. Þau voru bara svo múltikúltúral, svo hip, svo víðsýn. Og örugglega svo skökk. Þau voru einhvern veginn þannig fannst mér.

Þegar við gengum heim í stjörnubjörtu myrkrinu sagði ég við Sas: “Hingað komum við aftur. Það er ákveðið.”

Hún sagði ekkert en kór skordýra sá til þess að þögnin yrði ekki vandræðaleg. Mér fannst eins og krybburnar væru inní hausnum á mér.

“Nei,” sagði hún loks. “Lífið er of stutt og heimurinn of stór til að heimsækja sama bæinn tvisvar.”

Ég sagði ekki neitt.

“Finnst þér ég ekki vera skáldleg?” sagði hún eftir nokkur andartök og brosti.

“Úff, ég hélt að þér hefði verið alvara,” sagði ég og meinti það sem ég sagði.

Daginn eftir ókum við vestur í átt að Kyrrahafsströndinni.

2006-10-27T11:52:00.000Z

Bloggfrí

Kæru vinir,

Eins og hefur verið bent á er ég þessi týpa sem finn mér alltaf eitthvað annað að gera en það sem ég á að vera gera. Ég hef bloggað mikið undanfarið vegna þess að ég á að vera skrifa doktorsritgerð. Nú er mál að linni. Ég bara verð að feisa veruleikann og þið getið ekki ímyndað ykkur hvað það er erfitt fyrir póstmódernista eins og mig að lúffa fyrir veruleikanum.

En bloggfríið verður ekki langt. Í mesta lagi fram yfir helgi. Hafið það gott á meðan.

...

Er að hlusta á sándtrakkið úr Lost in translation. Guð hvað ég fíla My Bloody Valentine! Af hverju gat ég ekki verið trommarinn í þessu bandi? Alveg passlega frumstæður til þess.

...

Góð grein um Mýrina eftir umbann.

...

Aimee Mann er búin að gefa út jólaplötu. Á þessu átti maður ekki von. En svoleiðis er það nú oft þegar góðir tónlistarmenn eru annars vegar.

2006-10-26T14:01:00.000Z

Drullusokkurinn

Þetta gerðist síðasta sumar. Ég lá á grasblettinum fyrir ofan Bónus á Egilsstöðum í glampandi sólskini. Þetta var einn af þessum sjaldgæfu dögum þegar maður er sáttur við Guð og menn. Hlýt að hafa verið skotinn í stelpu eða eitthvað því ég man hvað mér fannst grasið grænt og himininn ofboðslega blár og skýin...og skýin maður! Þau voru nú something else...

Niðrá Bónusplaninu sá ég mann. Hann nálgaðist mig. Hann var svona meðalmaður á hæð og þyngd, með kolsvart hár og lítið yfirvaraskegg undir risavöxnu nefi. Um fertugt býst ég við. Aðeins rúmlega það kannski. Hann bar tvo poka, var í hvítum stuttbuxum og í gulum Lacoste-bol. Hann var berfættur í sandölunum. Eftir um það bil fimmtán sekúndur myndi hann bera kennsl á mig.

Eins og lýsingin gefur til kynna var þetta útlendingur. Íslendingar eru aldrei berfættir í sandölum. Íslendingar eru í sokkum. Þessi maður hafði fundið starf á Íslandi í gegnum internetið en hann var frá Bandaríkjunum, nánar til tekið frá New York. Hann sagðist vera doktor í heimsspeki frá háskólanum í Nashville en ég vissi aldrei hvort það var satt. Það skiptir engu máli núna.

Það sem skiptir máli núna er að hann var gyðingur. Og hann var að eigin mati ofsóttur gyðingur frá New York. Hann var “street smart” og “tough talking” intellektúal sem yfirgaf Bandaríkin af því að stjórnmálaástandið í landinu var óþolandi og hann óttaðist um líf sitt. "The winds are weird in the west now," sagði hann við mig og útskýrði í tíunda skipti hvernig hann hrökklaðist úr einhverri prófessorsstöðu í Iowa vegna pólitískra skoðana sinna. Svona frasar voru hans einkennismerki. Hann var konungur "one liner-anna" og hann gat verið, það verður að viðurkennast, soldið fyndinn.

En fyrst og fremst var hann óþolandi. Einu sinni sátum við á kaffihúsi og ræddum um kenningar Karl Marx sem honum fannst vera úreltar. Sagðist vera hrifnari af Weber. Ég sagði:

"Well, maybe some of the things Marx said are not valid today but the purpose of his perspective is..."

Þá greip hann frammí fyrir mér, ofboðslega umdeildur að venju:

"I don't believe in purpose."

Og sló þar með öll vopn úr hendi minni! Þessi drullusokkur!

Ég efast ekki um það eitt augnablik að hann naut sín í hlutverki hins ofsótta manns. Eðlilega hefði ég aldrei getað fengið hann til að viðurkenna það en eins og þið vitið þá verður ekki bara hvaða slúbert sem er fyrir pólitískum ofsóknum. Það eru mikilvægir menn sem verða fyrir slíku og William, eins og ég kýs að kalla hann núna, leit á sig sem mikilvægan mann. Ég hugsa að hann hafi jafnframt álitið sig vera "stórhættulegan" og jafnvel "þjóðhættulegan". Sennilega hélt hann að það væri bara tímaspursmál hvenær íslensk stjórnvöld ræku sig úr landi.

Nú. Hvernig þekkti ég þennan William, spyrjið þið. Það er fremur stutt saga en samt of löng og flókin til að rekja hér. Í sem skemmstu máli áttum við báðir enskar kærustur á sama tíma í fyrra. Og í fámenninu hér á Egilsstöðum urðu náttúrulega ensku kærusturnar vinkonur. Þetta þýddi að ég fór stundum út að borða með William og við urðum svona kunningjar í máttlausustu merkingu þess orðs.

En allavega svo miklir kunningjar að hann tók stefnuna rakleitt til mín þegar hann sá mig liggjandi í grasinu. Þegar William var kominn upp að mér lagði hann frá sér pokana og gaf þannig til kynna að hann langaði til að spjalla.

"Hello Jón! Long time no see!" sagði hann, glaðlegur en þreytulegur.

"Hello William. I thought you had left by now," sagði ég, svona bærilega glaðlegur þó ég væri það náttúrlega ekki. En ég er enginn dóni eins og þið vitið.

"No, but they are cutting down my salaries so I don't know if I'll stay here next winter. I love the people and the nature but I've gotta earn money you know."

"Yes, yes I know."

"So, how is, what's her name, Clarissa (mín fyrrverandi)?"

"We broke up last January. She went to Arabia."

"I hate it when that happens!" Við hlógum. Ég sagði ykkur að hann gæti verið fyndinn með þessa “one line-era” sína.

"Where is Julia?" spurði ég en vissi fullvel að Julia yfirgaf hann um vorið. Hún sagðist, var mér sagt, ætla að skreppa til Englands í tvær vikur og hitta foreldra sína en kom aldrei aftur. Fór þess í stað til Belgíu að læra á píanó. William var víst miður sín og byrjaði, að eigin sögn, að drekka ótæpilega. Og hann íhugaði innlögn á Vog. Var mér allavega sagt.

"Oh man! My dear Julia. I haven't been thinking about her lately actually."

Ég dauðsá eftir að hafa spurt því nú fengi ég löngu, löngu, löngu versjónina af sambandslitunum, drykkjunni í kjölfarið og hugsanlega var hann kominn svo langt í sorgarferlinu að ég fengi að heyra um endurreisnina líka.

"Man, she was the best idea in the world and the worst one and let me tell you that...," hélt William áfram en það kom ekki til greina að eyða besta degi sumarsins í að hlusta á eitthvað djöfulsins væl! Ég greip frammí fyrir honum strax. Svona áður en hann kæmist alminilega í gang:

"Listen William or Bill or whatever you call yourself these days. I'd really like to stay here and chat but I really have to go now, right? Vertu blessaður!"

Ég hef ekki hitt hann síðan. Sem er skrýtið. Þetta er jú lítill bær. Hann þarf ekkert að vera hræddur við mig. Ég fyrirgaf honum fyrir löngu.

2006-10-26T09:27:00.000Z

Bjössi

Ég hef alveg gleymt að minnast á hvað Björn Malmquist er að standa sig vel í fréttunum hjá RÚV. Fyrir þá sem ekki vita er hann kallinn með hvíta hárið sem segir okkur fréttir frá U. S of A óvenju oft í hverri viku. Fréttirnar eru alltaf lifandi og nánast alltaf "on location" en Björn er með metnaðarfyllri fréttamönnum sem ég hef kynnst. Hafi einhver verið of stór fyrir Austurland þá var það hann.

...

Björn las allar fréttir í svæðisútvarpinu eins og um hörmungarfréttir væri að ræða. Ef maður var með kveikt á svæðisfréttum, og hafði tækið það lágt stillt að maður heyrði ekki hvað var verið að segja, hélt maður að Austurland væri að farast, að liðsmenn Al-Kaída hefðu rænt silfurhafanum Vilhjálmi, að til stæði að sprengja ráðhúsið í Fjarðabyggð í loft upp, að Smári Geirs hefði fríkað út og lamið Þorberg Hauks í hausinn með sleggju. "Hvað gengur eiginlega á," umlaði maður og teygði sig í volume takkann og hækkaði. Björn öskraði eins og sært ljón:

"KVENFÉLAGIÐ NANNA Í NESKAUPSTAÐ ÆTLAR AÐ GEFA FJÓRÐUNGSSJÚKRAHÚSINU FJÖGUR EINTÖK AF ÍSLENSK/PÓLSKRI ORÐABÓK EN PÓLVERJUM FJÖLGAR HRATT Í FJARÐABYGGÐ UM ÞESSAR MUNDIR OG..."

Hann var andstuttur og æstur.

...

Ég heyrði alltaf strax hver var mættur þegar hann heimsótti mig á ritstjórnarskrifstofu Austurgluggans. Hann reif upp útidyrahurðina af slíku offorsi að litlu mátti muna að hún rifnaði af, svo sparkaði hann skónum af sér og hljóp (stökk jafnvel) upp stigann inn á skrifstofu til mín. Ég heyrði alltaf fyrir mér brjálæðislega æsilegt fréttastef sem þagnaði um leið og hann æpti: "Eitthvað að frétta!? eða "Björn er mættur!" Gólfið á skrifstofunni minni blautt enda gaf hann sér aldrei tíma til að hrista af sér snjóinn. Þvílíkur fréttahaukur!

...

Það gefur augaleið að það var auðvelt að láta manninn fara í taugarnar á sér. Þannig var það allavega með mig og ég lét hann fara svakalega í taugarnar á mér. Hvernig hann hló (hló þannig að það átti ekki fara framhjá neinum Austfirðingi að honum þætti eitthvað fyndið), hvernig hann "skúbbaði" okkur ("Er ekki erfitt að vinna á vikublaði, Jón? Er ekki erfitt að vera skúbbaður á hverjum degi?") og fleira í þessum dúr. Endalaust að stuða mann.

En Björn er eins og allir góðir menn: Hann vex við viðkynningu. Hjartahreinn og sanngjarn náungi. Dásamlega ómeðvitaður um hvað hann er meðvitaður.

Og hefði ekki verið fyrir hann hefðum við Helgi Seljan og Björgvin Valur ekki haft um neitt að tala í þau þrjú ár sem hann gerði Austurland að the place to be. Eða allavega finnst mér Austurland aldrei vera í fréttum RÚV eftir að hann fór héðan. Jú, stundum í tíufréttum.

2006-10-25T23:17:00.000Z

Næturvaktin

Jæja, er kominn á næturvakt. Ég er enginn nátthrafn og hef aldrei verið. Næturvaktir finnst mér því leiðinlegar en þar sem ég er svo gífurlega ofmenntaður í starfið þá gefa þær þokkalega í aðra hönd. Ég læt mig hafa það. Ég fórna mér fyrir doktorsnafnbótina.

...

Næturvaktir á geðdeildinni voru kvíðavænleg fyrirbæri því manni var aldrei boðinn vakt nema eitthvað skelfilegt væri í aðsigi - einhver lúnatik væntanlegur eða eitthvað svoleiðis. Maður svaf lítið á þessum vöktum og fór heim eins og útspýtt hundskinn. Einu sinni sofnaði ég í strætó á leiðinni í Kópavog. Ég vaknaði uppí Breiðholti og var enn í hvítu sjúkraliðafötunum. Þótt strætóinn væri fullur af fólki virtist múnderingin ekki vekja neina athygli. Fólki virtist finnast það fullkomlega sjálfsagt að hafa starfsmann af geðdeild um borð.

2006-10-25T15:59:00.000Z

Geðveiki

Er að lesa fræga mannfræðistúdíu eftir bandaríska mannfræðinginn Nancy Scheper-Hughes um geðveiki á Írlandi en tíðni geðklofa var (er?) óvenju há meðan ungra karlmanna í dreifbýli Írlands. Áhugaverð lesning þó mér finnist yfirleitt að orsakapælingar eigi ekki að vera viðfangsefni mannfræðinga. Þeir eiga að lýsa fyrirbærum.

Ekki að þeir geti ekki komið með trúlegar skýringar en styrkur góðs mannfræðings er fólginn í hæfileika hans til að taka eftir smáatriðunum í mannlegum samskiptum og draga frumlegar ályktanir af þeim. Hvað segir þú um þetta, Steinunn?

Annars er ég alltaf að komast betur og betur að því að félagsfræði og mannfræði er sama fræðin þó sjálfsmynd félagsfræðinga og mannfræðinga sé ekki sú sama: Félagsfræðingar vilja vera vísindamenn en mannfræðingar vilja vera skáld og rithöfundar.

2006-10-25T09:49:00.000Z

Minning um Memphis, sumarið 2005

Ég fann það um leið og ég steig útúr flugvélinni að mér leið vel í Memphis og eftir að hafa lesið lókalblöðin sá ég að þarna var iðkaður túrismi að mínu skapi. Tónlist, tónlist, tónlist! Tónlist er alls staðar í Memphis! Göturnar heita Rufus Thomas Street og Elvis Presley Boulevard og söfnin heita í höfuðið á gömlum tónlistarmekkum; Stax og Sun studio svo maður minnist nú ekki á Graceland, heimili kóngsins. Þvílíkt og annað eins!

En ef þú ferð til Memphis, og þarft að velja á milli Sun eða Graceland, veldu þá Sun. Meiri saga, minni sölumennska.

Og þó. Auðvitað verður þú að heimsækja Graceland. Líkt og Hearst-höllin í Kaliforníu er Graceland dæmi um hvað gerist þegar venjulegur Ameríkani eignast of mikið af peningum. Smekklausara en Arnarnesið segi ég. Og þó.

2006-10-24T18:54:00.000Z

Það er kominn vetur

Ók uppí Hérað áðan. Einhvern veginn var ég þannig þenkjandi að mér fannst Oddsskarðið og Fagridalur vera eins Suðurskautslandið. Það er kominn vetur. Bömmer.

...

Hékk yfir þessari síðu í gærkvöldi: http://www.seashepherd.org/

Merkileg síða en núna finn ég ekki sumt af því sem ég las í gær. Til dæmis var þarna svar við spurningunni af hverju Íslendingar veiða hvali. Íslendingar veiða nefnilega hval af því að hvalir eru fallegri og gáfaðri en íslenska þjóðin. Sem sagt: Plain old minnimáttarkennd.

Þetta vissi ég ekki.

2006-10-23T20:41:00.000Z

Hlaupið

Umbinn hringdi í dag, bláedrú, og bað mig um að skrifa enskan texta inn á heimasíðu Barðsneshlaupsins en auk ýmissa vefrænna verkefna hefur hann umsjón með vef hlaupsins. Mér er auðvitað bæði ljúft og skylt að verða við þessari bón umbans. Þetta er númer þrjú á verkefnalista vikunnar.

...

Það er umbanum að þakka að ég dreif mig í hlaupið í sumar og ég á alveg eftir að koma því að á þessa síðu að ég lauk því. Ég lauk því á þremur klukkutímum og fimmtíu og átta mínútum sem mér er sagt að sé ágætur tími fyrir amatör eins og mig. Geir Sigurpáll, meðhlaupari minn, stal þó senunni: Hann æfði ekki neitt, fór á ball nóttina fyrir hlaup og kom í mark átta mínútum á eftir mér eftir að hafa fengið slæman sinadrátt við Grænanes en þá eru örugglega fjórir eða fimm kílómetrar eftir af hlaupinu. Hann er fokkin nöttkeis í bestu merkingu þess orðs.

...

Í gær tóku Coney Island Babies upp þrjá trommugrunna á þremur klukkutímum. Mikið óskaplega finnst mér gaman að vinna með mönnum sem láta smáatriði ekki fara í taugarnar á sér. "Þetta er bara organískt," segir Geiri þegar ég kvarta undan hraðabreytingu eftir eitthvert breikið og Haffi mælir gæði trommuleiks eftir því hvort hann grúvi eða ekki. Og hvorugum finnst merkilegt að ég sé nokkurn veginn búinn að negla niður sjöffulbítið í Roseanna með Toto. They don't give a shit og ég er bara býsna ánægður með það.

Í gamla daga, þegar ég var einu sinni þátttakandi í gerð plötu, tók það að minnsta kosti þrjá klukkutíma að ná þokkalegu snerilsándi. Síðan tók það allavega þrjá klukkutíma að ná sæmilegu sándi á settið og svo þrjá klukkutíma að ná almennilegu teiki. Með fokkins klikktrakki! Svona vinnubrögð, plús spilamennska á þorrablótum, spiluðu stóran þátt í því að ég lagði frá mér kjuðana í sex ár.

Ég man að þegar við tókum sánd fyrir böll var aðalatriðið að ná sóninum úr sneriltrommunni. Fyrst var reynt að tjúna hann í burtu en svo var bara notast við gamla góða bómullartrikkið og sónninn kæfður. "Þetta er flott," sögðum við svo og tókum okkur pásu. Ótrúlegt hvað maður var fullur af kreddum í gamla daga um hvað væri réttur og góður hljómur.

Coney Island Babies tjúna ekki trommusett og við vinnum eftir þeirri reglu að andrúmsloftið tjúni það og það hljómar eins og það gerir af því að það vill hljóma eins og það gerir akkúrat þá stundina. Við trúum ekki á sjálfstæðan vilja trommusetta en þetta er góð réttlæting fyrir menn sem nenna ekki að ná góðum hljóm (eins og góður hljómur er skilgreindur í kennsluvídjóum) úr trommusettum. Og þetta er auðvitað kredda líka. Það þarf ekki að benda okkur á það. En við erum sáttir við þessa kreddu.

Svona hugsun er almennt prinsipp í bandinu. Ef við kunnum ekki eitthvað (og viljum ekki læra það) þá er það bara þannig. Við gerum allt eins vel og við getum með þeim hæfileikum og þekkingu sem við höfum. Þetta er mjög frelsandi hugmyndafræði. Við bjuggum hana auðvitað ekki til, þetta er bara pönk.

Við tókum upp þrjú gömul lög í gærkvöld, eða lög sem við sömdum árið 2004. Við virðumst hafa verið meiri melódíukallar í gamla daga og ég raulaði sjálfan mig í svefn í nótt.

2006-10-22T20:13:00.000Z

Á göngu

Er enn á Norðfirði. Ætlaði í fjallgöngu í morgun en breytti því í innanbæjargöngu inn að smábátahöfn. Tók tæpa tvö tíma. Með mér í var Sigurður Ólafsson, minn trausti vinur.

Við gengum framhjá gili við Hlíðargötu þar sem ég sá klámblað í fyrsta sinn. Þetta var fyrir tuttugu árum en ég var að hreinsa gilið ásamt tvíburum á svipuðum aldri og ég. Ég man ekki hver rak augun í klámblaðið, sennilega var það bara ég, og þegar ég hugsa útí það var þetta sennilega ekki heilt klámblað, þetta var bara ein síða úr dönsku klámblaði sem hét Rapport. Í stað þess að henda henni í ruslapokann og halda áfram hreinsuninni lögðum við frá okkur pokann og tókum okkur tíma til að yfirfara myndina:

Þetta var ljóshærð stúlka, auðvitað eldgömul fannst okkur, en hún lá allsnakin á rúmi með sleikjó í munninum. Undarleg mynd og við rifum hana. Við rifum hana þ.e.a.s. í þrennt: X fékk miðjuna, Y fékk höfuðið og ég fékk brjóstin. Ég veit ekki með félaga mína en ég átti mína mynd lengi enda þótti ég, og þyki enn, með afbriðgum nægjusamur.

...

Það voru fáir á kreiki í morgun og Siggi sagði það vera vegna þess að samfélagið væri timprað eftir skemmtun í Egilsbúð. En þegar við gengum framhjá manni á áttræðisaldri, sem mér er örlítið í nöp við, hugsaði ég:

Ætti ég að segja: "Sæll vertu góði maður!"

Þá hefði hann sagt: "Sælir ungu menn!"

Þá ætlaði ég að segja óvenju upphátt við Sigga: "Sem minnir mig á það. Hugsar þú stundum um dauðann?"

Sem betur fer hélt ég mér saman. Ég ólst upp við strangan aga.

2006-10-21T13:18:00.000Z

Sennilega um gildi þess að gera ekki neitt

Jón Eyjólfsson var bóndi og harðduglegur í öllu sem hann tók sér fyrir hendur. Hann vaknaði á hverjum morgni klukkan fimm og byrjaði að gera það sem bændur gera.

En í honum bjó líka skáld sem hann gaf lausan tauminn eins oft og hann gat.

Hann vissi að hann var skáld að eðlisfari en hvort hann var gott skáld var önnur saga. Þessi efi var óþolandi og þegar hann var sem mestur drakk hann sig útúr heiminum og lagðist í þunglyndi. Á meðan hann lá í bælinu sá eiginkonan, hún Rósa Bjarnardóttir, um húsverkin, hver sem þau nú voru. Hún gerði það þegjandi og hljóðalaust enda var Jón að hennar mati snillingur sem einhver átti bara eftir að uppgötva.

Í einu þunglyndiskastinu vann Rósa yfir sig og dó, langt fyrir aldur fram. Það vakti athygli hvað Jón grét ofboðslega mikið og hátt í jarðarförinni og sumir fóru meira að segja hjá sér. "Reyndu nú að hemja þig, drengur," sagði mamma Jóns sem sat við hlið hans á fremsta bekk í kirkjunni.

En það sem fólkið vissi ekki var að Jón var ekki bara að kveðja Rósu heldur líka skáldaferilinn. Jón vissi að framvegis gat enginn gert það sem bændur gera þegar andinn kom yfir hann. Þess vegna grét hann. Vissulega saknaði hann Rósu líka, hvernig hún hló, hvernig hún huggaði o.s.frv.

Jón ákvað að semja eitt ljóð í viðbót og svo ætlaði hann að einbeita sér að búskapnum eingöngu. Hann lá yfir hverjum staf, hverju orði og hverri setningu frá morgni til kvölds í margar vikur og útkoman var hans besta ljóð - ekki bara að hans mati heldur líka þeirra sem þekktu til í ljóðabransanum. Ljóðið var tileinkað Rósu. Svona byrjaði það:

Þar liggur falin í foldu,
fegursta "rósin,"
hjá mér við guðs ástar geisla,
er greri í næði,
horfin er brosfagur bjarmi,
blíðustu sólar,
ást þín og umhyggjan trúa,
árvekni og hógværð.

En á meðan Jón samdi ljóðið dóu börnin hans úr hungri. Sjálfur dó hann svo úr sektarkennd tveimur árum síðar. Hundurinn fór þremur vikum eftir fráfall húsbóndans.

...

Svo líða hundrað og fimmtíu ár. Kennari stendur fyrir framan bekk af nemendum á Egilsstöðum. Hann les úr bók:

Þar liggur falin í foldu,
fegursta "rósin,"

O.s.frv.

Kennarinn leggur bókina frá sér. "Þetta er ekki það sem ég ætlaði að lesa," segir hann og rótar í einhverjum blöðum á kennaraborðinu. "Ekki leggja þetta á minnið, krakkar mínir. Þetta var minniháttarmaður."

2006-10-20T22:41:00.000Z

Á rúntinum og fleira smálegt

Skrapp niður á Norðfjörð en jaðarbandið Coney Island Babies ætlar að hittast í kvöld og búa til heimasíðu. Ég nota orðið "jaðarband" meðvitað en tónleikahaldari nokkur hringdi í mig um daginn og bauð okkur að taka þátt í "jaðartónleikum" á Norðfirði á milli jóla og nýárs. Mér finnst gaman þegar við heimfærum svona glóbal-hugtök yfir á okkar litla lókal-þorpsveruleika. Prófið bara að segja "East coast" í staðinn fyrir "East-fjords". Meira grand er það ekki?

Þetta verður fyrsta giggið okkar í langan, langan tíma. Mig minnir að síðasta giggið okkar hafi verið um sjómannadagshelgina í fyrra og við vorum ekkert sérstaklega góðir - fórum á taugum og sögðum alltof marga brandara á milli laga.Vanmáttarkenndin að drepa okkur. Það er ekkert grín að vera öndergránd í sveitinni. Soldið eins og að vera þorpshomminn býst ég við.

...

Ég sat með Þorgeiri Jónssyni í rútunni í morgun. Þorgeir, eða Toggi eins og Norðfirðingar kalla hann, er besti vinur Halldórs bróður míns. Ég naut góðs af því að vera bróðir Halldórs í gamla daga þegar til stóð að lemja mig í frímínútum og ég man að allavega einu sinni skipaði Toggi stigamönnum að láta mig í friði. "Þetta er bróðir Halldórs, fíflin ykkar," sagði hann en benti síðan á Símon eða Gumma eða einhvern af mínum bestu vinum og sagði: "Þið megið aftur á móti lemja þennan."

Toggi varð frægur á Íslandi þegar hann fann líkið af Vaidasi við netagerðarbryggjuna í ársbyrjun 2004. Í ljósi þess að til stendur að gera leikna heimildarmynd um líkfundarmálið fannst mér viðeigandi að spyrja Togga útí málið og hvort hann hefði einhverja skoðun á því hver ætti að leika hann. Toggi kom af fjöllum. Hann vissi ekkert um þessa leiknu heimildarmynd. "Djöfulsins vitleysingar," sagði hann bara og átti við kvikmyndagerðarmenn svona yfir höfuð.

Þegar við ókum í gegnum Oddsskarðsgöngin spurði ég hann útí slagsmálin í þeim fyrir nokkrum mánuðum. Toggi vissi auðvitað allt um þau en þagði þunnu hljóði enda tengist góðkunningi hans málinu. Ég læki slíkum upplýsingum í fjölmiðla, hugsaði Toggi sennilega.

"Þetta snerist um það að hvorugur vildi víkja er það ekki?" sagði ég og reyndi að opna ísmanninn.

"Jú, eitthvað svoleiðis."

"Og hvorugur þekkti regluna?"

"Einmitt."

"Hver er reglan aftur?"

"Það á alltaf að víkja fyrir Norðfirðingum hvort sem þeir eru að koma eða fara."

2006-10-18T17:55:00.000Z

Bonny

Einu sinni var Prefab Sprout uppáhalds hljómsveitin mín. Fyrir neðan er texti lagsins sem ég hélt mest uppá. Lagið minnir mig einhverra hluta vegna á Jón Hilmar Kárason, bláa úlpu með neonbleikum kraga og hvít gúmmístígvél - einkennisbúningur Jóns á tímabili. Þeir segja að Paddy, aðalsprauta Sprout, sé snillingur og það má vel vera. Í það minnsta er þetta góður texti:

I spend the days with my vanity

I'm lost in heaven and I'm lost to earth
Didn't give you minutes not even moments
All my life in a tower of foil
Shaded feelings, don't believe you
When you were there before my eyes
No one planned it took it for granted

I count the hours since you slipped away
I count the hours that I lie awake
I count the minutes and the seconds too
All I stole and I took from you

But Bonny don't live at home, he don't live at home
Words don't hold you, broken soldiers

I count the hours since you slipped away
I count the hours that I lie awake
I count the minutes and the seconds too
All I stole and I took from you

But Bonny don't live at home, he don't live at home
Words don't hold you, broken soldiers

All my silence and my strained respect
Missed chances and the same regrets
Kiss the thief and you save the rest
All my insights from retrospect

But Bonny's not coming home, he don't live at home
Save your speeches, flowers are for funerals

...

Er að lesa Plötusnúð Rauða hersins eftir einhvern Rússa sem ég ég man ekki hvað heitir í augnablikinu. Góð bók. Mæli með henni.

...

Þá legg ég til að einhver framkvæmdastjóri einhverrar útihátíðar ráði sem skemmtikraft svertingjann sem hermdi eftir hljóðum í tölvuleikjum í Lögregluskólanum eitt. Það er með ólíkindum hvað þetta fólk er fyndið.

...

Þá var gaman að sjá myndirnar af Hval 9 sigla inní Hvalfjörð í gær. Framsýni Íslendinga í atvinnumálum er með ólíkindum þessi misserin.

...

Ég var rétt í þessu að segja við stúlkuna sem ég deili vinnuaðstöðu með að ég hafi "sjálfsmynd rauðhaussins" þó ég geti varla talist alminilega rauðhærður lengur.

"Hvað þýðir það?"spurði hún.

"Það þýðir að maður er ávallt viðbúinn því að vekja athygli."

"Var þér strítt í skóla?"

"Nei, en einn kennarinn spurði mig einu sinni hvernig það væri að vera rauðhærður."

"Af hverju gerði hann það?"

"Ég man það ekki. Þetta var í líffræðitíma og hann var að tala um zebrahesta."

"Bíddu, ég skil ekki tenginguna."

"Ekki ég heldur."

2006-10-16T11:50:00.000Z

Skuggahliðar hnattvæðingar

Þegar ég kem heim að loknum vinnudegi sest ég út á svalir, kveiki mér í vindli, hlusta á róandi mússík, næ mér niður. Í fyrrakvöld horfði ég útí myrkrið og hlustaði á gymnópedíurnar hans Erik Satie. Ég var að hlusta á þær í fyrsta sinn í nokkur ár en Norðmenn eyðilögðu verkið þegar þeir notuðu það í auglýsingu fyrir Knorrsúpur eða sósur. Man það ekki nákvæmlega.

Fáránlega einfalt stefið er sefandi og þess má geta í framhjáhlaupi að þegar ég keypti plötuna þurfti ég raula það fyrir afgreiðslumanninn í klassísku deildinni hjá Japis:

"Kannastu ekki við þetta," sagði ég og raulaði: "Dammdamm, dammdamm, dadadadada..."

"Hmmm..."sagði afgreiðslumaðurinn og hristi hausinn. "Ekki viss. Danni! Komdu hingað!" Danni hélt að þetta væri eitthvað með George Michael en gömul kona sem gekk framhjá okkur fyrir tilviljun bar kennsl á lagið umsvifalaust. Gymnópedíurnar keypti ég svo í flutningi franska píanistans Jacques Loussier. Hann djassar þær upp en mér finnst nú einföld píanóútsetning á verkinu henta því best. Þá er flott útgáfa á annarri plötu Blood, sweat and tears, svona impressíónistísk djassrokk útgáfa. Sagan á bakvið verkið er líka skemmtileg en Satie vildi semja lag sem allir gætu spilað. Það finnst mér soldið flott, soldið pönk.

...

Þar sem ég sat á svölunum, hlustaði á Satie og reykti vindil, hugsaði ég: Hvernig stendur á því að sveitapilturinn ég hef svona fágaðan tónlistarsmekk? Og þvílík sena: Sit hér í nýrri blokk nýbúa á Héraði (hér býr fullt af liði frá útlöndum og ég heilsa því kumpánlega á morgnana) og hlusta á síð-nítjándualdar franskt tónverk. Þvílíkur heimsborgari sem ég er! Ég er svo multikúltúral! Kannski ég ætti að fara í framboð fyrir Samfylkinguna?

...

Ég gerði undantekningu þetta kvöld og reykti tvo vindla - venjulega reyki ég einn og það nægir mér alveg ágætlega. Frekari reykingar eru svik við foreldra mína og sektarkenndin étur mig upp að innan.

Ég drap á þeim fyrri með gömlu aðferðinni, þ.e. ég traðkaði á honum, en sóðaskapurinn fór í taugarnar á mér þannig að ég henti þeim næsta útí myrkrið. Ég fylgdist með honum falla til jarðar og taldi upphátt sekúndurnar sem það tók hann að svífa niður. Þegar hann átti eftir u.þ.b. þrjú fet feykti vindkviða honum í átt að blokkinni. Ég fékk verk í magann: "Guð minn almáttugur! Hvað ef hann hefur fokið inn um glugga! Ég verð að láta fólkið vita! Það búa falleg hjón úr Skriðdalnum á neðstu hæðinni með þrjú börn á leikskólaaldri!"

Ég hljóp fram á gang í dauðans ofboði, fór í skó, klæddi mig í græna hermannajakkann og stökk niður stigann - fjögur þrep í einu. Það kom ekki til greina að taka lyftuna. Hún gæti bilað. Ég var kominn niður þegar ég mundi að ég hafði gleymt að slökkva á kaffivélinni. Ég hljóp því upp aftur (ég bý á fjórðu hæð), slökkti á kaffivélinni og setti í leiðinni smá salt í hafragrautinn sem ég hafði reyndar gleymt að slökkva undir líka.

Ég var kominn hálfa leið niður í annað sinn þegar ég snarstoppaði:

"Hvaðahvaða! Voðalegur æsingur er þetta! Pólsku hjónunum í kjallaranum verður auðvitað kennt um brunann! Það vita allir að þau reykja eins og strompar! Fýlan er útum allt hús!" Ég rölti heim til mín í rólegheitunum - eitt þrep í einu.

"Voðalega get ég nú verið nojaður," sagði ég við sjálfan mig og dró sængina upp að höku. Ég sveif inní draumalandið áreynslulaust. Svona æsingur þreytir mig.

Það þarf vart að taka fram að ég svaf eins og engill í tíu klukkutíma og vaknaði endurnærður. Að vísu fann ég brunalykt og auðvitað gladdi það mig að hún reyndist vera af hafragrautnum. Ég er enginn skíthæll.

2006-10-11T13:28:00.000Z

Ónýtt sunnudagskvöld

Þó ég sé duglegur og samviskusamur að eðlisfari var ég búinn að fá nóg. Eftir sunnudagsvaktina ákvað ég að fara á barinn á Hótel Héraði og drekka mig svona pínuponsulítið fullann og endurheimta pínulítið af sjálfstraustinu.

Barinn er ósköp notalegur en þó laus við allan sjarma. Fáir vita af barnum á Hótel Héraði og það er hans helsti kostur. Á svona vætusömu sunnudagskvöldi er hann uppá sitt besta og minnir mig á Bláa barinn, hinn sáluga, sem var eini alvöru rökkurbarinn í Reykjavík.

Ég valdi mér sæti í sama horninu og venjulega. Þarna sit ég alltaf enda vil ég svona yfirleitt ekki snúa baki í fólk. Ég vil sjá hverjir drekka með mér. Ég veit ekki af hverju. Sennilega er ég paranoid.

Ég hafði barinn út af fyrir mig í tæpan klukkutíma en þá steig inn um dyragættina ljóshærður maður á fimmtugsaldri. Ég hafði séð hann áður. Hann var í síðum dökkbláum frakka, í ljósblárri skyrtu með gult bindi. Mér sýndist hann vera í kakíbuxum og skórnir voru nýpússaðir. Brúnir leðurskór ef ég man rétt. Sennilega úr Dressman. Mér sýndist reyndar allt átfittið vera úr Dressman ef útí það er farið. Allt gott um það að segja.

"Get ég fengið stóran bjór?" sagði maðurinn við barstúlkuna. Röddin var mjúk. "Þú ert ný hér," sagði hann svo og afgreiðslustúlkan, sem átti ekki von á þessu, fipaðist og kom því klunnalega útúr sér að hún væri nýflutt í þorpið. Stúlkan er falleg, falleg eins og módel, og klunnaskapurinn gerði henni ekkert nema gott - afhelgaði hana örlítið. Kannski ég reyni við hana einhvern tímann, hugsaði ég og afklæddi hana, svaf hjá henni, giftist henni og skildi við hana á innan við fimm sekúndum.

"Það er bara svona," sagði ljóshærði maðurinn og fann sér síðan sæti við glugga.

Mér leið betur að hafa þennan mann á barnum. Hann hafði "þægilega nærveru", eins og tíðkast að segja þessa dagana um meinlaust fólk. Hann kom sér fyrir og byrjaði að lesa erlent dagblað. Með vanaföstum hreyfingum húkkaði hann úr vasanum pakka af Cafe Creme vindlum og kveikti sér í einum án þess að taka augun af greininni sem hann var að lesa. Hún fjallaði um ástandið í Norður-Kóreu.

Ég hugsaði: "Maðurinn sem samdi og söng Can't walk away reykir sömu tegund og ég. Ætti ég að segja honum að Hollywood hafi hljómað í útvarpinu þegar ég missti sveindóminn?"

Ég hló með sjálfum mér. Mér leið betur og ákvað að sníkja einn vindil af þessu útbrunna eightiesþunnildi.

Ég gekk til hans og sagði: "Sæll Herbert! Gæti ég nokkuð fengið einn vindil hjá þér?"

"Nei vinur," sagði Herbert. "Ég á ekki nema fimm eftir. Annars hefði þetta ekki verið neitt mál."

2006-10-04T09:52:00.000Z

Enskur brandari

Ókei. Verð aðeins að rjúfa þetta blogghlé. Þið munið eftir enska vini mínum sem sagði að Íslendingar væru ekki fyndnir? Allavega, ég bað hann um að senda mér nýjan enskan brandara og þennan fékk ég í póstinum í morgun:

Q: How do you stop a dog humping your leg?

A: You pick it up and suck its cock.

...

Setti saman mínípöntun á Amazon í morgun. Einhverjar aðferðafræðiskræður en svo pantaði ég nýja breska kvikmynd sem heitir Confetti með leikurum úr Office og Spaced. Sándar alveg skelfilega vel.

2006-10-02T09:38:00.000Z

Draumalandið

Lét loksins verða af því að kaupa Draumalandið hans Andra. "Þetta er merkileg bók," sagði konan í Office 1 þegar ég lagði bókina á afgreiðsluborðið. "Ertu búin að lesa hana?" spurði ég. "Ójá," sagði hún og horfði á mig hálf undrandi. "Hei fífl, auðvitað er ég búin að lesa hana," var hún sennilega að hugsa.

...

Ég las fyrstu hundrað og fimmtíu blaðsíðurnar á tveimur klukkutímum. Ég hef ekki rifið bók í mig af jafn mikilli áfergju síðan ég las Hina feigu skepnu eftir Philip Roth í fyrra. Ég veit ekkert hvort Draumalandið er meistaraverk eða ekki en mikið djöfulli er hún vel skrifuð og mikið djöfulli er þetta klár rithöfundur. Hann jaðrar við að vera of snjall og vittí og maður má passa sig á að nota það ekki gegn honum. Þetta er skyldulesning fyrir alla Íslendinga eins og Vigga Pres segir á forsíðunni.

Mun blogga meira um hana síðar.

...

Umbinn hringdi í mig í fyrrakvöld. Hann var að vísu oggulítið í glasi en hann sagði að lætin undanfarna daga sýndu að alger viðhorfsbreyting hefði átt sér stað í umhverfismálum á undanförnum árum. Það er rétt hjá honum.

Ég vona bara að þessi hópur, og ég vona það svo innilega, verði jafn hávær þegar menn ráðast í risavaxna atvinnuuppbyggingu á SV-horninu með virkjunum og alles. Því ef hann gerir það ekki fær öll þessi umræða á sig annað yfirbragð.

Margir myndu reyndar segja að hún geri það nú þegar. Af hverju nota menn t.d. ekki strætó í höfuðborginni? Ég ferðaðist með strætó í nokkur ár og eina fólkið sem ég ferðaðist með voru námsmenn og eldra fólk, þroskaheftir, drykkjumenn og Grænlendingar! Af hverju? En þetta er nú bara cheap trick hjá mér. Auðvitað nota þeir Ómar, Bubbi og félagar strætó. Þeir eru engir hræsnarar.

...

Ég fékk martröð í nótt. Ég man ekki útá hvað hún gekk en ég man að ég var í sama liði og Birna Þórðar. Skrýtið.

...

Hér verður ekkert bloggað í viku vegna anna.

2006-09-29T15:22:00.000Z

Meira um I'm yer man...

Á I'm your man sándtrakkinu er varla slæmt augnablik. Ég er þegar búinn að lýsa ánægju minni með Antony en þá er þarna líka náungi sem heitir Teddy Thompson sem syngur Tonight will be fine eins og engill. Beth Orton syngur Sisters of mercy eins og sannur þunglyndissjúklingur og Rufus Wainwright fær mann til að tárast með alveg hreint breathtaking versjón af Chelsea hotel no. 2.

Þeir eru svo næmir þessir hommar, ha!

(Þögn)

Ég á við Rufus. Ég er enginn hommi.

...

Eina lagið sem ég nenni ekki alltaf að hlusta á er, ótrúlegt en satt, með Nick Cave. Hann syngur m.a. titillagið I'm your man en vegna big-band útsetningarinnar beitir hann full mikilli hörku og lagið verður á köflum örlítið aggressívt en það fer engu lagi með Cohen vel. Söngur hans í Suzanne er aftur á móti fallegur en þar syngur Julie Christiansen, sem ég veit ekki hver er, með honum.

En jæja, góða helgi.

2006-09-29T10:30:00.000Z

Túrisminn

Pælingin hans Ómars er alls ekkert svo slæm. Stærsta ónotaða stífla heimsins yrði örugglega merkilegt fyrirbæri sem hefði mikið aðdráttarafl. Þar fyrir utan myndum við ganga í augun á útlendingum og það er nú heldur betur okkar tebolli. "How do you like Iceland?" yrði ekki lengur spurning heldur orð í orðabók.

...

Túrismi er ekki óþekkt fyrirbæri hér eystra og ég er svo heppinn að þekkja nokkra austfirska ferðamálafrömuði persónulega. Þetta fólk minnir mig á ákveðna týpu blaðamanna, þessa týpu sem telur sig vera að bjarga heiminum einu sinni á dag.

Liðið í túristaiðnaðinum er álíka andsetið (en þó yfirleitt miklu skemmtilegra en blaðamenn) og það er tilbúið að leggja á sig gríðarlega vinnu til að láta dæmið ganga upp. Starfið er köllun og áhugamál og það myndi vinna við það ókeypis ef það þyrfti ekki að greiða af húsnæðisláninu um hver mánaðarmót.

...

Túrismasamfélag yrði samfélag sem Austfirðingar þekkja ágætlega því síldarárin myndu einfaldlega endurtaka sig. Það yrði sjálfsagt rómantík í kringum túrismann enda einkennist slík vinna af næturbrölti og yfirvinnu en hægt og rólega myndi allt venjulegt fólk brenna út og fá sér kósí vinnu annars staðar. Sennilega fyrir sunnan ef við eigum að vera raunsæ.

...

Austfirskt samfélag þarf vinnustað eins og Fjarðarál. Vinnustað þar sem fólk vinnur sína átta tíma en stimplar sig svo út. Ég sé fyrir mér að í fyrsta sinn vaxi úr grasi austfirsk kynslóð sem hefur tíma til að leika sér. Þetta verður kynslóðin sem eyðir tíma með börnunum sínum, gengur á fjöll í hverri viku, skrifar ljóð, smíðar falleg hús en umfram allt verður þetta kynslóðin sem ríður meira. Hún mun fjölga sér hratt, líkt og nagdýr.

(Sleppum þessu með ríðingarnar og nagdýrin. Ef til vill rétt en ósmekklegt að segja það. Allt hitt stendur.)

2006-09-28T21:40:00.000Z

Íslensk fyndni

Er að detta í einhvern gír í náminu. Kannski var næturvaktin í gær einmitt það sem ég þurfti. Svefnleysið gerir mig ruglaðan og það er sennilega kostur í þessum pælingum.

...

Björgvin Valur hélt því fram um daginn að enginn Íslendingur hefði nokkurn tímann í sögunni sagt brandara sem útlendingur fílaði. Ég sendi fyrirspurn á enskan vin minn sem bjó á Íslandi í eitt ár. Er þetta rétt, spurði ég og eftir nokkra daga fékk ég svar:

"Perhaps the humour in Iceland is more anecdotal - but I have to say I can't think of any good jokes I heard while I was there!"

Þar hafiði það. Þetta er álit heimsmeistaranna í húmor.

2006-09-28T12:19:00.000Z

Kassar

Í gær fékk ég fullt af kössum með bókum, geisladiskum, gömlum ljósmyndum og allskyns drasli sem ég hef ekki séð lengi, sumt ekki í nokkra mánuði og annað hef ég ekki séð í nokkur ár. Ótal minningar, margar daufar, sumar ljóslifandi, koma upp á yfirborðið.

Þarna eru t.d. ljósmyndir frá Grikklandi en þangað fór ég eftir kosningarnar 2003. Ég var búinn að gleyma því að ég eyddi einni helgi í smábæ á norðurströnd Pelopsskaga. Ég vaknaði eldsnemma á laugardeginum og synti í sjónum á meðan gestgjafinn bjó til fetabökur. Um kvöldið var horft á Eurovision og mig langaði til að gráta þegar Birgitta steig á sviðið en setti frekar upp töffarasvip og sagði að hún væri glötuð.

...

Þarna eru líka nokkrar bækur í heimspeki (Berger og Luckman, Foucault, Goffman) frá þeim dögum þegar mér fannst mikilvægt að staðsetja mig fræðilega. Í dagbók sem ég hélt í Leicester er þessi lína, eða spurning - vonandi átti hún að vera retórísk en þekkjandi mitt 25 ára gamla sjálf ágætlega held ég að mér hafi verið fúlasta alvara: "Hvað ætli ég sé? Ætli ég sé social constructionisti?"

Vandamál drengja eru margskonar.

...

En þarna eru líka Frelsið eftir J.S. Mill frá þeim sem ég hélt að ég aðhylltist hægrisinnaða nytjahyggju. Anarchism and other essays eftir Emmu Goldman frá þeim tíma sem ég hélt að ég væri anarkisti og Homage to Catalonia eftir George Orwell sem ég keypti undir sterkum áhrifum frá spænskum félaga. Þá hélt ég að ég væri...mmm...já, ég hélt að ég væri rómantískur sósíalisti.

Núna er ég mömmustrákur.

...

Svo voru í kössunum tæplega fjögur hundruð geisladiskar. Tónlistarsmekkur minn hefur ekki breyst svo mikið undanfarin ár þannig að fátt kom á óvart. Samt var gaman að finna loksins Massive attack diskana mína sem ég hélt að ég hefði týnt þegar ég flutti suður í fyrrahaust. Á kóverinu á Protection er dökkur brunablettur sem kunningi minn frá háskólaárunum ber ábyrgð á. Hann var í mikilli hassneyslu o.s.frv.

2006-09-27T08:59:00.000Z

I love the smell of urine in the morning...

Eitt af því sem við dreifbýlismenn segjum þegar við erum beðnir um að telja upp kosti þess að búa úti á landi er fullnægingin sem felst í því að anda að sér hreinu lofti á morgnana. Þessi lífsgæði heyra sögunni til hér á Héraði. Ég gekk í vinnuna áðan (byrjaður að kalla námið vinnu) og það lá við að ég fengi astmakast þegar ég gekk yfir Fagradalsbrautina. Hæfileg hlandlykt í loftinu og þetta hefði verið nákvæmlega eins og Hlemmur á miðvikudagsmorgni. Miðborgin er komin til mín. Loksins.

...

Hér var gengið gegn virkjun í gær. Missti af því. Sá bara gamla forsetann okkar í viðtali á RÚV í gær. Hún sagði eitthvað svona: "Þessir atburðir eiga sér stað svo langt í burtu að það tekur tíma fyrir fólk að vakna til vitundar um þetta."

Ég hef aldrei fengið það jafn sterklega á tilfinninguna að ég sé "Þeir" í "Við og Þeir". Mér leið satt best að segja eins og væri fátækur nýlendubúi á Indlandi og forsetinn minn gamli væri rómantískur enskur rithöfundur sem krefðist þess að ég yrði áfram göfugt villimenni, dansandi nakinn á túninu, étandi villisveppi.

...

Annars er ég að hlusta á sándtrakkið úr I'm your man, heimildarmyndinni um Leonard Cohen. Útgáfa Antony af If it be your will er fallegasta mússík sem ég hef heyrt á þessu ári. Ef það væri einhver töggur í ykkur þá mynduð þið kíkja á Pjetur í Tónspil og kaupa eintak.

...

Ég er 31 árs í dag. Til hamingju, drengur!

2006-09-26T14:08:00.000Z

The Glorious CIB's!

Coney Island Babies komu saman í gær og kláruðu lag sem akkúrat núna kallast Thrust - afar kynferðislegur slagari eins og titillinn gefur til kynna. Eins og venjulega kom Geiri með gítarstef sem við Haffi prjónuðum oná. Haffi kom með pönkaða bassalínu ala Peter Hook og Mike Mills og mér tókst loksins að koma fyrir svona þunglamalegu Velvet underground bíti í CIB lag. Geiri fór náttla á kostum í fítbakkinu og óverdrævinu og samdi killer Frank Black meets Bob Dylan laglínu.

Hryllilega groddalegt allt saman und we likes it.

Við vinnum nú að því í rólegheitunum að koma okkur fyrir á My space þar sem lögin okkar verða á útsölu for yer aural pleasure...

Og meðan ég man, við Haffi rödduðum í viðlaginu. Hvorugur okkar kann að syngja en við létum okkur hafa það fyrir listina. "Vá maður," sagði Haffi þegar við hlustuðum á playbakkið. "Við sándum bara eins og Yo la tengo, ha!" Ég jánkaði en Geiri sagði: "Já, strákar, þið sándið nákvæmlega eins og Yo la tengo."

2006-09-25T09:39:00.000Z

Rokkstarbakþankar

Í síðustu Lesbók er lesið í Silvíu Nótt og Magna. Silvía táknar svart og Magni hvítt samkvæmt blaðamanninum, Silvía er borgin, Magni er sveitin, Silvía er yfirborðskennd, Magni er innihaldsríkur, Silvía er vond, Magni er góður o.s.frv.

...

Ég er hrifinn af því þegar menn over-intellektúalisera poppmússík og vona að Lesbókin haldi því áfram. Kannski ég sendi þeim einhvern tímann grein sem ég skrifaði þar sem ég segi frá ótrúlegum líkindum Guns and roses og Albert Einsteins og frá óvenjulegum tengslum G N' R við þýskan expressjónisma (þá á ég að sjálfsögðu við ímynd Guns and roses áður en Use your illusion plöturnar komu út). Ég held því líka fram að rétt eins og Clinton var fyrsti Elvis bandaríska forsetaembættisins sé Bush jnr. fyrsti Duff McKagan. En þetta hljóta allir að sjá og þess vegna hef ég ekki alminilega þorað að senda þeim greinina.

Kannski ég sendi þeim þá greinina þar sem ég segi að ljóshærða villidýrið, hann Helgi Seljan jnr, sé fyrsti Robert Downey jnr. Ríkissjónvarpsins.

...

Kiddi vinur minn, kallaður umbinn á þessari síðu, sagði við mig um daginn, kófdrukkinn að vísu, að viðbrögð helstu álitsgjafa íslensku þjóðarinnar við Rokkstar undirstrikuðu minnimáttarkennd hennar. "Það er eins og við séum alltaf að segja, hikk: "Þið platið okkur sko ekkert! Við vitum alveg að þetta er bara venjulegur sjónvarpsþáttur þó þið séuð að reyna láta okkur halda að þetta sé raunverulegt! Við erum sko engir hálfvitar þó við séum sveitó!" Af hverju, hikk, geta menn ekki skilið að þetta er bara, hikk, leikur?"

Ég móðgaðist þegar hann sagði þetta en Kiddi sagði að það væri óþarfi: "Þú ert ekki einn af helstu álitsgjöfum íslensku þjóðarinnar, Jón minn, hikk."

En eins og svo oft hefur umbinn rétt fyrir sér. Svona eftir á að hyggja.

Jón.

2006-09-23T12:45:00.000Z

Skrifað af engu tilefni

Egilsstaðir, staðir Egils! Heimili Héraðsmanna! Nei. Þetta er ónothæft.

...

Pilturinn í grænu lopapeysunni var heima hjá sér en samt var hann að heiman...nei, gengur ekki heldur.

...

Mér hefur alltaf þótt erfitt að blogga í helgarfríum.

...

Blogg lítur út eins og blogg, knappt og ónákvæmt, vegna þess að þú bloggar í pásum. Klukkan er kannski hálf fjögur og þú átt að mæta í vinnu klukkan fjögur. Á þessum þrjátíu mínútum skrifar þú nokkrar línur í hasti og smellir svo á Publish Post. Allt skal látið flakka, sama hversu heimskulegt það gæti hljómað á morgun. Enginn tími fyrir bakþanka.

Þetta er bloggregla nr. 1 og þú brýtur hana eingöngu til að sanna hana.

...

Vegna þessa tímafaktors lætur bloggarinn ýmislegt frá sér fara sem er óskynsamlegt og heimskulegt.

En.

Hinn dæmigerði bloggari í tímaþröng hlýtur að krefjast þess að allt sem hann skrifar sé tekið með fyrirvara. Hann krefst þess að lesandinn segi ekki hluti eins og: "Undarleg skoðun hjá þér í dag. Hún var allt önnur í gær." Hinn dæmigerði bloggari fullyrðir að þær hafi báðar verið réttar á meðan hann skrifaði þær - eða báðar rangar. Það skiptir einfaldlega ekki máli. Á nákvæmlega þeim tíma sem hann setti hugsun sína í orð var hann einlægur, hann hafði ekki tíma fyrir annað. Hugsunin var tær. Og sönn.

...

Annars stal ég þessari speki frá Dylan (sem skemmtilegt nokk er nýbúið að kæra fyrir ritstuld). Hann sagði þetta í einhverju viðtali þegar blaðamaðurinn var að herma upp á hann einhverja úrsérgengna hippaspeki löngu eftir daga sixtís. "Ég meinti þetta þá," ansaði hann önugur og málið var útrætt.

2006-09-21T14:20:00.000Z

Waits

Ég hef alltaf litið á mig sem svona mátulegan Tom Waits aðdáanda. Ég er ekki svona fanatískur eins og Geiri vinur minn sem gleymir sér stundum í vinnunni af því að hann er pæla í því hvað hann myndi elda oní Waits ef söngvarinn myndi nú droppa við eitt kvöldið. "Hann fílar örugglega hvítlaukspastaréttinn sem ég eldaði einu sinni fyrir þig," segir hann dreyminn á svip í, að því er virðist, fullri einlægni. Geiri vinur minn á fjölskyldu og einbýlishús og finnst mér þess vegna fremur óhuggulegt þegar hann lætur svona.

...

Ég á Closing time, Nighthawks at the diner, Small change, Swordfishtrombones, Rain dogs, Bone machine, Mule variations og Real gone. Margir eiga fleiri plötur með Waits og margir eiga færri, jafnvel enga. Af þessum plötum er Swordfishtrombones sennilega sú sem ég hef spilað mest þó mér finnist Real gone líka frábær. Vantaði bara eina ballöðu og þá hefði hún verið hér um bil fullkomin, fullkomin líkt og fyrsta platan hans, Closing time, sem ég er einmitt að hlusta á núna (hann hefði mátt skippa Ice cream man) og verður bráðum uppáhalds Waitsinn minn.

...

Swordfishtrombones keypti ég útí Leicester á útsölu í miðbænum en ég hlustaði aldrei á hana. Einhvern veginn tókst mér ekki að týna henni þegar ég flutti heim og hún týndist ekki heldur þegar ég flutti til Norðfjarðar árið 2003 til að ritstýra blaðinu.

Plötuna tók ég svo með mér þegar ég keyrði út jólapakka á aðfangadagsmorgun 2004. Hún reyndist vera hið bærilegasta sándtrakk fyrir Norðfjörð, fannst mér. Svo tók ég annan rúnt um kvöldið og þá varð hún meira að segja betri. Steinsteypuljónin fyrir utan húsið á Þiljuvöllum meikuðu loksins sens, furðulegt þorp varð furðulegra, varð furðulegast ef útí það er farið.

En allavega. Ætlaði að mæra Closing time í þessari færslu. Svona er maður nú einbeittur þessa dagana.

Jón.

(Knúturinn er farinn yfir móðuna miklu)

2006-09-20T11:40:00.000Z

Þegar Langi Keli og stubbarnir komust í hann krappann

Í fjörunni fyrir neðan Sparisjóð Norðfjarðar er blár beituskúr. Ég man ekki hvenær hann var byggður og ég veit ég ekki hvort hann hefur alltaf verið blár. Ég man hins vegar ekki eftir honum öðruvísi. Og standi maður á götunni fyrir ofan hann og horfi maður lengi á vesturhlið skúrsins má sá örlitla litabreytingu. Hægra megin við hurðina er eins og skúrinn sé örlítið dekkri.

Þetta er sennilega óskhyggja hjá mér. Skúrinn er örlítið blárri þarna af því að ég vil að hann sé örlítið blárri. Ég veit nefnilega af hverju hann ætti að vera blárri á þessum stað. Hann er blárri þarna af því að eigandi skúrsins, pabbi sólógítarleikara Langa Kela og stubbanna, þurfti einu sinni eftir erfiðan dag, að mála yfir rauða stjörnu sem hann hafði séð á skúrnum fyrr um morguninn, sennilega um fimmleytið, eða um það leyti sem hann fór í róður. “Djöfulsins krakkavitleysingar,” fussaði hann um leið og hann ákvað að taka drenginn í gegn þegar hann kæmi heim um fjögurleytið. Drengurinn yrði að finna annan beituskúr til að æfa sig í.

...

Mér finnst líklegt að Daddi hafi fyrstur okkar séð spreybrúsann. Hann var bara einhvern veginn þannig, þ.e. hann Daddi, með sitt síða og eldrauða hár, með sínar kolsvörtu augabrúnir, í sínum neongrænu níðþröngu buxum með tígrisdýramunstri og í ermalausum Mötley Crue bol. Þannig að auðvitað tók Daddi fyrstur eftir spreybrúsanum og auðvitað sá hann strax notagildi fyrir hann.

Hann hefur eflaust setið á beitningarbala, eitthvað að plokka í sinn sundursagaða bassa, þegar hann sá brúsann í gluggakistunni fyrir ofan beituskurðarhnífinn. Hann hefur gengið yfir gólfið, næstum dottið á hausinn þegar hann steig á úldna afbeitu sem ekki hafði farið í sjóinn í hreingerningunni fyrr um daginn, hann hefur haldið ótrauður áfram, náð sér í hvítan fiskikassa, snúið honum á hvolf, staðið á honum og teygt sig í brúsann. Síðan hefur hann haldið á brúsanum og spurt Einar Björn frænda sinn, sem var í sínum eigin heimi að æfa sig á gítarsólóinu í Sweet child o mine, hver ætti spreybrúsann.

...

Gítarleikarinn leit upp, strauk toppinn frá augunum svo hann gæti séð eitthvað en nennti ekki að svara. Sagði bara:

“Láttu hann í friði.”

Þó Daddi bæri mikla virðingu fyrir frænda sínum gat ekkert stöðvað hann - hann var maður með markmið. Hann stökk af fiskikassanum og gekk ákveðinn yfir gólfið og út á bryggjuna fyrir neðan skúrinn. Stuttu síðar heyrðum við: Pssssss...

Þegar við komum út stóð Daddi á bryggjunni og fínpussaði listaverkið sitt. Hann hafði skrifað “LKOS” þvert yfir bryggjuna en hann varð að skammstafa nafnið vegna smæðar hennar. Eða öllu heldur vegna þess hve nafnið var stórt og tignarlegt.

Við horfðum á hann í dágóða stund og leyfðum honum að klára verkið áður en við tókum brúsann af honum. Við vildum líka setja mark á okkar á bryggjuna. Keli skrifaði “Ozzy”, ég skrifaði “Angus” en Einar Björn eignaði okkur skúrinn með því að spreyja á hann stjörnu. Þetta var einkennisstjarna þungarokksins sem prýddi m.a. umslag plötunnar Shout at the devil, bestu plötu Mötley Crue að okkar mati.

...

“Pabbi er brjálaður.”

Það var liðinn sólarhringur og það var Einar Björn sem talaði. Hann sat á samanpakkaðri netatrossu og át kaffisúkkulaði sem hann skolaði niður með Sóló, appelsínugosdrykk sem hætt er að framleiða.

Ég hélt ég myndi kasta upp. Ef þetta yrði eitthvað mál myndi mamma taka mig í gegn í annað sinn á þessu ári en fyrr um veturinn hafði hljómsveitin verið gómuð við innbrot í söluskála Skeljungs fyrir neðan Landsbankann. Ég laug því blákalt í mömmu að ég hefði ekki tekið þátt í innbrotinu en allt kom fyrir ekki: “Af hverju ertu þá með súkkulaði á hökunni og af hverju ertu með fimm kókflöskur í úlpuvasanum?” spurði hún og skipaði trommuleikara einu þungarokkshljómsveitarinnar á Norðfirði að bursta tennur og hunskast í bólið.

Það gat verið djöfulli erfitt að vera heigull í hljómsveitinni Sabotage sem gerði það að vana sínum, eða skyldu sinni, að brjóta rúðu eftir hverja einustu æfingu. Eðlilega var eina síðhærða þungarokkskombó bæjarins grunað um myrkraverkin, ekki síst í ljósi nafnsins. Þess vegna breyttum við um nafn.

“Og hvað ætlar hann að gera?” spurði ég og reyndi að leyna skjálftanum í röddinni.

“Hvað ætlar hann að gera?” sagði Einar Björn hneykslaður og hermdi eftir röddinni í mér. “Hann ætlar bara að komast að því hverjir gerðu þetta og síðan ætlar hann að kæra þá. Og síðan verða sumir settir í fangelsi.”

Ég starði á hann. Skelkaður.

“Bíddu, veit hann ekki að við gerðum þetta?” Það var Keli bróðir sem spurði, heldur rólegri en litli bróðir en samt undrandi. Það átti ekki að fara á milli mála hverjir skemmdarvargarnir voru þegar það stóð á bryggjunni með risastórum og eldrauðum stöfum “LKOS”.

“Nei,” sagði Einar Björn. “Ég spurði pabba hvort honum dytti virkilega í hug að við værum svo heimskir að skrifa okkar eigið nafn á bryggjuna.”

“Og hvað sagði hann?” spurði Keli.

“Hann var sammála því,” sagði Einar Björn. “Hann sagði að svo heimskir gætum við auðvitað ekki verið.”

“Hjúkk,” sagði Daddi og andaði léttar eins og ég. “Þar munaði litlu.”

2006-09-19T13:50:00.000Z

Handbók sorpblaðamanns

Á Hamborgarabúllu Tómasar í Reykjavík hanga blaðaúrklippur uppá vegg. Ein þeirra er baksíðufrétt úr Austurglugganum frá janúar 2005:

Yfirfyrirsögn: Hamborgarabúlla opnar útibú á Egilsstöðum

Aðalfyrirsögn: Ekki bakslag í baráttunni gegn offitu á Héraði

Ég skrifaði fréttina. Sannleikurinn kemur henni ekki við enda trúi ég því, svona yfirleitt allavega, að það trúi honum enginn hvorteðer.

...

Það er viðeigandi að þessi frétt hangi inná skyndibitastað enda var þessi frétt skyndibiti og sorp en náttúrulega æsandi - svona eins og borgararnir hjá Tomma. Í besta falli átti lesandinn að flissa og kannski segja, svona hálft í hvoru við sjálfan sig: "Voðalegir vitleysingar eru þetta." Í versta falli (sem var alls ekki slæmur árangur fannst mér) átti lesandinn að reiðast og hringja í blaðið og kvarta. Auðvitað var leiðinlegt ef menn dúmpuðu blaðinu en ef menn gerðu það í æðiskasti var ég sáttur. Það kostaði Austurgluggann að vísu 1200 krónur á mánuði en ég sannfærðist um að ég væri lifandi og maður hefur alltaf verið tilbúinn að borga uppsett verð fyrir þá tilfinningu.

Í fréttinni kristallast sýn mín á blaðamennsku. Í það minnsta á tímabili trúði ég því að frétt væri ekki þess virði að skrifa, og ennþá síður að lesa, ef ekki væru átök í henni. Átakalaus texti og átakalaus frétt er álíka tilgangslaus og "samtal við stein uppí fjalli", svo ég vitni nú í viðfang skemmtilegustu æsifréttar sem ég hef skrifað (og um hana verður bloggað einhvern tímann). Þetta tókst ekki nærri því alltaf en þegar það tókst var deginum bjargað. Hjá mér allavega.

...

Þegar þessi stefna er praktíseruð á héraðsfréttablaði fær fréttin á sig yfirbragð fáránleikans því jafnvel þótt lífið úti á landi sé fjarri því að vera átakalaust er hefð fyrir átakaleysi í héraðsfréttablöðum. Tökum bara dæmi. Svona er semsagt hefðbundið að vinna á héraðsfréttablaði:

Þegar maður fær fréttatilkynningu um að það standi til að opna nýjan hamborgarastað á Egilsstöðum er rétt að endurskrifa nokkrar setningar í fréttatilkynningunni, hringja í eigandann og fá mynd af brosandi starfsfólki og birta síðan fréttina á innsíðu. Ef maður er metnaðarfullur blaðamaður hringir maður í einhverja hressa stelpu sem vinnur í grillinu og fær hana til að segja eitthvað hressandi eins og: "Maður verður að taka þátt í uppbyggingunni" eða (ef menn eru til í smá fíflagang) "Þetta eru bestu borgarar norðan Alpafjalla."

En hvað myndi sorpblaðamaðurinn gera? Jú, hann gerir eitthvað í þessum dúr:

Ef sorpblaðamaðurinn er þegar búinn að skrifa slatta af átakalausum fréttum um heilsuátak á Héraði t.d. með opnun nýrrar líkamsræktarstöðvar er hann strax kominn með skemmtilegan flöt, svokallaðan átakaflöt, þegar Tommi hamborgari sendir honum tilkynningu um væntanlega opnun: "Hvað er þessi Tommi að vilja upp á dekk, ha? Við Héraðsmenn erum búnir að léttast um tíu kíló og svo kemur bara einhver Reykvíkingur og eyðileggur allt!"

Og sorpblaðamaðurinn getur gert fréttina enn safaríkari með því að láta íþróttakennara staðarins neita tilvist offituvandamálsins. "Ég kannast nú ekki við þetta offituvandamál sem þú ert sífellt að tala um," segir hann kannski og þó að blaðamaðurinn fórni æru sinni með hinni heimskulegu spurningu er sagan (og fréttin) orðin skemmtilegri og hvað gera menn ekki fyrir málstaðinn, ha?

En semsagt. Þannig leikur sorpblaðamaðurinn sér með héraðsfréttamennskuhefðina og svo getur hann líka sagt, ef liðið fattar ekki þessa bókmenntafræðileikfimi, að þetta sé satíra, beint gegn æsifréttamennsku DV eða gegn þorparahætti Austfirðinga. Nú svo má líka með nokkurri lagni og góðum vilja segja að þetta sé ádeila á líkamsdýrkun nútímamannsins. Niðurstaðan er allavega sú að fólk nennir kannski að lesa fréttina sem hlýtur að vera markmið allra sem vinna við að selja blöð.

Tökum annað "raunverulegt" dæmi:

Þegar hryllings- og sjokkrokkarinn Alice Cooper tilkynnir (eða tilkynnir ekki, það skiptir ekki máli) komu sína til Mjóafjarðar myndi hefðbundinn héraðsfréttablaðamaður hringja í manninn sem flytur Alice inn og spyrja hvað "rokksöngvarinn vinsæli" ætli að gera í Mjóafirði og þar fram eftir götunum. Ef héraðsfréttablaðamaðurinn er skemmtilegur þá klykkir hann út með einhverju eins og "Mjóifjörður er svo sannarlega staður fræga fólksins" eða "Ætli Alice sé búinn að flytja lögheimilið sitt?"

Sorpblaðamaður fer öðruvísi að. Ef það kemur í ljós að Alice er ekkert að koma og að þetta er bara raus í einhverjum vitleysingi þá er sagan samt efni í nothæfa, meira að segja mjög nothæfa, æsifrétt. Það er lítið mál að gera manninn sem kom sögunni af stað að perverti (það er á færi barns ef ég á að segja ykkur alveg eins og er).

Góður sorpblaðamaður veit líka að á tónleikum í London árið 1977 beit Alice Cooper höfuð af hænu og það er til mynd af honum að eiga við hænuna í Rokkbók Fjölva. Góður héraðsfréttablaðamaður veit að Anna á Hesteyri er dýravinur. Ergo: Það eru komin átök í söguna. Hvað finnst t.d. Önnu á Hesteyri um að annálaður dýramorðingi sé á leiðinni í Mjóafjörð? Hyggst hreppstjórinn setja upp vegartálma og stöðva dýramorðingjann? Eru menn búnir að hlaða haglabyssurnar? Eru menn búnir að svelta varðhundana?

Jamm. Það er engin frétt svo ómerkileg að ekki sé hægt að gera fyrirtaks æsifrétt úr henni sem nota bene á ekki heima á neinni fjandans innsíðu.

Knúturinn - hinn norðfirski W. R. Hearst.

2006-09-19T12:12:00.000Z

Góð ráð

"Fyrsta skrefið er að vita hvað maður ætlar að segja og svo getur maður byrjað að skrifa."

Þetta ráð gaf Karl Th. Birgisson mér einu sinni þegar ég sat fyrir framan tölvuna mína í Brennu í Neskaupstað sem þá var ritstjórnarskrifstofa héraðsfréttablaðsins Austurlands. Kalli var ritstjóri og þetta var fyrsti dagurinn minn í fyrsta blaðamannadjobbinu.

Ég átti að skrifa frétt um vélsleðaslys sem kunningi minn lenti í en ég vissi ekki hvernig ég átti að byrja. Ég sat fyrir framan tölvuna með fingurna á lyklaborðinu en ekkert gerðist. Átti ég að lýsa slysinu nákvæmlega? Nei, fjölskylda hans myndi fríka út. Átti ég að leggja mat á vélsleðaíþróttir? Nei, það gekk ekki heldur. Bróðir minn myndi taka mig í gegn ("vélsleðar drepa ekki fólk o.s.frv.").

Sennilega var verkefnið svo einfalt að ég varð að gera það flókið. En að lokum skrifaði ég mína fyrstu frétt með hjálp ritstjórans. Hún var stutt en rataði á forsíðu. Í eindálk vinstra megin.

Ég minnist þessa góða ráðs núna þegar ég sit og reyni að skrifa abstrakt fyrir doktorsstílinn minn. Skjárinn er skelfilega tómur og þegar mér tekst að fylla örlítið í hann með fáeinum orðum, stundum heilli setningu, stroka ég þau jafn óðum út. Þetta er ekki nógu gott, hugsa ég. Þetta er ekki það sem ég ætla að segja.

Knúturinn.

2006-09-18T00:43:00.000Z

D og D, Shane og CIB

Brúðkaup "Dóra og Dittu" var skemmtilegt. Ég og pabbi tróðum upp saman, hann sagði sögur og ég sá um útúrdúra og útúrsnúninga. Það er gaman að vera brandarakall í brúðkaupum.

...

Er að endurlesa nokkra kafla ævisögu Shane MacGowans, söngvara Pogues. Ásamt sjálfsævisögu Dylans er hún einfaldlega ein besta rokkaraævisaga sem ég hef lesið og hef ég lesið nokkuð margar í gegnum tíðina. Shane er ekki bara frábær söngvari og lagahöfundur. Hann er líka heimspekingur og kennari.

...

Hljómsveitin Coney Island Babies æfði í kvöld. Við sömdum hörku rokkslagara í anda Sonic Youth og PJ Harvey og ég er ekki frá því að þetta sé okkar einlægasta lag til þessa og köllum við nú ekki allt ömmu okkar í þeim efnum. Okkur leiddist og við vorum reiðir og það heyrðist í laginu. Einhvern tímann, vonandi fyrir áramót, byrjum við að dæla efni á netið. Það er hundleiðinlegt að vera skúffuskáld.

Knúturinn.

2006-09-13T08:54:00.000Z

Farinn í brúðkaup til Reykjavíkur!

Ég á að halda ræðu í veislunni en er í miklum vandræðum. Hugsa samt að ég segi söguna af því þegar ég hitti mágkonu mína í fyrsta sinn í desember 1998, ógeðslega timpraður og paranojaður.

Ég: Sæl, ég heiti Jón.

Ditta: Bytta.

Ég hugsa: Þvílíkur dóni!

Ég segi: Nújá? Heyrðu, gaman að hitta þig líka!

Sagan er náttla um mig. Dæmigert fyrir egósentríska yngsta soninn.

...

Viðbót kl 13

Þegar ég vann á DV fyrir nokkrum árum tók ég einu sinni viðtal við kyn(lífs)fræðing sem var fenginn til að hafa álit á öllum kynferðislegum álitamálum í þjóðfélaginu á þeim tíma. Ég hitti hana í Perlunni og hún talaði non-stop í heilan klukkutíma um kynlíf og af hverju kynlífsumræða þyrfti að vera opinská og ávallt uppá borðinu.

"Ég meina, við eigum ekki að skammast okkar fyrir það sem við viljum og fyrir það sem við erum, ha?" sagði hún og ég man að ég hugsaði: "Djöfull er hún eitthvað opin. Ég vildi að ég væri svona opinn og sjálfsöruggur."

Síðan birtist allt í einu lítil stúlka við borðið okkar. Hún horfði á okkur til skiptis þar til augu hennar staðnæmdust við kynlífsfræðinginn. Svo spurði hún líkt og ekkert væri sjálfsagðara:

"Mamma, er þetta sálfræðingurinn þinn?"

Vildi bara deila þessu með ykkur. Veit ekki hvort þetta segi okkur eitthvað.

Knúturinn.

2006-09-12T12:05:00.000Z

Ballaðan um Antonis Foukarakis

1.

Antonis Foukarakis var eins og landi sinn Sókrates; bestur í samræðum. Hann var bestur á kaffihúsi og hann var í essinu sínu þegar hann vafði sígarettur og drakk rótsterkt espresso kaffi á eina kaffihúsinu í Leicester sem fagurkerinn Antonis fílaði. Það var ekki gríska kaffihúsið. Hann þoldi ekki gríska kaffihúsið ekki frekar en hann þoldi “ekta” írska pöbba í miðbænum.

Hann var lengi að vefja sér sígarettur, en þær voru svo vel vafðar að ég skildi stundum ekki hvernig hann tímdi að kveikja á þeim. "Geturðu vafið eina handa mér," sagði ég eitt sinn þegar hann var búinn að dunda lengi við eina. En Antonis skildi ekki svona nastí og tilgangslaust grín heldur vafði bara handa manni eina rettuna enn, eða bara eins margar og maður vildi, á meðan hann útskýrði í smæstu smáatriðum hvenær og hvers vegna Woody Allen missti mojoið. Ef Antonis gat valið á milli þess að gefa manni álit sitt í löngu eða stuttu máli valdi hann alltaf löngu og flóknu leiðina, sem var full af meðvituðum mótsögnum og sub-álitamálum.

Hann tók allt alvarlega.

…

Í kennslustofunni var Antonis yfirvegaður akademíkus og einn af þeim fáu sem kom með athugasemdir eða spurningar sem skiptu einhverju máli. Og það sem meira var: Hann vissi ekki svörin fyrirfram. Hann spurði af því að hann var raunverulega forvitinn sem er einkenni á greindu fólki. Þegar Antonis talaði, talaði hann hægt og bar fram hvert einasta orð þannig að það átti ekki að vera hægt að misskilja hann. Hann var maður rökræðunnar og fílaði Habermas í botn.

Af ástæðu sem ég nenni ekki að rekja hér fékk ég tækifæri til að kynnast Antonis utan kennslustofunnar en hann leigði íbúð á Chaucer-stræti, nálægt skólanum.

2.

Hann vaknaði yfirleitt aldrei fyrr en um hádegi. Ég heyrði þegar hann staulaðist á fætur og þegar hann dró síðan lappirnar eftir teppinu inn á klósett. Þar sat hann oft í dágóða stund og las þessar þykku helgarútgáfur enskra dagblaða. Þegar hann kom niður í stofu kastaði hann kveðju til manns - ekki glaður, ekki morgunfúll, bara í einhverju millibilsástandi sem varði þangað til hann fór í körfubolta um tvöleytið. Hann spilaði einn, í það minnsta aldrei með löndum sínum enda þoldi hann ekki Grikki. "Þetta eru vitleysingar," sagði hann og útskýrði síðan nokkuð nákvæmlega hvernig og af hverju ungir Grikkir misnotuðu breskt menntakerfi. Hann deildi fáum skoðunum með löndum sínum en hann átti sér samt dæmigerðan grískan draum: Hann langaði til að opna taverna þegar hann lyki námi.

Í ísskápnum sínum átti hann alltaf til fetaost, jarðarber og grískt jógúrt. Hann át tvisvar á dag og fyrri máltíðin samanstóð af jarðarberjum og jógúrti en sú seinni innihélt fetaost í miklu magni og svo eitthvað meðlæti. Ég er ekki að segja ykkur frá matarsmekk Antonisar af því að ég haldi að hann segi ykkur eitthvað mikilvægt um Antonis (sennilega gerir hann það samt) heldur var þessi reglufesta grundvallareinkenni á vini mínum. Allt hans daglega athæfi stjórnaðist af einhverjum reglum sem hann hafði komið sér upp. Það var t.d. bannað að setja diska í uppvöskunargrindina ef það var ekki búið að skola af þeim sápuna með heitu (ekki köldu) vatni fyrst.

Tækist honum að ljúka deginum í fullkomnu samræmi við settar reglur trúi ég að Antonis hafi farið sáttur að sofa.

…

Antonis var ekki þunglyndur en hann var þjakaður af einsemd. Kærastan hans til margra ára varð eftir í Aþenu þegar hann yfirgaf Grikkland og ári áður en ég kynntist honum hafði hún slitið sambandinu. Antonis var ekki enn búinn að jafna sig enda hafði hann ekki um neitt annað að hugsa. Ekki hugsaði hann um námið. Það var víst.

Einmanaleikinn sem hrjáði Antonis kom fram í gengdarlausri söfnunaráráttu. Hann safnaði allskyns hlutum; ljósmyndum úr dagblöðum, geisladiskum, tölvuleikjum. En safnið sem hann var stoltastur af var VHS-safnið sem þakti alla veggi stofunnar og fyllti svefnherbergið hans. Hann var áskrifandi af einhverri kvikmyndastöð og á hverjum degi tók hann upp að minnsta kosti eina mynd. Þetta voru flest allt myndir eftir leikstjóra sem ég kannaðist ekki við en ég man að Woody Allen og Jim Jarmusch voru í sérstöku uppáhaldi. Þið hefðuð allavega ekki fundið í safninu neinar myndir eftir George Lucas.

Ég sá hann hins vegar mjög sjaldan horfa á þessar myndir. Hann horfði bara á spólurnar sjálfar og horfði á safnið stækka og það var oft rætt að einhvern tímann ættum við elda góðan mat og horfa á nokkar kvikmyndir. Það varð aldrei neitt úr því og þegar Antonis yfirgaf Leicester haustið 2001 fór hann með safnið sitt á haugana.

…

Einsemd og vanlíðan vinar míns stafaði ekki bara af ástarsorg. Vandamál hans voru af öðru tagi líka:

Þegar Antonis yfirgaf Aþenu ætlaði hann ekki einungis að sækja sér menntun. Námið hafði veitt honum undanþágu frá herskyldu í nokkur ár en skrifstofa hersins var byrjuð að þrýsta á Antonis að koma heim. Hann var semsagt flóttamaður.

Herinn táknaði í huga Antonisar allt það sem hann taldi sig ekki vera: "Ég veit alveg hvernig týpur þetta eru sem eru í þessu," sagði hann einu sinni við mig. "Þetta eru strákar eins og eru með okkur í bekk, rugludallar sem hafa gaman af að skjóta úr byssu. Ég veit ekki hvernig ég kemst í gegnum þetta.” Ótti Antonisar við herinn átti eftir að draga hann útí enn meiri vandræði síðar. Þegar ég hitti hann í Aþenu tveimur árum síðar var hann nýbúinn gefa sig fram við yfirvöld: "Hefði ég ekki gefið mig fram núna hefði ég getað átt fangelsisvist yfir höfði mér," sagði hann. "Pabbi laumaði mér inn á krappameinsdeildina sem hann vinnur á og með sjúklingana í kringum mig emjandi af sársauka sá ég að í minni stöðu voru einungis tveir valkostir: Ég yrði annað hvort að fara í herinn eða gera mér upp samkynhneigð og sleppa þannig við herskyldu. Seinni kosturinn kemur ekki til greina. Ég geri foreldrum mínum það ekki,” sagði Antonis og hló. Þetta var samt ekki grín.

Ég held, svona eftir á að hyggja, að heimþráin hafi þjakað hann meira en hann lét uppi. Hann var, eins og aðrir útlagar, alltaf með hugann við heimabæinn.

3.

Ég trúi á ást við fyrstu sýn vegna þess að ég hef orðið ástfanginn við fyrstu sýn. Það gerðist í stofunni á jarðhæð hússins við Regent-veg númer 75 í Leicester. Stúlkan hét Eva og þegar ég sá hana fyrst byrjaði rödd mín að titra og ég gat ekki lokið við eina einustu setningu. Það voru engin orð nógu góð fyrir Evu. Vöxtur hennar var fullkomin kvenlegur vöxtur sem dró fram alla galla fullkomins karlmannsvaxtar. Hún var svo fínleg og svo rétt einhvern veginn. Og svo hafði hún þessi brúnu augu sem ég myndi semja lag um ef ég gæti.

En. Hún hafnaði mér.

Ég lét á það reyna að bjóða henni út þegar ég hafði legið andavaka í nokkrar nætur, hugsandi um hvernig við Eva gætum látið hjónaband okkar ganga, hvar ætluðum við að giftast, hvar við ætluðum að búa og hvaða tungumál börnin okkar ættu að tala.

Áður en ég gat borið fram spurninguna þ.e. hvort hún vildi koma á pöbbinn með mér sagði hún: “Jú, en bara sem vinir.” Þetta gerðist í lok september 2000 og það sem eftir lifði vetrar gat ég ekki horft framan í hana. En skömmin varð minni eftir því sem leið á veturinn því hún hafnaði fleirum. Þegar hún hafði hafnað Íslendingnum hafnaði hún Norðmanninum og síðan Spánverjanum. Við vissum aldrei hvernig Finnanum Ville Salonen gekk. En sem sagt, höfnunin var sem sagt ekki bundinn við mig persónulega, hugsaði ég. Hún hafnaði öllum.

Spánverjinn Viktor komst að sömu niðurstöðu og ég. “Hún er lessa,” sagði hann og málið var dautt hvað hann snerti.

…

Antonis hafði heyrt af þessari Evu og hitti hana síðan í partíi sem ég og félagi minn Ross héldum í tilefni af afmæli þess síðarnefnda. Þetta var í febrúar og Antonis hafði smátt og smátt verið að skríða útúr skelinni (með minni hjálp trúi ég). Hann og Eva náðu strax vel saman enda bæði tvö með áhuga á evrópskum kvikmyndum og ólíkt öllum öðrum í húsinu voru þau ekki orðin kófdrukkin um tíuleytið. Þau sötruðu fáein glös af rauðvíni.

Daginn eftir vaknaði ég heima hjá Antonis að venju og þegar ég kom fram í stofu var Antonis breyttur maður. Hann ljómaði allur og gerði góðlátlegt grín að ævintýrum íslensku fyllibyttunnar kvöldið áður. Hann var satt best að segja hálf manískur.

“Það er naumast þú ert hress?” sagði ég, röddin rám og þumbaraleg. Ég vissi auðvitað alveg af hverju Antonis var svona hress. Antonis, líkt og ég nokkrum mánuðum áður, var ástfanginn af Evu. Í gærkvöld hafði hann komist lengra en ég, Spánverjinn og Norðmaðurinn og það skipti Antonis máli. Ég veit það.

…

En andleg heilsa Antonisar varð aldrei betri en þetta. Næstu vikurnar sáum við honum hraka hratt og örugglega og við vissum að þetta myndi enda með hörmungum. Það var erfitt að fylgjast með þessu en það er ekki hægt að vara menn við sem langar að deyja píslarvættisdauða. Ég held nefnilega að Antonis hafi mjög fljótlega áttað sig á því að hann myndi aldrei komast alla leið með Evu. Þess í stað ætlaði hann sér alla leið á botninn. Hann ætlaði að niðurlægja sjálfan sig og fórna sér þarmeð fyrir einhvern málstað. Á þessum vikum og mánuðum breyttist líf hans í listaverk, harmrænt listaverk, og hann sýndi okkur hinum hvernig örvænting og einmanaleiki geta farið með ósköp venjulega stráka.

Þegar Eva hafði sagt Antonis að “vegir þeirra myndu ekki liggja saman með þeim hætti sem hann vildi” (hún sagði þetta nákvæmlega svona ef marka má orð Antonisar) byrjaði hann, taktvisst og örugglega, að brjóta sjálfan sig niður. Hann byrjaði að senda henni blóm sem hún neitaði að taka við, hann skrifaði henni bréf sem hún neitaði að lesa og síðan byrjaði hann að nota rannsóknarhæfileika sína (sem voru talsverðir) til að rannsaka fortíð Evu.

…

“Hver er þessi Ville Salonen?”

Ég þekkti röddina í símanum en spurði samt hver þetta væri. Klukkan var hálf tvö að nóttu til og ég þurfti að mæta snemma í skólann. Með því að spyrja var ég að vonast til að Antonis myndi afsaka sig og bjóðast til að hringja síðar. Hann gerði það ekki:

“Þú veist alveg að þetta er ég! Hver er þessi Ville Salonen?” endurtók Antonis.

Ville Salonen var frá Finnlandi og bjó á sama stigagangi og ég fram að áramótum en þá fór hann heim. Hann var stór og þrekinn náungi með myndarlegt tattú á hægri handlegg. Tattúið var einkennismerki fyrir herdeildina sem hann var í tveimur árum áður en hann hafði verið friðargæslusveitum Nato í Kosovo. Ville var að læra viðskiptafræði og hann var fínasti náungi og ekki jafn týndur og við hugvísindamennirnir. Hann vissi alveg hvað hann vildi útúr í lífinu og hafði engan tíma til að pæla í neinum tilvistarlegum spurningum. Eva var að læra listfræði og var eflaust orðin hundleið á mönnum eins og mér, Viktori og Antonis. Það var hægt að slaka á með Ville.

En ég veit ekki hvað gerðist á milli hans og Evu. Eitthvað gerðist allavega. Líklega sváfu þau saman. Það sögðu allavega sögurnar á heimavistinni en Ville var þögull. Ég spurði hann heldur aldrei að þessu þó samskipti okkar hefðu verið með þeim hætti að slík spurning hefði verið fullkomlega eðlileg. Ég þoldi sennilega ekki að heyra svarið.

“Ville? Ertu að meina Finnann?” sagði ég og lék heimskingjann. Ég ætlaði ekki að láta draga mig útí þennan forarpytt.

“Var eitthvað á milli hans og Evu?”

“Ég veit það ekki.”

“Hvernig náungi var þetta?”

“Æi, þetta var svona hermannatýpa…” Ég sá um leið og ég sleppti orðinu að ég hafði gert skelfileg mistök. Ég þarf varla að útskýra hvers vegna…

4.

Það er óþarfi að tíunda frekar þá niðurlægingu sem Antonis gekk í gegnum. Hann fann að lokum einhvern botn og hófst þá handa við að koma sér upp aftur. Hann fór heim til Grikklands haustið 2001, nokkrum vikum eftir að ég fór heim til Íslands.

…

Ég hitti hann aftur í maí 2003. Við mæltum okkur mót á huggulegu kaffhúsi sem ég valdi, við rætur Akrópólíshæðar. "Dæmigert fyrir túrista að velja svona dýran stað," sagði hann hálfsvekktur þó við værum að hittast í fyrsta sinn í tæp tvö ár.

Við sátum og drukkum kaffi og hann vafði sínar sígarettur á jafn yfirvegaðan hátt og hann hafði gert fyrir daga Evu. Hann var auðvitað áhyggjufullur enda stóð til að hann hæfi herskyldu eftir tíu daga en þó mátti greina sátt í fari hans. Það var loksins kominn einhver niðurstaða. Ekki niðurstaðan sem hann vonaðist eftir en þó niðurstaða samt sem áður. Seinna frétti ég frá vinkonu hans að á þessum tveimur árum í hernum hefði Antonis haft umsjón með litlu bókasafni í lítilli herstöð á Krít. Sennilega átti reglufestan í hernum vel við hann því honum leið vel í fyrsta sinn í mörg ár.

En við sátum í dágóða stund á kaffihúsinu undir Akrópólíshæð og spjölluðum. Við eyddum ekki einu orði á Evu. Við ræddum þess í stað “örugg” umræðuefni eins og tónlist. Þegar hann hafði sagt mér frá kostum og göllum Nocturama, nýjustu afurðar Nick Cave, í löngu máli sagði hann allt í einu:

“Ég er kominn með kærustu.”

“Nú?”

“Já, kynntist henni á tónleikum um daginn. Þú myndir kunna vel við hana. Hún spilar á gítar í Mötorhead kóverbandi.”

Ég hló enda átti ég erfitt með að ímynda mér Antonis á tónleikum með Mötorhead kóverbandi. Ég ætlaði að fara segja eitthvað hnyttið þegar Antonis bætti við:

“Ég þarf einmitt að drífa mig í apótek fyrir hana og kaupa svefnlyf. Hún hefur ekkert sofið í þrjár vikur.”

Ég sagði ekki neitt og spurði einskis. Ég gat það ekki. Þetta var jú sjálfur Antonis Foukarakis, maðurinn sem valdi alltaf flóknu leiðina sem var full af meðvituðum mótsögnum og sub-álitamálum.

2006-09-11T14:59:00.000Z

Tónspil á fallegum degi í september

Ég: Jæja, eitthvað títt?

Pjetur í Tónspil: Jájá, ég er með það hérna á afgreiðsluborðinu.

Ég: Ég spurði nú hvort að það væri eitthvað títt en ekki hvort þú værir með eitthvað nýtt.

Pjetur: Ég veit það.

Ég: Nú? Jæja.

Geng að borðinu og renni yfir nýju sendinguna í rekkunum á afgreiðsluborðinu.

Ég: Æi, maður kaupir nú yfirleitt aldrei neitt nýtt. Nýjustu diskarnir manns voru gefnir út fyrir þrjátíu árum.

Pjetur: Hehe.

Ég: Það er satt!

Pjetur: Eins og þú sérð er mestmegnis nýtt/gamalt í þessari sendingu.

Það er rétt hjá honum. Sendingin inniheldur bönd eins og Kansas, King Grimson, Yes og svo meistaraverkið Bitches brew með Miles Davis. Hann fær náttla líka nýtt og ferskt stöff með state of the art-böndum eins og Rush og 38 Special.

Ég: Djöfull fíla ég Bitches brew.

Pjetur: Já er það? Hún er full sýrð fyrir minn smekk.

Ég: Já, finnst þér það?

Pjetur: Já.

Ég: Ég byrjaði að fíla hana þegar ég keyrði einu sinni suðurleiðina til Reykjavíkur. Fínt sándtrakk fyrir Vatnajökul.

Pjetur: Þú hefur semsagt fengið hjálp?

Ég: Hehe.

Gekk síðan út með Small change og Closing time með Tom Waits.

Knúturinn.

2006-09-11T12:44:00.000Z

Tindabikkjur

Knúturinn hefur ekki nægan orðaforða til að lýsa fjallgöngum. Jón Hafliði skrásetur þær framvegis. Tékkið á þessu.

Knúturinn.

2006-09-10T11:15:00.000Z

Þegar söguhetjan ykkar var minnt á stöðu sína í heiminum

Eftirfarandi er skrásetning á samskiptum mínum við afgreiðslustúlku í Kaupfélagi Héraðsbúa sl. laugardag. Þetta var seinni heimsókn mín í búðina en í fyrra skiptið gleymdi ég nefnilega að kaupa saltfisk sem ég steikti svo á pönnu um kvöldið.

Ég: Góðan dag.

Hún: Góðan dag...aftur.

Ég: Það er bara svona! Ég hélt að í augum afgreiðslufólks væri bara til einn andlitslaus og nafnlaus kúnni.

Hún: Nei, ekki alltaf.

Ég (hrikalega ánægður með sjálfan mig): Jahá. Og þú manst kannski hvað ég keypti síðast?

Hún (ögn pirruð): Heyrðu, ég man bara eftir þér af því að Helgi Seljan var fyrir aftan þig í röðinni.

Ég: Ó, ókei.

...

Viðbót kl. 13.

Tilbrigði við innblásin mússíkpistil sem finna má efst á bloggsíðu Einars Solheim:

"Jamm, ég mundi það um leið og ég ýtti á "senda" takkann að ég hafði séð nokkrar post-Fish plötur með Marillion í safninu þínu.

En það er þetta með poppmússík og hækkandi aldur. Ég get auðvitað bara talað fyrir sjálfan mig en ég þykist vita hvernig mér tókst að endurnýja áhuga minn á popptónlist:

Þegar ég var unglingur voru tónlistarmennirnir ekkert síður mikilvægir en tónlistin sem þeir bjuggu til. Maður leitaði að fyrirmyndum og ég gleymi ekki hvað ég var ánægður þegar ég sá ljósmynd af REM í fyrsta skipti inní kóverinu á Document. Þetta voru nördar með gleraugu eins og ég! Þegar maður varð aðeins eldri og aðeins öruggari með sjálfan sig fór þetta að skipta minna máli.

Síðar, svona um tvítugt, lagði maður sífellt meiri áherslu á að leita uppi tónlist sem insperaði mann sem hljóðfæraleikara. Maður var að leita að flottum töktum og flottum breikum og hlustaði þal á bönd eins og Police, Rush og Genesis. Þegar maður lagði síðan kjuðana á hilluna hafði þessi athöfn, þ.e. að hlusta á tónlist, eiginlega engan tilgang lengur.

Áhugi minn á tónlist kviknaði svo aftur rækilega þegar ég fór til Englands haustið 2000 og kynntist þar náunga sem hafði brennandi áhuga á kántrítónlist, að vísu bundinn sérstaklega við Gram Parsons. Þessi félagi minn var almennt listhneigður og sagði við mig að til að njóta tónlistar "eftir gelgjuárin" yrði maður einmitt að nálgast hana útfrá þeirri forsendu að um list væri að ræða. Þetta væri nokkurs konar "leap of faith" því það væri ekki sjálfgefið að líta á popptónlist sem list (þetta er etv að hluta til það sem þú meinar þegar þú segir að maður verði að "gefa af sér").

Þetta hef ég reynt að gera allar götur síðan. Ég geri sem sagt allt aðrar kröfur til tónlistar en ég gerði áður. Og þar af leiðandi kaupi ég ekki lengur plötur bara af því að þær eru vinsælar heldur á ég mér bara lítinn hóp tónlistarmanna sem ég fíla sem listamenn; þeir búa til tónlist sem kennir mér eitthvað um sjálfan mig og tilveruna (þessi krafa hefur m.a. gert það að verkum að margar gamlar hetjur (s.s. Fish og Marillion) eru ekki lengur í miklu áliti hjá mér enda sér maður, svona eftir á að hyggja, að þetta voru og eru óttalegir vitleysingar).

En hvað um það. Ef popptónlist, og list yfir höfuð, kennir manni ekki eitthvað þá er hún ekki þess virði að veita neina athygli. Það er mín skoðun. Og þess vegna mun ég ekki syrgja popptónlist þegar (og ef) hún hættir að skilja eitthvað eftir sig."

Knúturinn.

2006-09-08T14:38:00.000Z

Hilmar og Heart

Ég á nokkra sérvitra vini en sá sérvitrasti er tvímælalaust Hilmar Th. Bjarnason (símanúmerið hans endar á 007). Honum kynntist ég fyrst árið 1998 þegar hann kenndi mér fjölmiðlafræði í HÍ og áhrif hans, þá meina ég langtímaáhrif, eru talsverð á líf mitt. Í fyrsta lagi sagði hann mér fyrstur manna frá göldrum Pet sounds með Beach boys sem var upphafið á ástarsambandi mínu við Brian Wilson; í öðru lagi sagði hann mér frá Háskólanum í Leicester sem ég svo skráði mig seinna meir í og núna (s.s. í þriðja lagi) hefur hann sannfært mig um að hljómsveitin Heart er mun betra band en Led Zeppelin. Tékkið á plötunni Little queen og þið skiljið hvert ég er að fara.

Knúturinn.

2006-09-07T09:53:00.000Z

Mömmustrákurinn Lúkas

Ég er fyrir löngu búinn að missa áhugann á Rockstar en horfði samt í gær. Magni var þreytulegur og augljóst að hann hefur engan áhuga á þessu giggi. Toby sýnir spretti og mun toppa á réttum tíma í næstu viku, Dilana er útbrunnin og Lúkas siglir áfram af sjálfsöryggi manns sem veit (og hefur vitað lengi segir heimildarmaður minn á Héraði) að hann mun sigra. Hann var eini afslappaði performerinn í gær (fyrir utan Magna sem nennir þessu ekki) og þess vegna var "þægilegast" að fylgjast með honum.

...

Sniðugt hvernig markaðsmennirnir hafa verið að pródúsera þáttinn undanfarið. Sé kenningin rétt um að Lúkas hafi átt að vinna frá byrjun er augljóst að "bad boy" ímyndin var ekki að virka á allt fimmtán ára liðið (fimmtán ára lið á öllum aldri) sem horfir á þáttinn og upp á síðkastið hafa þeir verið að sýna Lúkas sem "ég er sko einn af ykkur" - gæja. Hann Lúkas er semsagt alveg rosalega fínn (spilar borðtennis eins og við hin) þó þjáning hans sé meiri en okkar. Og svo er hann ógeðslega hæfileikaríkur í ofanálag.

...

Svo er þetta mömmudæmi hans líka alger killer. Mömmustrákar eru næmar tilfinningaverur sem kveljast fyrir okkur hin, eins og þið vitið. Toby er andstæðan. Augljóslega pabbastrákur með mynd af Steve Irwin upp á vegg í herberginu sínu. Þetta er barátta á milli þeirra tveggja.

Knúturinn - the cynical bastard.

2006-09-06T08:35:00.000Z

Issjúið

Frétti í gær að mamma og pabbi væru að skilja. Hringdi í pabba:

"Ertu að skilja?"

"Skilja hvað, gæskur?"

"Nú, ókei. Þarf að þjóta, pabbi minn. Er bissí."

...

Þannig var það nú. Þvílík vonbrigði. Ég varð svo spenntur þegar ég heyrði þetta. Ég hugsaði: Loksins fæ ég eitthvað alvöru issjú til að skrifa um! Loksins verð ég skilnaðarbarn! Loksins verður líf mitt eitthvað annað en dans á rósum!

Eins og staðan er núna hef ég engin issjú. Nákvæmlega engin! Meira að segja kennarafíflin sem kenndu mér í grunnskóla gátu ekki drullast til að misnota mig.

Knúturinn.

2006-09-05T10:41:00.000Z

Rokland

Jamm, nú á að filma Rokland. Fékk bókina í jólagjöf og hámaði hana í mig af krafti, var byrjaður að lesa næstu bók að kvöldi jóladags. Það þurfti engan snilling til að sjá að Hallgrímur skrifaði bókina vitandi að einhver myndi kvikmynda hana. Frásögnin er mjög cinematísk.

...

Ég var mjög hrifinn af Roklandi og lánaði Agli, mínum bókmenntamentor, bókina með þeim orðum að hún væri stórkostleg. Egill Arnaldur er vanur lesandi og segir bækur ekki stórkostlegar nema að vandlega íhuguðu máli. Þremur dögum síðar fékk ég bókina til baka með þeim orðum að þetta væri "þokkaleg saga en misheppnað listaverk." Samtalið var einhvern veginn svona:

Ég: Misheppnað listaverk? Halldór Guðmundsson var hrifinn, kallaði þetta 550 Sauðárkrók, sagði að bókin negldi niður lífið úti á landi eins og 101 negldi lífið í borginni.

Egill: Finnst þér hún gera það?

Ég: Uuuu...já, er það ekki.

Egill: Fannst þér kaflinn þar sem sjómennirnir voru að kasta barninu á milli sín löðrandi í sannleika um lífið úti á landi? Pabbi þinn er sjómaður úti á landi, myndi hann hafa tekið þátt í þessu?

Ég: Tja...

Egill: Hallgrími finnst sjómenn greinilega voðalega skrýtnir fuglar.

...

Egill var ekki að segja að Rokland væri "neikvæð" í garð lífsins úti á landi. Egill er ekki með svo lítið hjarta. Hann var bara að segja að þetta væri fyrst og fremst sýn Hallgríms, sýn manns úr 101 Rvk , á lífið úti á landi. Böddi, menntamaður og rehabiliteraður landsbyggðarmaður, fellur ekki í kramið í samfélagið á Sauðárkróki aðallega vegna þess að hann er svo klár. Fólk úti á landi er kannski ekki vitlaust en það nennir ekki lesa. Við, liðið úti á landi, erum saklaus náttúrubörn sem þarf að vernda fyrir stórfyrirtækjum eins og Alcoa... en þetta er eiginlega annar pistill.

...

Rokland, ekki frekar en Hafið hans Ólafs Hauks, gerir sem sagt ekki það fyrir landsbyggðina sem Rvk 101 gerði fyrir miðborgina. Slíkt segja eingöngu þeir sem hafa einungis komið útá land sem túristar. Hallgrímur náði essensinu í 101 af því að hann er miðbæjarrotta og skilur lífið í þessum "landshluta" innanfrá. Hann þarf ekki að setja sig í einhverjar mannfræðilegar stellingar eins og hann gerir í Roklandi.

Það verður þar af leiðandi Stefán Máni sem einhvern tímann nær smábæjaressensinu þegar hann skrifar bókina sem honum var ætlað að skrifa. Svona þegar hann hættir að vera reiður útí ræturnar.

Knúturinn.

2006-09-04T11:37:00.000Z

Bob

Guðmundur Andri segir í síðustu Lesbók að nýja Dylan sé ekki sú besta síðan Blood on the tracks (þessa sölubrellu, þ.e. "sú besta síðan Blood", hafa útgefendur Dylans notað í mörg ár). Að mati Guðmundar er Oh mercy sú besta síðan Blood.

...

Á laugardaginn var ég sammála honum (ég vel að vísu Time out of mind). Mér fannst nýja platan eiginlega full lík þeirri síðustu, það vantaði eitthvað prógressjón. En þegar ég hlustaði á hana í gærkvöld var eins og eitthvað gerðist. Platan komst á annað level hjá mér. Hún opnaði sig örlítið.
...

Nýja platan dregur fram gallana á Time og Mercy því þó þær séu báðar stórkostleg listaverk eru þær ekki gallalausar. Galli þeirra beggja felst í þessum hljómi sem finnst á öllum plötum er upptökustjórinn Daniel Lanois kemur nálægt (U2, Robbie Robertson o.fl). Sérstaklega verður maður var við þetta á Time. Dylan vill greinilega fara ofan í ræturnar, semja gamaldags lög og flytja þau á klassískan hátt en Lanois vill jafnframt að þau hljómi gamaldags (mjög áberandi á Dirt road blues) og fyrir vikið verður platan, á köflum í það minnsta, örlítið - dirfist maður að segja þetta? - tilgerðarleg.

Eða nei, segjum frekar að hún sé ofhlaðin - á köflum.

Á nýju plötunni er andinn sá sami og á Time en hún er hins vegar löðrandi í áreynsluleysi. Það er ekki kostur í sjálfu sér en fyrir Dylan, sem verður bráðum sjötugur, er það aðdáunarvert.

Knúturinn.

2006-09-01T12:31:00.000Z

Smá tilraun með möguleika internetsins

Þið sem þekkið mig hafið stundum spurt mig um doktorsverkefnið og útá hvað það gangi. Þið hafið fengið stutt og óskýr svör einfaldlega vegna þess að ég veit ekki svarið fullkomlega sjálfur. Um daginn var tekið viðtal við mig sem fer í fréttablað Geðhjálpar í haust og þá varð ég að leggja höfuð í bleyti og hugsa um verkefnið á íslensku.

Ég ætla að láta viðtalið flakka hérna (og skúbba Geðhjálp) og endilega ekki lesa þetta ef ykkur finnst fræðilegar pælingar þreytandi.

En ef þú nennir að lesa og ef þú kemur frá smábæ og átt einhverjar minningar (þetta skýrist betur í viðtalinu) endilega segðu frá þeim í kommentakerfinu (það skiptir ekki máli hvort þú ert anonymous eða ekki. Nafn þitt skiptir ekki máli) eða sendu mér tölvupóst á jka2@hi.is eða hringdu í mig í 895 9982, nú eða addaðu mér á MSN-ið (jonknutur@hotmail.com) og spjöllum. Ef þér finnst þetta bara áhugavert og vilt tala um þetta á einhvern hátt hafðu þá samband. Ég hef alltaf áhuga.

...

Rannsókn á tíðni og viðhorfum geðsjúkdóma á landsbyggðinni. Hvers vegna þetta rannsóknarefni?

Erlendar rannsóknir sýna að tíðni geðsjúkdóma virðist vera sú sama í þéttbýli og dreifbýli. Þetta er því ekkert sérstaklega rannsókn á tíðni geðsjúkdóma á landsbyggðinni heldur er meginmarkmið mitt er að draga upp mynd af hugmyndum fólks um geðsjúkdóma og geðsjúklinga þ.e. hvað þýðir það að vera geðveikur í litlu samfélagi. Geðsjúkdómar eru, eins og fleiri sjúkdómar eins og eyðni og berklar, nokkurs konar “móralskir” sjúkdómar í þeim skilningi að í huga fólks eru þeir miklu meira en einhver líffræðilegur kvilli sem við ráðum ekki við. Við höfum hugmyndir um hvernig týpur geðsjúklingar séu og hvaða týpur séu líklegastar til að fá geðsjúkdóma; við höfum hugmyndir um hvernig sé best að lækna geðsjúkdóma og koma í veg fyrir þá. Þessar hugmyndir geta síðan varpað ljósi á þau gildi sem ríkjandi eru í samfélaginu um hvað sé gott, hvað sé slæmt, hvað sé eftirsóknarvert, hvað sé hollt og hvað ekki. Í þessum skilningi lendir geðsjúkt fólk stundum í þeirri stöðu að verða einhvers konar hirsla fyrir “óæskilega” eiginleika; það er latt til vinnu, það er ófyrirsjáanlegt, ójarðbundið, óskynsamt, hættulegt og þar fram eftir götunum.

Má ætla að viðhorfin til geðsjúkdóma séu á einhvern hátt önnur úti á landi en á höfuðborgarsvæðinu?

Ég hef ekki hugmynd um það en ég veit að það er hafin rannsókn á viðhorfum til geðsjúkra um land allt. Þetta er fjölþjóðleg rannsókn þannig að það verður hægt að bera Ísland saman við önnur lönd í þessu tilliti.

Nú er ef til vill meira skeytingarleysi um hag náungans í fjölmennari samfélögunum en úti á landi. Má ætla að umhyggja fyrir þeim sem höllum fæti standa sé meiri út um land en í borginni?

Ef fólk á góða fjölskyldu og er með einhverju móti tengt samfélaginu sem það býr í (er t.d. í vinnu, sækir sjálfshjálparfundi og þess háttar) þá er slíkur stuðningur afar mikilvægur og lykilforsenda þess að fólk geti náð sér – ég veit ekki hvort stærð samfélagsins geti verið einhver frumorsök mikillar eða lítillar umhyggju. Hitt er svo annað mál að í litlu samfélagi fylgjast íbúarnir ef til vill betur með hver öðrum en erlendar rannsóknir sýna að fólk sem glímir við geðsjúkdóma getur upplifað slíka “vöktun”, hvort sem hún er raunveruleg eða ekki, sem álag en það getur líka upplifað hana sem væntumþykju.

Oft eru fordómarnir sagðir meiri úti á landi en í borginni. Telur þú að þetta sé raunin?

Þetta viðhorf tengist ímyndinni um ómenntaða og ósiglda sveitamanninn sem veit lítið og óttast það sem hann þekkir ekki. Líklega eru fordómar í garð geðsjúkra allsstaðar álíka miklir. En þetta þarf að skoða.

Viðtöl við geðsjúka út um land. Hvernig lýsir það fólk reynslu sinni?

Ég er ekki enn kominn á það stig í rannsókninni að taka systematísk viðtöl við fólk með geðsjúkdóma og get því ekki svarað þessari spurningu af neinu viti. En rannsókn á því hvernig fólk með geðsjúkdóma upplifir lítil samfélög er eitt af því sem ég hyggst einbeita mér að í minni rannsókn á seinni stigum hennar. Við erum með allskyns hugmyndir um hvernig lítil samfélög séu og af hverju þau ættu að vera góð eða slæm fyrir fólk með geðsjúkdóma. Umfram allt er þetta spurning sem geðsjúkt fólk á að svara. Mér finnst til dæmis nálægðin við há og brött fjöll einn af helstu kostum þess að búa á Austurlandi en á ég að reikna með að öðrum finnist það líka? Sumir gætu fyllst innilokunarkennd.

Þeir sem heilbrigðir eiga að teljast, hvernig lýsa þeir skoðunum sínum og viðhorfum gagnvart geðsjúkum?

Það sama er upp á teningnum hér. Ég hef aðeins tekið fáein viðtöl og á þessu stigi er allt of snemmt að fara greina frá einhverjum sameiginlegum þræði í viðhorfi fólks til geðsjúkra. Það eina sem ég get sagt er að það er alveg augljóst að fólk hefur ákveðnar hugmyndir um geðsjúkt fólk og allir virðast eiga sér einhverjar minningar um geðsjúkt fólk úr æsku og það er athyglisvert í sjálfu sér að skoða þessar minningar. Ég talaði við konu í Reykjavík sem bjó í smáþorpi á Austfjörðum á fimmta áratug síðustu aldar og það var áhugavert að hlusta á hana tala t.d. um Kleppspítala. Hún sagði að ef það fréttist að þú hefðir farið til Reykjavíkur á Klepp hafi það verið nokkurs konar dauðadómur. Það var ekki nokkur leið fyrir þig að snúa til baka í þorpið. Þetta hafði maður svosem heyrt áður en síðan byrjaði hún að segja mér frá starfseminni á Kleppi þ.e. hvað voru sjúklingarnir látnir gera. Það var ekki síður áhugavert því henni var sagt að sjúklingar mokuðu sandi í tóma tunnu allan liðlangan daginn, alla daga ársins.

Þá sagði hún mér frá draugagangi í þorpinu sem hún bjó í en vofa hafði víst sést á kreiki nokkrar nætur í röð og íbúarnir voru hræddir. Vofan var í hvítum kufli og gekk líkt og hún væri þyngdarlaus. Lögregluþjónninn í plássinu setti upp tilkynningu á ljósastaur fyrir utan kaupfélagið og þar kom fram að íbúum væri leyfilegt að skjóta drauginn. Eftir þetta hvarf draugurinn. Lögreglan lagði saman tvo og tvo (draugar gátu ekki verið hræddir við dauðann!) og fór beinustu leið heim til “Erlu Klikk” (það gat ekki verið nein önnur) og fann þar bæði hvítt lak og gorma sem hún hafði fest við fæturna!

Þetta eru auðvitað stílfærðar sögur og viðmælandi minn var ekki að segja mér þetta sem einhverjar objektívar frásagnir . Við vorum bæði meðvituð um að hún var að segja mér sögur en svona man hún þetta samt sem áður og ég hef heyrt fleira fólk úr sama þorpi segja mér þessa sömu sögur – jafnvel fólk sem var ekki fætt þegar þetta gerðist. Sagan er því orðinn hluti af sameiginlegu minni bæjarins. Ég vil taka fram að mér finnst þetta, eins og svo mörgum öðrum, bráðfyndin saga en bæði þessi saga og minningar viðmælanda míns um Klepp ýta upp á yfirborðið ansi lífseigum hugmyndum um geðsjúkdóma og geðsjúklinga þ.e. að þeir séu óútreiknanlegir, ekki hægt að nota í vinnu og kannski ekki síst að geðsjúkt fólk sé í endalausu sturlunarástandi.

Ég á svona minningar líka. Ég er fæddur og alinn upp í smáþorpi og man eftir að hafa heyrt sögur um skrýtna fólkið í bænum og kenningar um hvernig það hafi orðið skrýtið. Til dæmis var einn af þeim skrýtnu fullkomlega eðlilegur þar til hann fór suður til Reykjavíkur í Háskólann. Þar las hann víst yfir sig og kom til baka stórfurðulegur, byrjaður að safna hári, skeggi og nöglum! Það þekkja flestir þennan frasa “að lesa yfir sig” og í þessu tilviki segir frasinn manni hvernig við tengjum geðsjúkdóma við eitthvað “útlent”, eitthvað sem við teljum að standi okkur fjarri og ógni okkur jafnvel.

Ég held að það sé ekki nein oftúlkun að segja að þessar hugmyndir tengist tortryggni þorparans (sem þarf ekkert endilega að búa á landsbyggðinni) í garð menntamanna, stundum kallað menntahatur (anti-intellectualism), og höfuðborgarinnar (birtist t.d. í hinu háðska orði SAS-ari - sérfræðingur að sunnan sem kann ekkert þó hann hafi háskólapróf). Að tengja sjúkdóma við "þá" eða "hinn" (the other) endurtekur sig í mannkynssögunni. Til dæmis kölluðu enskir sárasótt í lok fimmtándu aldar "french pox" og Parísarbúar kölluðu hana "morbus Germanicus".

Telur þú að viðhorfin gagnvart geðsjúkdómum sé mildari nú en áður. Hveru hefur aukin umræða og meiri upplýsingar breytt?

Þau hafa vafalítið breyst og auðvitað hefur aukin vitneskja um geðsjúkdóma leitt til betri meðferðarúrræða. Bandarísk rannsókn sem ég las fyrir stuttu sýndi þó að þar hafa fordómar fólks síst minnkað á undanförnum árum. Við virðumst t.d. enn halda að fólk með geðsjúkdóma sé líklegra til að beita ofbeldi en annað fólk. Og maður þarf svosem ekkert að horfa lengi á sjónvarp til að sjá að geðsjúkt fólk er representerað með mjög ákveðnum hætti í bíómyndum - geðsjúki raðmorðinginn er auðvitað klassískt dæmi. Ég held að þarna séu fjölmiðlar ekki að búa til neinn veruleika. Slíkar hugmyndir virðast einfaldlega vera rótfastar í samfélaginu.

Af hverju valdir þú þér þetta ritgerðarefni?

Bróðir minn veiktist af geðklofa fyrir nokkrum árum en hefur náð ótrúlega góðum bata. Um það leyti sem hann veiktist byrjaði ég í félagsfræði við Háskóla Íslands og ætlaði að gera BA verkefnið mitt um stöðu geðsjúkra á Austurlandi en ég vissi ekki hvernig ég ætlaði að fara að því. Hugmyndin var því sett í pækil í nokkur ár. Eftir BA námið fór ég til Englands í meistaranám og fékk þar áhuga á því sem kallast menningarfræði, sem er svona blanda af hinum ýmsu félags- og hugvísindum, og þar kynntist ég aðferðum sem ég gat notað til að skoða þetta viðfangsefni eins og mig langaði til að skoða það. Á þessu stigi rannsóknarinnar hef ég fyrst og fremst áhuga á hinni huglægu stöðu geðsjúkra í huga fólks og hvað þessar hugmyndir segja okkur um samfélagið sem við búum í.

2006-08-31T15:38:00.000Z

Bob

Keypti deluxe útgáfu af Modern times í gær. Hulstrið er ekki þetta dæmigerða plasthulstur heldur er það úr stífum pappír og með fylgir DVD-diskur eins og er í tísku þessa dagana. Búinn að hlusta nokkrum sinnum á plötuna og hún minnir um margt á Love and theft, sama sánd, sami andi. Hún er persónuleg en umfram allt er hún sérviskuleg sem er einkenni á merkilegum plötum.

Á DVD-inu er nýleg læf upptaka af Love sick. Holningin á Dylan er sú sama og fyrir fjörutíu árum síðan. Andlitið þó veðurbarið. Orðið "karisma" kemur upp í hugann.

Dylan sýnir engin svipbrigði og engar tilfinningar, brosir ekki einu sinni þegar áhorfendur klappa í lokin. Hann er bara working stiff eins og við hin að vinna vinnuna sína. Það þarf ekkert að þakka honum.

Knúturinn.